หน้าหลัก / Romance / My Uncle is My Secret Lover / บทที่ 21 - บทที่ 30

บททั้งหมดของ My Uncle is My Secret Lover: บทที่ 21 - บทที่ 30

88

Kabanata 21

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi nang gabing 'yon. Pagkababa ko ng taxi, ramdam kong mabigat ang mga hakbang ko. Hindi dahil sa pagod—kundi dahil sa balitang natanggap ko kanina mula kay Tita Amor. “Luigi will be flying to Thailand tomorrow. He didn’t tell you?” tanong niya sa telepono, at ang tono ng boses niya ay punong-puno ng pagtataka. Hindi ako agad nakasagot. Thailand? Bakit? Bakit ngayon? Ni isang salita, wala akong natanggap mula kay Luigi. Ilang araw na rin siyang hindi nagpaparamdam. At habang lumilipas ang bawat oras, mas lalo akong kinakain ng pangamba. Paano kung wala na siyang balak bumalik? Paano kung nalaman niya na buntis ako at kaya siya umiiwas? Napaupo ako sa gilid ng kama ko at napahawak sa tiyan. Hindi pa halata. Ilang linggo pa lang, pero ramdam ko na ang pagbabago. Hindi lang sa katawan ko—kundi sa puso ko rin. Napapikit ako at napalunok ng laway. “Luigi... bakit hindi mo man lang sinabi sa 'kin?” mahina kong bulong. Nang sumunod na araw, dumiretso

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 22

Nasa gitna kami ng shoot sa isang private villa sa Antipolo, isang eksenang kailangan kong magmukhang masaya, in love, at hopeful. Pero sa loob-loob ko, wasak ang emosyon ko. Mahirap umarte kapag mismong puso mo ang hindi makasabay sa script. At just when I thought I was finally getting a grip of myself… “Miss Maya, may bisita ka raw po sa labas,” bulong ng PA habang inaayos ang makeup ko. “Sir Luigi Salazar daw po.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Luigi. Agad akong napatingin sa assistant, hoping narinig ko lang nang mali. But she just gave me that knowing look, and I knew—hindi ito joke. Totoo ‘to. “W-wait, what?” pautal kong sabi habang pilit kong inaayos ang boses ko. “He’s waiting outside po. Ayaw raw niyang pumasok. He just wants to see you.” Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa, mataranta, o magalit. After one week of total silence, and now he just shows up like nothing happened? Just like that? Tila nawala ang lahat ng acting skil

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 23

Pagkababa ko ng kotse sa tapat ng condo, agad akong napatingala sa taas. Parang doon ko lang na-realize na ilang linggo na rin pala akong hindi nakakauwi rito. Simula nang nagsimula ang sunod-sunod na taping at bigla akong naging emosyonal wreck, mas pinili ko munang manatili sa bahay nina Mama—kahit pa mahirap itago sa kaniya ang pagduduwal at pagiging tahimik ko nitong mga nakaraang araw. Pero ngayong nararamdaman ko nang lalong tumitindi ang pagbubuntis ko—hindi lang sa katawan kundi sa bigat ng konsensiya—mas pinili ko nang lumayo muna. Hindi pa man ako nakakapasok ng pinto, pakiramdam ko ay sasabog na ang puso ko sa kaba. I wasn’t even sure if I was doing the right thing. All I knew was… I needed air. I needed space. And I needed time. Pagbukas ko ng pinto ng condo, agad kong hinubad ang heels ko, ibinagsak ang bag sa sofa, at tuloy-tuloy na pumasok sa kwarto. But just before I could close the door— “Maya.” Halos mapasigaw ako sa gulat. My heart jumped to my throat. Lumingo

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 24

I dressed up the way they wanted me to—wearing an ivory satin gown na fitted sa baywang at malambot ang bagsak hanggang sahig. My hair was pulled into a sleek low bun, and my makeup was barely there, just enough to make me look... presentable. Glamorous even. Pero sa likod ng pulidong ayos, ang dibdib ko ay halos sumabog sa kaba. Hindi ko talaga alam kung bakit ako pumayag. Maybe it was guilt. Maybe I just didn’t want Mama to suspect anything. Or maybe… I wanted to see with my own eyes kung gaano kabilis akong napalitan. Kung gaano kadali akong binitawan. Pagkarating namin sa hotel, agad akong sinalubong ng mga flash ng camera, ng mga eleganteng bisita na puro may apelyido, at ng mala-pelikulang set-up ng engagement party. The ballroom at Conrad was dressed like a dream—crystal chandeliers, gold-trimmed florals, soft orchestral music. Parang eksena sa isang royal wedding. At sa gitna ng kagandahang iyon… naroon si Luigi. He stood tall in his signature black suit, his expressi

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 25

Hindi ko na natapos ang party. Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Lolo Ernesto at ang saglit na pagkikita namin ni Luigi sa hallway, hindi ko na kinaya. I felt like I was suffocating inside that ballroom filled with chandeliers and champagne. Ang bawat tawa, bawat sulyap ng mga bisita ay tila mga kutsilyong bumabaon sa balat ko. Hindi na rin ako nagpaalam kay Mama. I just left. Ang tangi kong iniwan ay ang sarili kong dignidad—at iyon ay halos wala na rin. Pag-uwi ko sa condo ko, hindi ko na inalis ang gown na suot ko. I threw my heels across the room and fell straight into the bed, burying my face in the pillows. I wanted to scream. I wanted to vanish. Pero sa halip, tahimik lang akong humikbi, habang hinihimas ang tiyan ko na wala pang bakas ng umuusbong na buhay sa loob. I kept thinking… What if this child ruins everything? What if my career, my future, my sanity—what if all of it goes down the drain dahil lang sa isang gabi ng kahibangan? At doon na ako tuluyang nawalan ng k

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 26

Pagdilat ng mga mata ko kinabukasan, ang unang narinig ko ay hindi ang alarm, kundi ang boses ng isang TV anchor na paulit-ulit ang pagbanggit ng isang pangalan na ayaw ko nang marinig kailanman. “Attorney Luigi Salazar is now officially engaged to Prosecutor Victoria Navarro, after a glamorous and exclusive event last night held at the Luzon Grand Pavilion.” Napalingon ako sa screen ng TV na naiwan kong naka-on buong gabi. Doon, kitang-kita ko si Luigi—nakangiti, mukhang relaxed, at masayang nakatayo sa tabi ng isang babaeng mukhang ipinaglihi sa elegance at accomplishment. Victoria Navarro. The name alone sounded like old money and law school prestige. Her posture, her smile, the way she held Luigi’s arm as if it had always belonged to her—it was the kind of picture-perfect frame na para bang sinampal ng universe sa mukha ko. Napakurap ako. Mabilis. Sunod-sunod. Baka guni-guni ko lang. Pero hindi. The camera zoomed in. Luigi was laughing—one of those real, unrestrained laughs

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 27

Pagdilat ko, hindi na camera ang nakatutok sa mukha ko. Kundi ilaw ng ospital. Maputi. Masakit sa mata. Malamig. Nasa ER na ako. Napapikit ako agad. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nawalan ng malay, pero sapat na 'yon para mapanatag ang damdamin kong may mali talaga sa katawan ko. “Maya.” Pamilyar ang boses na iyon. Pagmulat ko, nakita ko si Rina—ang bestfriend kong doctor na siyang tumulong sa akin noon tungkol sa… desisyon ko. She looked worried. Pagod. Pero malinaw na may bahid ng galit ang tingin niya sa akin. Hindi lang dahil sa physical state ko. Pero dahil alam niyang hindi ko siya pinakinggan. “You collapsed at work,” she said in a calm but firm tone. “How long have you been pushing yourself like this?” I swallowed hard. “I had to finish the scene. The film is almost done.” “Your film can wait. Your health can’t.” Nilapitan niya ako at tinignan ang monitor sa gilid. “You’re pregnant, Maya. And your vitals are dropping. Are you trying to lose the baby on purpose?

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 28

I had barely recovered from the hospital incident when I received an unexpected email from Direk Armando. Subject line: Special Guest Invitation. It was a personal invitation to his daughter’s birthday celebration—an intimate garden party with selected VIPs from the industry. He said he would be honored if I could come, kahit daw saglit lang. Kilala ko si Direk, mabait ‘yon at naging mentor ko rin in a few films. Kaya kahit hindi pa buo ang lakas ko, I replied with a soft yes. I owed him that much. Pero bago ako umalis, sinigurado ko muna. “Rina,” sabi ko sa doctor friend ko habang nakaupo ako sa couch, hawak ang mainit na tea. “Promise me... no one finds out about my pregnancy. No one. Especially not Victoria.” She looked at me, eyebrows drawn together. “Maya, you’re putting too much stress on yourself. And going to an event in your condition is not exactly the smartest move.” “I need to show up,” I answered, masking my trembling heart with a tired smile. “I need to look normal.”

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 29

Nanginginig pa rin ang mga tuhod ko habang hawak-hawak ni Luigi ang baywang ko. Hindi ko na alam kung dahil sa takot, pagod, o ‘yung biglaang pagbuhos ng emosyon na pinipilit kong kontrolin simula pa kanina. “Luigi…” bulong ko, habang inaalalayan niya ako palabas ng tent. “Shhh, I got you. You’re safe now,” he said, voice low and protective. Binalingan niya si Direk na hanggang ngayon ay nakalupasay sa sahig, hawak ang panga niyang namamaga mula sa suntok. Nanginginig ang kamay ni Luigi habang binubunot ang cellphone mula sa bulsa. “You’ll pay for this, Armando. You think you can touch her and walk away?” malamig at mapanganib ang tono niya. “I’m filing attempted rape charges against you. And trust me, I have the best lawyers in this country. You’ll rot in jail.” Nakita kong napalunok si Direk. Umiling-iling siya, parang ngayon lang natauhan. Pero wala nang pakialam si Luigi. May parte sa akin na parang nasasaktan. He's a lawyer. Bakit kailangang ibang lawyer pa ang makikipagla

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 30

Pagdilat ng mga mata ko, unang tumama sa akin ang lamig ng aircon at ang bigat ng bisig na nakayakap sa bewang ko. Mainit ang hininga niya sa batok ko. Nakadikit ang katawan ko sa kaniya—hubo’t hubad. At wala kahit anong telang namamagitan sa amin. Dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko. Doon ko siya nakita. Si Luigi. Mahimbing na natutulog. His features soft, vulnerable. Wala ang usual coldness sa mukha niya. Parang hindi siya ‘yung powerful attorney na kinatatakutan ng mundo. Ngayon, mukha lang siyang isang lalaking pagod. Isang lalaking payapang nakayakap sa isang kasalanan—ako. Napapikit ako nang mariin. Damn it, Maya… You did it again. Hindi ba sapat ang sakit kagabi? Ang kahihiyan? Ang trauma? Bakit sa halip na iwasan siya, hinayaan ko na namang sirain niya ang mga panata ko sa sarili? Hinayaan kong ang bisig niyang ‘yon ang magsilbing tahanan, kahit mali. Hinayaan kong halikan niya ako, paulit-ulit, hanggang sa matupok ang natitirang moralidad sa katawan ko. Hinayaan k

อ่านเพิ่มเติม

ก่อนหน้า

...

ถัดไป

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

DMCA.com Protection Status