บททั้งหมดของ เพื่อนลูกสาว: บทที่ 1 - บทที่ 10

แสงสีภายในผับสุดหรูใจกลางเมืองสะท้อนผ่านกระจกที่ตกแต่งอย่างประณีต เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงสร้างบรรยากาศแห่งความสนุกสนานและเย้ายวน แต่สำหรับ นารา วันนี้กลับแตกต่าง เธอเดินเข้ามาในผับของ ชรัณ เจ้าของสถานที่ผู้เป็นทั้งนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลและพ่อของมัดหมี่ เพื่อนรักของเธอเองนาราไม่ได้มาเพื่อความบันเทิง แต่เพื่อหนีจากความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เมื่อสองชั่วโมงก่อน เธอสารภาพรักกับมัดหมี่ ผู้หญิงที่เธอหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นการปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มที่แสนเจ็บปวด“นารา...กูไม่อยากเสียมึงไป ที่สำคัญกูว่ากูชอบผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง ถึงมึงจะหล่อในมุมหมู่ผู้หญิงด้วยกัน...แต่กูว่ากูต้องขอโทษมึงด้วยจริง ๆ ในเรื่องนี้ เพราะงั้นเราเป็นเพื่อนกันต่อเถอะนะ”คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว นาราไม่เคยรู้สึกอับอายและสิ้นหวังขนาดนี้ แม้เธอจะเป็นถึงดาวคณะในมหาวิทยาลัย มีผู้ติดตามในโซเชียลกว่าแสนคน ชายหนุ่มหล่อเหลาไม่ว่าจะเป็นนักกีฬา นักศึกษาแพทย์ หรือแม้แต่หนุ่มรุ่นพี่ในคณะ ต่างก็พยายามหาทางเข้ามาใกล้ชิดเธอ แต่คนเดียวที่เธอต้องการกลับไม่มีวันตอบรับความรู้สึกนี้นาราเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวยและโดด

“มึงจะเอางี้เลยงั้นเหรอ...?” นาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกล้อ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยไปตามผิวเนียนของตัวเอง ดวงตาของเธอจ้องมองหนุ่มใหญ่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ทั้งเย้ยหยันและปลุกเร้าในคราวเดียว ชรัณเงยหน้าขึ้นจากการสำรวจยอดอกของเธออย่างแผ่วเบา ริมฝีปากยังคงทิ้งรอยแดงจางไว้บนผิวเนียนที่อ่อนนุ่มนั้น “ไม่ให้เอางี้ แล้วจะให้เอายังไงล่ะ...?” เสียงของเขาต่ำลึก รอยยิ้มมุมปากปรากฏอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปขยำเบา ๆ ที่อกอีกข้างของเธอซึ่งยังไม่ได้ถูกครอบครอง จากนั้นเขาก็ละเลงเลียต่อ ด้วยการเคลื่อนไหวปลายลิ้นเพื่อคลึงส่วนสีชมพูหวานนั้นนาราหัวเราะเบา ๆ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความประหม่าและความท้าทาย เธอไม่ได้ขัดขืน กลับปล่อยตัวปล่อยใจไปตามสัมผัสของเขาที่ทั้งหนักหน่วงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากของเธอเผยอขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะร้องขอสัมผัสที่มากกว่านี้ แต่เธอกลับเงียบลง เลือกที่จะปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายนำ ความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้นาราแทบลืมตัว สัมผัสของเขาที่ลากไล้ไปบนผิวเนียนเหมือนเปลวไฟอ่อน ๆ ที่ค่อย ๆ ลุกโชนขึ้น กลิ่นกายอ่อน ๆ ของเขาผสมกับกลิ่น

“กูเสียว! เสียวมาก!!” นาราหลุดปากออกมาด้วยเสียงสั่น แม้เธอจะพยายามเก็บกักความรู้สึก แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองทุกสัมผัสของเขาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความร้อนแรงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ร่างกายทั้งสองราวกับเครื่องดนตรีที่บรรเลงท่วงทำนองแห่งอารมณ์โดยไร้ขอบเขต ทั้งคู่ดื่มด่ำในห้วงอารมณ์จนทุกอย่างรอบตัวเลือนหายไป เหลือเพียงไฟปรารถนาที่โหมกระพือจนถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ราวกับพายุที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง...นาราสั่นเทิ้มอย่างหนักขณะที่เขากระแทกกระทั้นเธออย่างแรงกลางอากาศ ทำให้ร่างบางของเธอสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวจากภายใน ร่องรักสีชมพูหวานแดงระเรื่อจากการถูกสอดใส่ที่รวดเร็วและรุนแรงเกินไปกว่าที่ร่างกายนี้จะรับไหวนารากอดคอชรัณแน่น ดวงตาฉ่ำปรือบอกถึงความสุขที่เกินควบคุม เธอเปรียบเสมือนคนที่ลอยคออยู่กลางทะเลลึก เกาะเสาเรือสูงเอาไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย ไม่ให้ตัวเองจมหายไปในคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เธอกระซิบอย่างแหบพร่า แต่แฝงด้วยแรงปรารถนา“กูจะเสร็จอีกรอบแล้วนี่...มึงยังไม่เสร็จอีกเหรอ...?”เสียงแหบหวานของเธอราวกับฟืนแห้งที่เติมเชื้อไฟให้เขายิ่งเดือดดาล ชรัณที่กำลังโหมกระหน่ำความเร่าร้อนอย่า

แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่คลาย หญิงสาวทั้งตอดปรายนิ้วทั้งตวัดอย่างแรฃ ทว่ามันก็ยังไม่พอต่อความต้องการ สายตาเธอเหลือบมองไปที่สิ่งที่วางอยู่ไม่ไกล—สิ่งที่ชรัณจงใจทิ้งไว้ให้ราวกับจะยั่วเย้าความคิดแรกคือปฏิเสธมัน แต่ราวกับมันมีแรงดึงดูดที่เธอไม่อาจต้านทาน “อยากให้กูใช้นักใช่ไหม? ก็ได้...” เธอพูดออกมาด้วยเสียงขุ่นเล็กน้อย รอยยิ้มขื่นปรากฏบนใบหน้าขณะที่เอื้อมมือไปหยิบมันมาเมื่อเธอสัมผัสมัน ราวกับว่าความอดทนทั้งหมดพังทลายลง เธอปล่อยตัวเองให้จมอยู่ในความรู้สึกนั้น ดวงตาปิดแน่น ในหัวเต็มไปด้วยภาพของชายที่เป็นต้นเหตุของความร้อนรุ่มนี้ เสียงของเขายังดังอยู่ในความคิด รอยยิ้มเย้ยหยันที่เธอจำได้ชัด“เจอหน้าเมื่อไหร่ จะด่าให้ยับเลย...” เธอคิดในใจ แต่เสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้น ขณะที่ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดพุ่งทะยาน ราวกับคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไร้ความปรานีนาราวางดิ้วโด้แท่งนั้นลงบนฝาชักโครกที่ปิดอยู่ จากนั้นเธอก็จับมันไว้มั่นพลางหย่อนตัวเองอย่างช้า ๆ พร้อมจินตนาการถึงภาพของของจริงที่พึ่งจะผ่านพ้นไปเมื่อคืน ท้อนเนื้อที่มีกลิ่นคาวใคร่อีกทั้งยังขยับ

ชรัณยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างจงใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก “ทำเองสิ...”นารากัดฟันแน่น มือของเธอกำหมัดอยู่ข้างลำตัว ก่อนจะคว้ารีโมตจากโต๊ะอย่างฉับไว เธอกดปิดทีวีทันทีโดยไม่หันกลับไปมองภาพนั้นอีก แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความหงุดหงิด“แม่งเอ้ย!” เธอสบทเสียงดัง ก่อนจะหันไปหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะที่ชรัณวางไว้มาจุดไฟ ราวกับต้องการทำอะไรสักอย่างเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่คุกรุ่นนารายกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งจากปลายมวน เปลวไฟจากไฟแช็กสะท้อนกับดวงตาเธอที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว เธอพ่นควันออกช้าๆ ปล่อยให้มันลอยตัวอย่างอ้อยอิ่งในอากาศ กลิ่นควันอ่อน ๆ คลุ้งไปทั่วห้อง เพิ่มบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด“หนูอยากให้มันจบลงแค่นั้น ถึงจะไม่อยากทำแบบนี้ แต่หนูก็มีส่วนผิดที่เมาแล้วไปอ่อยคุณ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา แม้ใบหน้าจะยังคงแดงก่ำด้วยความอายที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ชรัณหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับคำพูดของเธอเป็นเพียงเรื่องตลก เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางข้อศอกลงบนเข่าพลางจับจ้องเธอด้วยสายตาที่เหมือนนักล่ามองเหยื่อ “ไม่เป็นไร...แต่...” เขาลากเสียงคำสุดท้าย