All Chapters of รักนี้อย่าหวนคืน: Chapter 21 - Chapter 30

ภูริตามองไปที่ห้องทำงานของเขตคาม วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาโทรมาบอกว่าไม่เข้าบริษัทตั้งแต่วันนั้นที่เขาไปที่คอนโดของเธอ เขาก็หายหน้าหายตาไป มีโทรมาบ้างบางวัน บางวันก็ส่งข้อความมา เธอพยายามไม่คิดมากคิดว่าเขากำลังดูแลพ่อของเขาและคงยุ่งมาก แต่ธีรเดชกลับเป็นคนที่มาให้เธอเห็นหน้าทุกวัน เลิกงานเขาจะมารอเธอที่หน้าบริษัท แล้วขับรถตามเธอไปที่คอนโดทุกวันเอาดอกไม้มาให้ทุกวันแต่เธอก็ไม่เคยรับ วันนี้หลังเลิกงานเธอแวะห้างเพื่อซื้อของสดไปใส่ตู้เย็น ธีรเดชก็ตามเธอมาด้วยเธอไล่เขาจนไม่รู้จะไล่ยังไงแล้ว ตราบใดที่เขาไม่ข้ามเส้นที่ขีดไว้เธอก็ไม่สนใจ เขาอยากตามก็ตามไป ระหว่างเลือกซื้อของสายตาก็หันไปเห็นเขตคามกำลังเข็นรถเข็นมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักคล้ายลูกครึ่งหยิบของลงรถเข็น ทั้งสองคุยกันหัวเราะคิกคัก ธีรเดชเห็นภูริตาหยุดเดินก็มองตามสายตาของเธอ เขากระตุกยิ้มมุมปาก" ผมบอกคุณแล้วว่าคนอย่างมันไม่จริงจังกับคุณหรอก ที่มันหายไปหลายวันมันบอกคุณว่ายังไงหล่ะภาพตรงหน้ายืนยันชัดไหมว่ามันโกหกคุณ "ภูริตาทำเป็นไม่สนใจรีบเข็นรถไปจ่ายเงินทันที เขตคามรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองจึงหันหลังไปดูก็ไม่เห็นมีใครที่รู้จัก ธีรเดชช่วยเอาข

เขตคามพึ่งรู้ว่าวันเกิดของภูริตาผ่านมาแล้วและวันนั้นที่เขาเจอเธอที่พัทยาเธอก็พึ่งกลับจากการฉลองวันเกิดที่ไอยวรินทร์จัดให้ เขาจึงตั้งใจจะชดเชยให้เธอย้อนหลัง เขามองดูแหวนเพชรในกล่องและตั๋วบินไปปารีส2ใบเขาจะขอเธอแต่งงานที่นั่นเขตคามพาภูริตาไปเที่ยวหลายที่พาไปกินของอร่อยๆเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ จนมืดค่ำเขานั่งลงล้วงเอากล่องแหวนเพชรมาเปิด " ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่ผมไม่อยากรออีกแล้ว ผมอยากเข้านอนพร้อมคุณและตื่นนอนขึ้นมาเจอคุณในทุกเช้า พายครับผมรักคุณ แต่งงานกับผมนะ แสงไฟจากหอไอเฟลยิ่งทำให้บรรยากาศในตอนนี้โรแมนติกเข้าไปอีก ภูริตาลังเลแต่ก็คิดว่าความรักไม่ต้องใช้เวลานานหรอก รักก็คือรัก เธอพยักหน้าตอบรับ เขตคามดีใจรีบสวมแหวนให้เธอแต่แหวนหลวมไปหน่อย " ผมขอโทษนะผมกะไม่ถูกไว้กลับไปผมจะไปเปลี่ยนให้พอดีกับนิ้วคุณ ไม่สิ หาร้านที่นี่ก็ได้นี่งั้น พรุ่งนี้ผม"" ไม่ต้องรีบหรอกไว้กลับไปเมืองไทยก่อนก็ได้ แต่ฉันขอถอดเก็บไว้ก่อนนะกลัวมันหาย "เขตคามหน้าเศร้าพึ่งสวมไปแท้ๆก็ต้องถอดออกดูเป็นลางไม่ดีเลย แต่ถ้าหล่นหายไปจริงๆก็ไม่ดี ต้องโทษเขาที่กะขนาดนิ้วของเธอไม่ดีเอง ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลายปีผ่านไปภูริตากำลังประชุมเรื่องผลิตภัณฑ์ตัวใหม่อยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอเห็นเบอร์โทรก็รีบออกมารับสายข้างนอก" สวัสดีค่ะคุณครูเจน"" คุณแม่ของน้องพีชน้องพรีม คือว่าน้องๆรอคนมารับนานแล้วแต่ยังไม่มีใครมารับคุณครูโทรหาคุณพ่อของเขาไม่ติดค่ะ เลยโทรหาคุณแม่ ไม่ทราบว่าวันนี้คุณแม่จะมารับน้องๆได้ไหมคะ"" ค่ะๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"เธอเข้าไปสั่งงานเสร็จก็รีบขับรถไปรับลูกที่โรงเรียน ระหว่างนั้นก็โทรหาเขตคามไปด้วย แต่ไม่ติด เหมือนจะปิดเครื่อง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ปกติเขาไม่เคยปิดเครื่อง ยิ่งไม่เคยไม่รับสายเธอเขากับเธอจะสลับกันไปรับลูกๆที่โรงเรียน วันนี้เป็นเขาที่ต้องไปรับลูก เธอบอกตั้งแต่ตอนเช้าแล้วว่าเธอมีประชุมตอนบ่ายสาม ซึ่งตรงกับเวลาลูกเลิกเรียนพอดี รถเลี้ยวเข้าไปจอดอยู่หน้าโรงเรียน ภูริตารีบลงจากรถมองดูนาฬิกาข้อมือ นี่มันห้าโมงแล้วเด็กคนอื่นๆกลับไปกันหมดแล้ว โรงเรียนเงียบสนิท เด็กชายกับเด็กหญิงตัวน้อยวัย4ขวบนั่งหน้าหงอยอยู่ที่ข้างรูปปั้นรูปสิงโต มีครูประจำชั้นนั่งอยู่ใกล้ๆ พอทั้งคู่หันมาเห็นเธอก็ยิ้มดีใจรีบวิ่งเข้ามาหา" คุณแม่มาแล้ว"" คุณแม่"เธอย่อตัวลงอ้าแขนรอรับกอดจากลูกท

เขตคามมองไปรอบๆตัว ไม่มีแม้เงาของลูกสาว ภูริตากับลูกชายก็ด้วย เขาร้อนใจเดินตามหาไปทั่ว" เขตมีอะไร"" น้องพรีม น้องพรีมหายไปไหนไม่รู้ ก็ผมให้นั่งรออยู่ตรงนี้"" ใจเย็นก่อน บางทีอาจจะเดินเล่นอยู่แถวนี้ก็ได้ ไม่ก็แม่ของเธอพาไป"เขตคามค่อยสงบสติอารมณ์ลง ถึงอย่างงั้นก็ยังเดินตามหาจนทั่ว กระทั่งสายตามองไปที่ทางออกบ้านผีสิง เห็นภูริตาจูงมือลูกชายลูกสาวคนละข้างเขาก็โล่งอกรีบเดินเข้าไปหา" น้องพรีมอยู่ที่นี่เอง พ่อตกใจหมดทำไมไม่นั่งรอพ่อ"" มาอยู่นี่นี่เองทีหลังหนูอย่าทำให้พ่อเป็นห่วงแบบนี้อีกรู้ไหม พวกเราตามหาหนูแทบแย่"คามีเลียเดินเข้ามาต่อว่า ภูริตาจ้องมองคามีเลียด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนจะหันไปต่อว่าเขตคาม" เมื่อวานทิ้งลูกไว้ที่โรงเรียนไม่ยอมไปรับวันนี้ทิ้งลูกให้นั่งอยู่คนเดียวรอพวกคุณไปเล่นเครื่องเล่น ลูกพึ่งจะ4ขวบคุณทิ้งลูกแบบนี้ได้ยังไง"" ผมขอโทษ แคธี่เขาอยากเล่นเครื่องเล่นอันนั้นกับผม ที่จริงผมก็อยากพาน้องพรีมไปด้วย แต่น้องพรีมยังเด็กเล่นไม่ได้"" คุณก็รู้ว่าน้องพรีมยังเด็กแต่ก็ยังปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียว ถ้าแคธี่อยากเล่นก็ให้แม่ของเธอพาไปเล่น ถ้าคุณจะเล่นกับเธอก็ควรให้คามีเลียอยู่กับน้อง

" ที่นั่นกำหนดจัดงานศพวันพรุ่งนี้ครับ"" อะไรกัน ไหนว่าหาร่างไม่เจอแล้วทำไมถึงได้จัดงานศพ"" บริเวณที่คุณเจตตกลงไปเป็นหน้าผาสูงข้างล่างเป็นทะเล แม้จะหาร่างไม่เจอแต่ทุกคนคิดว่าเขาคง"" เข้าใจแล้ว นายมาที่นี่เพื่อรับฉันไปสนามบินใช่ไหม"" ใช่ครับ"" ฉันต้องไปรับเด็กๆที่โรงเรียนก่อน งานทางนี้ฝากด้วยนะนุ่น"" ไม่ต้องห่วงค่ะคุณพาย"ภูริตาไปรับลูกทั้งสองที่โรงเรียน ตั้งใจจะพาไปด้วย แต่พอออกจากโรงเรียนมาได้ไม่นานนุชจิราก็โทรมา" ฮัลโหล"" พายไปรับเด็กๆที่โรงเรียนมาแล้วใช่ไหม"" ใช่ค่ะ"" งั้นพาพวกเขามาที่บ้านเลยฉันจะดูแลเด็กๆให้"" แล้วคุณน้าไม่ไปอังกฤษด้วยกันเหรอค่ะ"" ไม่ได้ไปจ๊ะ คุณพตไปคนเดียว"" คุณพ่อไปแล้วเหรอค่ะ"" ใช่จ๊ะ เดินทางล่วงหน้าไปตั้งแต่รู้ข่าวแล้ว"" ค่ะ งั้นฉันจะพาเด็กๆไปฝากไว้"หลังส่งลูกทั้งสองไปฝากไว้ที่บ้านของนุชจิราก็เดินทางไปสนามบินทันที ระหว่างรอขึ้นเครื่อง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น เป็นไอยวรินทร์ที่ส่งภาพมา เธอคิดว่าเป็นภาพของไอยวรินทร์เอง เพราะก่อนหน้าไอยวรินทร์กับภานุพงศ์ไปฮันนีมูนรอบที่ร้อยที่อังกฤษ แต่พอเปิดภาพดูก็ต้องชะงัก เมื่อภาพที่เห็นไม่ใช่ภาพของไอยวริน