Alle Kapitel von แค่คนไร้ค่าที่รอวันจากไป: Kapitel 31 – Kapitel 34

ครั้นวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงหน้าร้านดอกไม้แล้ว จู่ ๆ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลพรากเป็นสาย พึมพำแผ่วเบา “นลิน”ดวงตาของหญิงสาวเบิกโตไม่คิดว่าจะเห็นเขาที่นี่จึงพูดอะไรไม่ออก“พี่ขอโทษ อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะนลิน พี่ผิดไปแล้ว” น้ำเสียงสะอื้นที่เธอเห็นในครั้งนี้ราวกับคลับคล้ายคลับคลาตอนที่เขาพยายามรั้งตัวเธอไม่ให้กระโดดสะพานในตอนนั้นยิ่งนัก“...”“พี่จะไม่ทำให้นลินอึดอัดใจหรือเสียใจอีกแล้ว จะไม่มาให้เห็นหน้าแล้ว ไม่ต้องยกโทษให้พี่ก็ได้ ขอแค่ให้พี่ได้รู้ข่าวนลินบ้างเดือนละครั้ง ไม่สิ ปีละครั้งก็ยังดี” เขาพร่ำบอกคนตรงหน้า พรั่งพรูทุกสิ่งทุกอย่างที่จะโน้มน้าวใจนลินได้ออกมาจนไม่เหลืออะไรมาต่อรองแล้ว “ถ้านลินจะมีคนอื่น พี่จะไม่ห้ามแล้วจริง ๆ ขอแค่ให้พี่รู้ว่านลินสบายดี มีความสุขก็พอ แล้วก็อย่าหนีหายไปแบบนี้อีกเลยนะ พี่ขอแค่นั้นจริง ๆ”นราวิชญ์พูดจบแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอ้อนวอนหญิงสาว น้ำตายังคงไม่หยุดไหลง่าย ๆนลินจึงเดินเข้ามาหาเขา นั่งลงแล้วถามว่า “ถ้านลินแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น พี่วิชญ์ยอมได้จริง ๆ เหรอ”“...” เมื่อถูกถามแบบนั้น เขากลับพูดไม่ออก “ไม่ได้หรอกแต่ถ้านลินมีความสุขพี่จะ... พี่... พ

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นราวิชญ์จึงกลับเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยตำแหน่งรองประธานเหมือนเดิมและหากวันใดที่เขามีประสบการณ์มากกว่านี้แล้ว ธรันคงจะยอมสละตำแหน่งประธานให้หลานชายได้บริหารต่อเพราะเชื่อว่าคนมีฝีมืออย่างเขาจะทำให้บริษัทที่ตนเองลงทุนลงแรงสร้างมาเติบโตมากยิ่งขึ้นในอนาคต ใครเล่าจะรู้ว่าเจ้าเด็กที่ทำตัวเสเพลในวันวานพอกาลเวลาผ่านไปกลับเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม้จะมีช่วงหนึ่งที่หายไปแล้วฝากให้ภิญโญเป็นคนดูแลแทนแต่เขาก็กลับมาต่องานได้อย่างไร้รอยต่อสร้างความเชื่อมั่นให้คนของฝ่ายตัวเองได้เป็นอย่างดี นอกจากเรื่องงานแล้ว ชีวิตความรักของรองประธานก็ไปได้สวยเช่นเดียวกัน นลินยอมกลับมาอยู่บ้านเล็กที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับเขาตอนนั้น แค่ตื่นมาแล้วเห็นเธออยู่ข้าง ๆ กลับบ้านไปแล้วเห็นเธอรอรับอยู่ห