Alle Kapitel von แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป: Kapitel 11 – Kapitel 20

ไม่กี่วันต่อมากมลา ผู้เป็นป้าของนราวิชญ์ทราบข่าวว่าภิญโญรับเด็กคนหนึ่งมาเลี้ยงที่บ้านหลังเล็กจึงรีบบึ่งมาดูหน้าตาของลูกสาวคนที่ทำร้ายหัวใจของน้องสาวตัวเอง “คุณป้า” นราวิชญ์เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพราะคนตรงหน้าคอยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กจนตัวเขาเองนับถือเหมือนเป็นแม่คนที่สอง “พ่อหลานคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนี้” เธอฉุนเฉียวไม่อยากพูดเรื่องที่ทำให้โมโหในเวลานี้ แล้วมองหน้าหลานชาย “วิชญ์รู้ไม่ใช่เหรอว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร แต่ทำไมยังนิ่งอยู่ได้” “คุณป้ารู้ไหมครับว่าพ่อยกหุ้นสองเปอร์เซ็นต์ให้นลิน” เขาเอ่ยถามเรื่องสำคัญที่เพิ่งรู้ไม่นานมานี้ หุ้นสองเปอร์เซ็นต์ของภิญโญคือหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญที่สามารถพลิกหน้ากลุ่มกรรมการบริหารของบริ

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สรรพนามที่นลินใช้เรียกนราวิชญ์ก็เปลี่ยนไป ทำให้คนได้ยินรู้สึกเป็นปลื้มที่เธอว่าง่ายมากขนาดนี้ พลางคิดว่าอีกไม่นานนลินจะต้องเปิดใจยอมรับตัวเองอย่างแน่นอน วันนี้จึงลองถามสิ่งที่ยังค้างคาใจแม้จะรู้คำตอบนั้นอยู่แล้วก็ตามและถ้าหากว่าคำตอบที่ได้รับไม่ตรงใจขึ้นมาล่ะก็ เขาจะเป็นคนเปลี่ยนมันเองกับมือ “นลินบอกว่ามีแฟนไม่ใช่เหรอ พามาแนะนำหน่อยสิ” เขาเอ่ยปากถามคนตรงหน้าที่กำลังนั่งทำการบ้านเงียบ ๆ “พี่วิชญ์อยากรู้จักเหรอ” สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยไม่แสดงอาการพิรุธอะไร “อืม ถ้านลินจะคบกับใครพี่ต้องช่วยดูไง เผื่อว่าเป็นคนไม่ดีขึ้นมาจะได้รีบตีตัวออกหากไปให้ไกล ๆ” เด็กสาวขมวดคิ้วไม่เข้า

หลังกลับจากพักผ่อนที่บ้านพักบนเกาะส่วนตัวไม่ถึงสามอาทิตย์ นัดเลี้ยงทานอาหารเย็นของครอบครัวจึงมาถึงธรันผู้เป็นตากำชับให้หลานชายมาให้ได้เพราะเจ้าตัวบ่ายเบี่ยงหลายครั้ง แน่นอนว่านราวิชญ์อยากหลบหน้าหายตาไปเหลือเกิน รู้อยู่แก่ใจว่าตาของเขาตั้งใจทำอะไรในนัดหมายครั้งนี้“พี่จะรีบไปรีบกลับนะ ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอด” เขาเอ่ยปากบอกนลิน สีหน้ากังวลเล็กน้อย“รู้แล้วน่า ไม่ต้องรีบกลับก็ได้ นลินไม่หนีไปไหนหรอก” เธอยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย “ขับรถดี ๆ นะคะ”เขาเดินเข้ามาหาคนตรงหน้าแล้วหอมหน้าผากหนึ่งฟอดใหญ่อย่างแผ่วเบา ในใจคิดว่าจะโผล่หน้าไปให้ครอบครัวเห็นแค่แวบหนึ่งแล้วค่อยหลบกลับบ้านเล็กครั้นมาถึงร้านอาหารประจำแล้ว น้องสาวของเขาก็วิ่งเข้ามากอดแขนทันทีพร้อมถามว่า “พี่วิชญ์รู้ไหมว่าวันนี้คุณตาจะพูดเรื่องอะไร”เขาตอบโดยไม่ต้องหยุดคิดให้วุ่นวาย “จะเรื่องอะไรล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องนัดหมายดูตัว”“ถ้างั้นพี่ดูประวัติคู่เดตหรือยัง ให้ลิลลี่ช่วยเลือกไหม”“ยังไม่ได้อยากแต่งตอนนี้สักหน่อย ทำไมถึงชอบเร่งเร้ากันจริง ๆ เลย” เขาบ่นตามประสาเพราะนัดทานอาหารเย็นครั้งใดก็มักได้ยินเรื่องเดิมซ้ำ ๆ“อย่างน้อยเลือกคนไปเดตด้วยสั

วันเสาร์นลินแต่งตัวด้วยชุดเดรสที่อุษาจัดเตรียมไว้ให้ พลางส่องกระจกหมุนตัวดูแล้วรู้สึกว่า “ชุดเหมือนจะไปดูตัวเลยนะคะ”“คุณนลินใส่แล้วสวยมากค่ะ” อุษาเข้ามาจัดแจง “ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะคะ” เธอยิ้มให้คนตรงหน้า“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าไม่ต้องบอกพี่วิชญ์จริง ๆ เหรอคะ” นลินไม่เข้าใจว่าทำไมนัดหมายครั้งนี้ต้องเก็บเป็นความลับ แต่เมื่อภิญโญยืนยันอย่างนั้นจึงได้แต่ทำตามเช้านี้จึงรอให้อีกฝ่ายไปทำงานก่อนแล้วค่อยหาทางหลบออกไปทีหลังภัตตาคารบนตึกระฟ้าใจกลางเมืองนลินมาถึงสถานที่นัดหมายตรงเวลาพอดี ข้างหน้ามีชายหนุ่มคนหนึ่งอายุมากกว่านราวิชญ์ประมาณสามปีกำลังนั่งพูดคุยกับภิญโญด้วยความสนิทสนมครั้นได้เห็นหญิงสาวในชุดเดรสจึงหันมามองด้วยสีหน้าตกตะลึงแล้วยิ้มทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพ เขารู้เรื่องราวของนลินจากภิญโญมาบ้างแล้วและคอยจัดการเบื้องหลังอย่างลับ ๆ เวลานี้ภิญโญเห็นว่าควรให้ทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการเสียที เผื่อว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น วรนนจะเป็นคนคอยดูแลนลินต่อจากเขาเอง“วรนนเป็นลูกชายของเลขาลุง” เขาเอ่ยปากพูดติดตลกขึ้นมาว่า “ถ้าวันข้างหน้าลุงไม่อยู่แล้ว ลุงก็ไว้ใจให้เขาช่วยดูแลนลินแทน”“ค

เหตุการณ์ในคลับเป็นเพียงด่านแรกที่นลินได้เผชิญ ตอนที่ฟื้นจากความมึนเมาก็ได้แต่มองคนที่นอนอยู่ข้างกาย ปลายนิ้วชี้ลูบไล้ริมฝีปากของเขาอย่างอ่อนโยน นลินจำไม่ค่อยได้แล้วว่าอันไหนเป็นความจริงหรือความฝัน มีเพียงสัมผัสจากริมฝีปากคนที่นอนหลับตรงหน้าเท่านั้นที่ยังชัดเจน นราวิชญ์ลืมตามองเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนอย่างเคยพร้อมเอ่ยทักทายยามเช้าแล้วโอบร่างบางมากอดไว้ นอนขลุกอยู่อย่างนั้นสักครู่หนึ่งพลันได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้าจึงเด้งตัวลุกขึ้นแล้วอาบน้ำไปทำงาน “พี่วิชญ์ วันนี้นลินจะไปดูทำเล แวะไปด้วยกันไหมคะ” เธอเอ่ยชวนเพราะเห็นว่าเมื่อก่อนคนเป็นพี่รบเร้าอยากรู้ว่าเธอจะเปิดร้านขายดอกไม้ตรงไหน “ขอโทษนะแต่พี่มีประชุมทั้งวันเลย เอาไว้วันหลังเราค่อยไปดูพร้อมกันไม่ได้เหรอ” นราวิชญ์