บททั้งหมดของ เพื่อนลูกสาว: บทที่ 11 - บทที่ 20

หญิงสาวนั่งตรงหว่างขาของหนุ่มใหญ่ด้วยท่วงท่าที่ดูยั่วยวน นาราบีบท่อนเนื้อนั้นไว้มั่นด้วยสองมือพร้อมกับขยับศีรษะและดูดอมมันราวกับลูกอม แม้แรกเริ่มเดิมทีเธอจะคิดทำเช่นนี้เพียงเพื่อเงินและข้อแลกเปลี่ยน แต่ตอนนี้เธอค่อย ๆ คิดใหม่แล้วว่าการทำแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกสนุกและตื่นเต้นมากกว่าที่คิดไว้หญิงสาวสัมผัสความความอุ่นร้อนและแข็งในช่องปากและลำคอ ปลายลิ้นขยับอย่างต่อเนื่องเพื่อละเลงเลียและลิ้มรสรสชาติคาวแปลกแต่เร้าใจอย่างน่าทึ่ง มันทำให้เธออยากทำแรงขึ้นเรื่อย ๆ นารายังช่วยใช้มือชักขึ้นชักลงให้เขาอย่างเมามันด้วยพลางใช้ปากประกบส่วนปลายสีม่วงอมชมพูนั้นไว้แน่น บ้างก็จิกมันเบา ๆ และถูด้วยกระพุ้งแก้ม มอบความเสียดเสียวให้แก่เขาที่ดูจะชื่นชอบการกระทำเช่นนี้“ดูช่ำชองจังเลยนะ...เคยทำให้ใครที่ไหนรึเปล่าเนี่ย?”เสียงทุ้มต่ำของชรัณแฝงไปด้วยความพึงพอใจและการหยอกเย้าที่ยากจะอ่านออก เขาพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะที่มือข้างหนึ่งเลื่อนไปลูบศีรษะของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังชมเชยผลงานของศิลปินที่สร้างสรรค์สิ่งงดงาม มือของเขาสัมผัสเบา ๆ ไล้ผ่านเส้นผมนุ่มลื่นของเธอ มอบความรู้สึกที่ทั้งเอ็นดูและเร่าร้อนในคราวเดียวกั

นาราขยับตัวบนร่างของชรัณอย่างมั่นคงแต่เร่าร้อน แรงดึงดูดระหว่างพวกเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้ เสียงครางของเธอที่ดังสอดประสานกับจังหวะการเคลื่อนไหวร่างกายชวนให้บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความร้อนแรงและเย้ายวน “ซื๊ด~ อ๊า!” เสียงครางแผ่วหวานราวเสียงดนตรีที่บรรเลงออกมาจากจิตใจของปรางค์ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหงื่อหยดเล็ก ๆ เกาะอยู่บนหน้าผากที่แดงเรื่อ สะท้อนกับแสงไฟอ่อน ๆ ในห้อง ขณะที่มือของเธอจับแน่นบนไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ “ฉันถามหน่อยได้ไหม...” เธอกล่าวเสียงแผ่วหอบเหนื่อย แต่แฝงด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คุณผ่านผู้หญิงมาแล้วกี่คนในชีวิตนี้?” ชรัณที่พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง หายใจแรงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ไม่มากไม่น้อย...” “แล้วมันเท่าไหร่กันแน่ล่ะ?” เธอขมวดคิ้ว มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาความจริง เขาหัวเราะเบา ๆ “เกินกว่าอายุฉันถึงสองเท่าได้ล่ะมั้ง..”“หึหึ...โชกโชนใช้ได้เลยนี่...คงใช้ไอ้แท่งนี่คุ้มค่ามากเลยล่ะสิท่า...” เธอแสยะยิ้มเล็กน้อย เหลือบมองท้องน้อยตัวเองเบา ๆ ก่อนเพิ่มจังหวะการขยับร่างกายบนตัวเขาให้ร้อนแรงยิ่งขึ้น ตั

ชรัณหัวเราะในลำคอด้วยความรู้สึกสาแก่ใจ “มึงยังสั่งกูได้เลย...ทำไมคราวนี้กูถึงจะสั่งมึงไม่ได้ล่ะ...” เขาพยายามยั่วยุเธอกลับเพื่อเอาคืนเรื่องเมื่อก่อนหน้านี้ที่เธอทำไว้กับเขา“แม่งเอ๊ย!!” นาราสบถเสียงดังด้วยความขัดใจและหงุดหงิด เธอจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่โกธรแค้นราวกับว่าเขาเป็นหนี้เธอร้อยล้านและไม่ยอมจ่ายแม้จะมีชรัณจับท่อนเนื้อของเขาถูไถร่องรักของเธอโดยไม่ทำการสอดใส่ ปลุกปั่นเธอที่ต้องการมันมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ยอมสนองความต้องการของเธอเสียที ทำให้เธอเดือดดาลและรู้สึกของขาด “แต่ถ้ามึงพูดดี ๆ ก็ไม่แน่ที่กูจะทำให้อย่างที่มึงต้องการ...” เขาแสยะยิ้มชั่วร้ายราวกับปีศาจที่จะพรากชีวิตเธอไป ขณะเสนอแนะด้วยท่าทีแฝงอำนาจที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นผู้ต่ำต้อยที่ต้องเคารพบูชาเขา“พูดอะไรของ—” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดได้จบประโยค จู่ ๆ แรงเหวี่ยงที่หนักหน่วงก็ฟาดสัมผัสที่รุนแรงเข้าใส่สะโพกของเธอ “เพี๊ยะ!! อร๊าง~!!” เสียงยางกระทบเนื้อดังขึ้นพร้อมเสียงครางที่ฟังดูเจ็บปวดรวดร้าว เมื่อโดนเข้าไปอย่างจังในรอบนี้มันก็ทำให้เธอเหมือนทาสที่โดนเฆี่ยนตีและดีดดิ้นด้วยความรู้สึกเจ็บแสบ ราวกับมีไฟลุกบริเวณนั้นชรั

“ยั่วเก่งจริง ๆ เลยนะเด็กคนนี้...” ชรัณกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกระตุ้นที่ยากจะซ่อนเร้น ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างลึกซึ้ง ขณะที่เขารับรู้ถึงแรงบีบอัดและสัมผัสที่เธอมอบให้ ผ่านริมฝีปาก ลิ้น กระพุ้งแก้ม และลำคอ ร่างกายของเขาเหมือนจะตอบสนองต่อสิ่งที่เธอทำโดยไม่อาจหักห้ามได้“ได้...” เขากล่าวพร้อมกับสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมตัวเอง ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ถ้าเธอทำให้ฉันเสร็จได้จริง ฉันจะสนองความอยากเงี่ยนง่านของเธอให้เอง...”นาราค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาด้วยท่วงท่าเชื่องช้า น้ำลายบางส่วนเป็นสายลื่นไหลเชื่อมต่อระหว่างเธอกับส่วนปลายสีม่วงอมชมพูนั้น แสงไฟในห้องสะท้อนหยาดนั้นราวกับอัญมณีเลอค่า เธอใช้ปลายนิ้วเรียวเช็ดขอบปากตัวเองอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเธอเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ ท้าทาย และยั่วยวน“อย่ามาท้าทายฉันนะ...” เธอกล่าวเสียงหวาน รอยยิ้มที่มุมปากเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองในขณะที่เธอรู้ว่าเขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอ หญิงสาวใช้มือกอบกุมท่อนเนื้อที่ใหญ่เกินมือนี้ไปด้วยพลางชักขึ้นชักลงขณะพูดคุยกับเขาชรัณไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับเอนกายลงบนโซฟา ท่วงท่าที่เขาทำเหมือนจะ

ในวันที่ท้องฟ้าของมัดหมี่ที่เคยสว่างสดใสกลับกลายเป็นสีเทาหม่น ความทรงจำระหว่างเธอกับนาราผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำในหัว—จากวัยมัธยมปลายจนถึงช่วงมหาวิทยาลัย ทั้งสองเป็นเพื่อนที่สนิทกันจนแทบจะเรียกได้ว่าไร้ช่องว่างระหว่างกันมัดหมี่ในวัยมัธยมปลายคือหญิงสาวที่เปรียบดั่งเจ้าหญิงในเทพนิยาย เธอสง่างาม เรียบร้อย และเป็นที่รักของทุกคน ไม่เพียงแค่ความงามภายนอก แต่ยังรวมถึงความมีความฝันอันชัดเจนที่จะเป็นนักการทูตอีกด้วย ตรงข้ามกับนารา สาวห้าวที่มักจะใช้ชีวิตอยู่บนสนามกีฬา เล่นบาสเกตบอลกับเพื่อนผู้ชายและไม่มีใครกล้าจีบ แต่ความแตกต่างเหล่านี้กลับเป็นสิ่งที่ดึงดูดให้ทั้งสองคนกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกันความสัมพันธ์เริ่มแน่นแฟ้นขึ้นเมื่อมัดหมี่ชวนนาราเข้าร่วมคณะกรรมการนักเรียน ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน ทำกิจกรรมด้วยกัน และแม้กระทั่งแบ่งปันเรื่องราวส่วนตัวที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง โดยเฉพาะเรื่องแฟนหนุ่มของมัดหมี่ในเวลานั้น—ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แต่กลับไม่มีเป้าหมายในชีวิต ความรักครั้งนั้นของมัดหมี่เป็นเหมือนเชื้อไฟที่พร้อมจะดับลงทุกเมื่อ นาราเป็นคนกลางที่พยายามประคองความสัม