LOGINShare
คีย์28 กอดให้หายคิดถึง 1
publish date:
2025-05-02 20:15:21
Latest chapter
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์พิเศษ นิรันต์xเรียวตะ 2
"อื้อออออเจ็บเอาออกไป""ชู่ว์~ไม่งอแงนะครับเดี๋ยวก็ดีขึ้น"นิรันต์เอ่ยขึ้นพลางก้มลงไปกดจูบที่ขมับชื้นเหงื่อของเรียวตะอย่างปลอบโยน ซึ่งเรียวตะก็ทำได้เพียงนอนกำผ้าปูที่นอนระบายความเจ็บเพราะมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็คงต้องจำใจยอมให้ไอ้เด็กหน้าหวานนี้เสียบนันทพัทธ์ทำการเบิกทางขยับนิ้วแกร่งเข้าออกที่ช่องทางนุ่มอยู่สักพัก ก่อนที่จะทำการเพิ่มนิ้วเป็นสามนิ้วแล้วขยับเบิกทางอยู่อย่างนั้นจนแน่ใจว่าคนใต้ร่างนั้นพร้อมที่จะรับแท่งอุ่นอันแข็งขืนที่ขนาดใหญ่กว่ามารตฐานของเขาได้แล้ว"พร้อมนะ ห้ามเกร็งนะเรียวตะ"เสียงทุ้มเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้งพลางมือหน้าก็ชักสาวลำเอ็นสองสามทีก่อนที่จะนำไปจ่อที่ปากทางสีสวยแล้วดันหายเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มของคนใต้ร่างช้าๆอย่างอยากลำบากโดยไร้การสวมเครื่องป้องกัน"อื้อออออ่าาา จะ เจ็บ!"เสียงทุ้มนุ่มร้องครางพลันนัยน์ตาสวยก็เบิกกว้างเรียวตะเชิดใบหน้าที่แสดงสีหน้าถึงความเจ็บปวดแหงนมองขึ้นพลางมือบางก็จิกเกร็งกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวด"อื้ออออผ่อนคลายหน่อยเรียว คุณรัดแน่นไปแล้ว"ครางเสียงต่ำเอ่ยบอกพลางขบกรามแน่นข่มความเจ็บปวดไม่ต่างกัน เมื่อโดนช่องทางรักบีบตอดรัดแท่งเอ็นแน่นพล
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์พิเศษ นิรันต์xเรียวตะ 1
เนื้อหาในตอนนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านหากท่านใดไม่ถูกใจสามารถกดข้ามได้ทุกเมื่อตอนนี้เป็นตอนที่เรียวตะเจอนิรันต์ครั้งแรกเรียวตะเสียงเพลงที่มีดนตรีหนักแน่นดังกระหึ่มทั่วสารทิศเหล่าหนุ่มสาวที่ออกท่องเที่ยวราตรีต่างพากันโยกย้ายส่ายสะเอวกันอย่างสนุกสนานด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในกาย เรียวตะที่เป็นหนึ่งคนที่ออกเที่ยวท่องราตรีในวันนี้ก็นั่งทอดกายกับโซฟาตัวสายตามองแก้วเหล้าสีอำพันในมือด้วยนัยน์ตาที่หวานเยิ้มบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวนั้นกำลังเมาได้ที"เฮ่อ เบื่อซะมัด!"เสียงทุ้มหย่อนยานสถบกับตัวเองเสียงเบาพลางมือบางก็หมุนควางแก้วเหล้าที่ของเหลวเหลือเพียงน้อยนิดในมือเล่น พลันนัยน์ตาสวยที่แดงเล็กน้อยก็ไล่ทอดมองเหล่าหญิงสาวมากหน้าหลายตาที่กำลังโยกกายโชว์ลวดลายการเต้นอย่างไม่สนสายตาใคร เพื่อหาเหยื่อที่ถูกใจจะไปสานต่อกันในคืนนี้ แต่ทว่าเรียวตะที่นั่งดื่มมานานหลายชั่วโมงแล้วนั้นก็ยังไม่เจอหญิงสาวที่ถูกใจสักทีหรือวันนี้เราจะเปลี่ยนมาลองกับผู้ชายดีอยู่ๆความคิดนี้ก็ผลุดเข้ามาในหัวของร่างโปร่งบางที่กำลังเมาได้ที่อย่างเรียวตะ พร้อมกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเริ่มไล่เ
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์ ส่งท้าย 3
ณ.ตระกูลPL"หม่ามี้ปะป๊าาามารับน้องคิรินแล้วววว น้องคิดถึงๆๆ"เด็กชายตัวน้อยวิ่งเตาะแตะพร้อมร้องตะโกนกล้องอย่างดีใจตรงมาหาผู้เป็นพ่อและแม่ที่พึ่งก้าวลงมาจากรถทันทีที่แม่บ้านวิ่งมาแจ้งให้เด็กชายตัวน้อยนามว่าคิรินว่าเห็นรถของผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของเด็กน้อยวิ่งเข้ามาในรั้วบ้านแล้วนั้น คิรินก็รีบวิ่งออกมาจากห้องโถงเพื่อมาหาคนทั้งสองที่หน้าบ้านทันที จนนิวตัลและฟิลิปป์นั้นแทบวิ่งตามไม่ทันหลานชายตัวน้อย"หม่ามี้บอกว่าไงครับน้องคิริน ว่าไม่ให้วิ่งเดี๋ยวล้มมาจะเจ็บตัวนะ เฮ่ออออดื้อเหมือนใครเนี่ย"เสียงทุ้มใสเอ่ยบ่นลูกชายตัวน้อยเสียงเบาพร้อมกับย่อตัวนั่งคุกเข่ากางแขนรอรับลูกน้อยที่วิ่งตรงมาทางเขาและคีย์แต่ทว่ายังไม่ทันที่เด็กชายฐิติพัดจะได้วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดผู้เป็นมารดาร่างเล็กของคิรินก็ลอยวืดเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของผู้เป็นบิดาเสียก่อน พร้อมกับเสียงทุ้มเข้มเอ่ยพูดเชิงดุให้คนรักน้อยๆ"ไม่ได้นะครับลิน อันตรายนะ"หลังจากจบประโยคคำพูดของฐิระเชษฐ์ นิวตัลและฟิลิปป์ที่เดินตามหลังหลานชายตัวน้อยมาติดๆเป็นต้องขมวดหัวคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยพลางในใจก็นึกสงสัยกับประโยคคำพูดเมื่อกี้ของว่าที่ลูกเขย"หมายความว่ายัง
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์ ส่งท้าย 2
"ลิน...."เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อของคนตัวเล็กอย่างเหม่อลอยพลางนัยน์ตาคมก็กวาดมองข้าวของเครื่องใช้ในห้องพักที่ยังคงวางอยู่ตำแหน่งเดิม ก่อนที่รอบๆดวงตาคมจะเริ่มมีน้ำตาเอ่อจนทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอ"ลินยังรักษาห้องพักของเราสองคนไว้อยู่นะ ยังคงรักษามันไว้อย่างดีเลย"เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยพูดเสียงเบาพลางใบหน้าหวานก็คลี่ยิ้มส่งให้คนตัวสูงตรงหน้า คีย์ที่ได้ยินนลินเอ่ยพูดแบบนั้นก็สาวเท้าเข้าไปคว้าตัวของนรินทร์เข้ามากอดไว้แน่น พลันใบหน้าหล่อตี๋ก็ซุกลงที่ลาดไหล่เล็ก ก่อนที่หยาดน้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้จะไหลรินลงมาเปียกชุ่มที่ไหล่ของนลิน"พี่คิดว่าลินเก็บของตัวเองแล้วทิ้งของใช้พวกนี้ของพี่ไปหมดแล้ว พี่ไม่นึกว่าลินจะเก็บรักษาของทุกอย่างไว้อย่างดีแบบนี้ แถมยังดูแลห้องนี้ไว้อย่างดีอีก""ก็ห้องนี้มีความทรงจำดีๆมากมายของเราสองคนนี้ครับ ลินพยายามลืมแล้วแต่ลินลืมไม่ได้ลินก็เลยขอซื้อหอพักนี้ต่อจากเจ้าของเก่าแล้วเก็บรักษาความทรงจำดีๆของเราไว้ที่ห้องนี้ เมื่อไหร่ที่ลินคิดถึงพี่ลินก็มักจะแวะมาที่นี้บ่อยๆให้ความทรงจำเก่าๆของเราช่วงเยียวยา"นลินเอ่ยสาธยายพลางกอดตอบคีย์แน่นไม่ต่างกัน"ขอโทษนะ....ที่ตอนนั้นคีย์เอา
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์ ส่งท้าย 1
"หม่ามี้ปะป๊าทางนี้ฮะ"เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยตะโกนเรียกผู้เป็นแม่เสียงดังพร้อมทั้งมือน้อยๆโบกสะบัดไปมากลางอากาศเพื่อให้ผู้เป็นแม่อย่างนลินและผู้เป็นพ่ออย่างคีย์ที่พึ่งจะเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศริมทะเลได้เห็น"น้องคิรินไม่เสียงดังครับลูกเกรงใจคนอื่นเขานะครับ"นิวตัลผู้เป็นยายที่เดินตามหลังของหลานชายตัวน้อยมาติดๆเอ่ยพูดตักเตือนหลานชายตัวน้อยพลางนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่นลินได้ไปก็จ้องมองลูกชายคนโตกับชายหนุ่มตัวสูงที่อีกไม่นานก็จะได้เกี่ยวดองกันอย่างเป็นทางการแล้วด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเอ่ยพูดชวนคนทั้งสองขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ปะ ไปกินข้าวกันได้แล้วนี่ก็สายมากแล้วจะได้เดินทางกลับกัน""ครับมี้/ครับคุณแม่"นลินและคีย์ขานรับนิวตัลด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนที่จะก้าวเดินตามหลังชายวัยกลางคนรูปร่างเล็กไปติดๆ อ่อ!ลืมเล่าให้ทุกคนฟังเลยว่าหลังจากวันนั้นที่ฐิระเชษฐ์ขอนลินแต่งงาน ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาได้เดือนกว่าๆแล้ว และคำตอบที่คีย์ได้จากนลินทุกคนก็น่าจะพากันเดาออกเพราะเดิมทีในตอนที่นลินคบอยู่กับคีย์ คีย์เคยพูดชวนนลินให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ญี่ปุ่นหลังจากเรียบจบแล้วทีหนึ่ง แต่ตอนนั้นนลินไม่ได้รับปาก
ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) คีย์39 เซ่นไหว้ 2
"ก็นั่งอยู่ห้องโถงรอพี่มาทั้งสองคนนั่นแหละ พี่ก็เข้าไปสิ เดี๋ยว..."นิรันต์เอ่ยตอบทั้งที่สายตายังคงจับจ้องไปข้างในรถคันหรูของคีย์ แต่ทว่าคีย์ที่ก้าวขาเดินได้เพียงสองสามก้าวต้องหยุดชะงักเมื่อนันทพัทธ์เอ่ยรั้งเขาไว้อีกครั้ง"ว่าไง?""ผมขอกุญแจรถของพี่หน่อย""หึ เอาไปสิ....แล้วก็เคลียร์กันให้เข้าใจล่ะ"เอ่ยจบคีย์ก็โยนกุญแจรถให้กับนิรันต์แล้วเดินหนีหายเข้าไปในบ้านทันที ปล่อยให้ทั้งสองได้เคลียร์กันตามลำพัง"ปะป๊า~ ปะป๊ามาหาน้องคิรินแล้ว~~~"เสียงของเด็กชายตัวน้อยร้องขึ้นเสียงดังเจื้อยแจ้วทันทีที่เห็นร่างสูงของผู้เป็นบิดาเดินเข้ามาในห้องโถงรับแขกพร้อมทั้งที่สองขาเล็กๆวิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขายาวของผู้เป็นพ่อไว้แน่นอย่างดีอกดีใจ"น้องคิรินมี้บอกว่าไม่วิ่งไงครับ"เสียงนุ่มดังขึ้นไล่หลังของลูกชายตัวน้อยพร้อมกับที่ร่างบางเดินตามลูกน้อยตามมาติดๆ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มน้อยๆส่งให้กับชายหนุ่มคนรักที่ในตอนนี้ย่อตัวลงช้อนอุ้มลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่งของตัวเอง"หม่ามี้ไม่ดุน้องคิรินนะฮะ ครั้งหน้าน้องจะไม่วิ่งแล้ว"เสียงเด็กน้อยเอ่ยขึ้นพลางแขนเล็กๆทั้งสองก็กอดลำคอของผู้เป็นพ่อไว้แน่น พลันสายตาบริสุทธิ์ก็จ้องมอ
You may also like
เสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย
หย่งฟู่1.8K viewsคนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.3K viewsคาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน
ริตต้า6191.6K viewsทุกหนี้แค้นล้วนแล้วมีเจ้าของ เล่ม 1 -จวนตระกูลจ้าว-
TheXang789373 viewsเกิดใหม่อีกครา บรรพบุรุษสั่งให้ข้าหาสามี
White Cab6age2.4K viewsก็แค่มีเมียเป็น..ผู้ชาย
LookDice2.7K viewsความรักโลกสีม่วง (Boy Love)
พอร์นจัง983 views
