Chapter 10 : เพื่อนลูกสาวถูกเขาบีบคอ SM NC

ชรัณยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างจงใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก “ทำเองสิ...”

นารากัดฟันแน่น มือของเธอกำหมัดอยู่ข้างลำตัว ก่อนจะคว้ารีโมตจากโต๊ะอย่างฉับไว เธอกดปิดทีวีทันทีโดยไม่หันกลับไปมองภาพนั้นอีก แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความหงุดหงิด

“แม่งเอ้ย!” เธอสบทเสียงดัง ก่อนจะหันไปหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะที่ชรัณวางไว้มาจุดไฟ ราวกับต้องการทำอะไรสักอย่างเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ที่คุกรุ่น

นารายกบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งจากปลายมวน เปลวไฟจากไฟแช็กสะท้อนกับดวงตาเธอที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว เธอพ่นควันออกช้าๆ ปล่อยให้มันลอยตัวอย่างอ้อยอิ่งในอากาศ กลิ่นควันอ่อน ๆ คลุ้งไปทั่วห้อง เพิ่มบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

“หนูอยากให้มันจบลงแค่นั้น ถึงจะไม่อยากทำแบบนี้ แต่หนูก็มีส่วนผิดที่เมาแล้วไปอ่อยคุณ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา แม้ใบหน้าจะยังคงแดงก่ำด้วยความอายที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้

ชรัณหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับคำพูดของเธอเป็นเพียงเรื่องตลก เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางข้อศอกลงบนเข่าพลางจับจ้องเธอด้วยสายตาที่เหมือนนักล่ามองเหยื่อ “ไม่เป็นไร...แต่...” เขาลากเสียงคำสุดท้าย ราวกับต้องการสร้างความคาดหวัง

“แต่จะดีกว่านี้มาก ถ้าเราจะมาสานต่อกันให้เป็นกิจลักษณะ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

นาราชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ในมือออกมาอย่างแรง ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “กิจลักษณะบ้านพ่อมึงสิ...” เธอพูดพลางยกบุหรี่ขึ้นอีกครั้ง สูบมันอย่างไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไร

ชรัณมองดูท่าทางของเธอด้วยความสนใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรในเรื่องนี้นะรู้ไหม เพราะฉันกำลังแบล็คเมล์เธออยู่...”

คำพูดของเขาราวกับหมัดที่ซัดเข้ามา แต่นารากลับไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้าน เธอยักไหล่อย่างไม่แยแส “กูสนที่ไหนล่ะ...มันก็แค่คลิปวิดิโอคลิปหนึ่ง...เดี๋ยวนี้เขาทำหนังพรรค์นี้กันเยอะแยะแล้ว...หลายคนก็ผันตัวมาทำโอนลี่แฟน...ไม่ก็ขายตัว...ถมเถไป...” เธอพ่นควันออกมาอีกครั้ง ราวกับต้องการแสดงว่าเธอไม่ได้กลัว

“แต่ถ้าไม่สนจริง...” ชรัณเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย “แล้วหากเรื่องนี้ไปถึงหู...ถึงตา...ของมัดหมี่ขึ้นมาล่ะจะเป็นไง?”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนาราเต้นแรงขึ้นทันที แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสงบ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนมีคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่ เธอจิ๊ปากเบา ๆ พยายามรักษาท่าที “ชิ...”

เธอหยุดสูบบุหรี่ชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ก็ได้ แต่กูไม่ยอมฟรี ๆ แน่ เพราะงั้นคืนละหมื่น”

ชรัณยิ้มกว้างขึ้นอย่างพอใจ เขาพยักหน้าเบา ๆ “ตกลง...”

นาราแสยะยิ้ม รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ไม่พอ...” เธอพูดพลางยกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย “มาเลียเท้ากูด้วยสิ...ถ้ามึงทำกูจะยอม...”

คำพูดของเธอราวกับไฟที่จุดให้สถานการณ์ร้อนแรงขึ้น ชรัณจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่แววตานั้นกลับทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งเข้มข้นขึ้น นาราก็จ้องกลับไปโดยไม่ละสายตา ราวกับต้องการแสดงว่าเธอไม่กลัวและพร้อมที่จะเล่นเกมนี้จนจบ...

 

ชรัณสูดควันเข้าไปลึก ก่อนจะพ่นออกมาอย่างเชื่องช้า ควันบุหรี่ลอยเคว้งในอากาศ ราวกับเกลียวควันเหล่านั้นคือจิตใจของเขาเอง—สงบนิ่งแต่ซ่อนเร้นไปด้วยความไม่แน่นอน

แสงไฟจากปลายบุหรี่สะท้อนบนดวงตาของเขา ทำให้ชรัณดูราวกับปีศาจที่ซ่อนอยู่ในร่างมนุษย์ เขาจ้องนารา แววตาเหมือนกำลังอ่านเธอราวกับอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง แต่เธอก็จ้องตอบกลับไปด้วยความท้าทายไม่แพ้กัน ราวกับทั้งสองกำลังเล่นเกมแห่งอำนาจที่ไม่มีใครยอมใคร

เมื่อเขาสูบบุหรี่หมดมวน ชรัณเขี่ยมวนบุหรี่ลงในที่เขี่ย ก่อนจะลุกขึ้นยืน สายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย—สงบ แต่เต็มไปด้วยความน่ากลัว ราวกับเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ “ก็ได้...” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่เยือกเย็น ก้าวเดินเข้าไปหานาราช้า ๆ ทุกย่างก้าวของเขาทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งกดดันขึ้นเรื่อย ๆ 

นาราเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ปกติ หัวใจเธอเต้นแรง แม้จะพยายามทำตัวกล้าแกร่ง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ได้คืบจะเอาศอกนะมึง...” ชรัณพูดพลางหัวเราะเยาะ รอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน 

ทันใดนั้น แทนที่เขาจะก้มลงเลียเท้าให้เธอเหมือนที่เธอเรียกร้อง ชรัณกลับคว้าคอของเธออย่างแรง นิ้วมือหยาบกร้านของเขาบีบแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนอากาศทั้งหมดถูกดูดออกจากปอด “จะทำอะไรน่ะ...!?” นาราอุทานออกมา แต่เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนเสียงสะท้อนในอุโมงค์ ร่างกายของเธอเริ่มไร้เรี่ยวแรง ดวงตาพยายามจ้องมองเขาเพื่อหาคำตอบ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงความดุดันและอำนาจที่ล้นเหลือ 

“ทำให้มึงรู้ไงว่ากูเป็นใคร...” ชรัณพูดเสียงต่ำ กัดฟันอย่างโมโห ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่ปกปิด “และอย่าคิดที่จะทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนอีก...จำไว้ด้วยว่ามึงน่ะเป็นของกูแล้ว...” 

คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความทรนงของเธอ นารารู้สึกถึงความเจ็บปวดทั้งจากแรงบีบที่ลำคอและคำพูดที่เหมือนโซ่ตรวน 

แต่ชรัณไม่ได้ทำให้เธอถึงตาย เมื่อเขามั่นใจว่าเธอใกล้ถึงจุดที่ไม่ไหวแล้ว เขาก็ปล่อยมือ นาราทรุดลงกับโซฟา หอบหายใจอย่างหนัก เสียงไอแหบพร่าและอาการเจ็บลำคอทำให้เธอต้องกุมคอตัวเองไว้แน่น 

“ฮ่ะฮ่า...อั่ก ๆ อั่ก! ซาดิสม์จังเลยนะมึงเนี่ย...!!” แม้เสียงของเธอจะสั่น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแฝงความท้าทาย เธอไม่ได้สำนึกหรือแสดงความกลัวเลย แต่ความอ่อนข้อที่แฝงอยู่ในท่าทางของเธอบ่งบอกว่าตอนนี้เกมแห่งอำนาจนี้ ชรัณเป็นฝ่ายชนะ

ชรัณมองเธอด้วยรอยยิ้มเหยียด “ดูเหมือนจะชอบมากกว่าที่จะเกลียดนะ...” เขาพึมพำพลางจุดบุหรี่มวนใหม่ สายตาของเขาที่มองเธอเหมือนปีศาจที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองสามารถครอบงำเหยื่อได้ทุกเมื่อ และในแววตาของนาราเอง แม้จะมีความเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าในความโกรธนั้น มีความพึงพอใจบางอย่างซ่อนอยู่

“ถอดกางเกงออก...ถอดให้หมด” ชรัณพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ราวกับคำสั่งนั้นเป็นกฎที่ไม่อาจขัดขืนได้ ควันบุหรี่ที่พ่นออกมาจากริมฝีปากของเขาคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นยาสูบที่ขมกรุ่นแตะจมูกนารา ยิ่งทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและความลึกลับที่ยากจะอธิบาย

“มาสั่งกันแบบนี้เลยเหรอ?” นารายกคิ้วขึ้น รอยยิ้มยียวนปรากฏบนใบหน้า เสียงของเธอฟังดูเหมือนกำลังเย้ยหยัน แต่ก็แฝงไปด้วยความท้าทายที่สะกดทุกคำพูดของเขาให้ยิ่งมีอำนาจ เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปยังขอบกางเกง แล้วถอดออกช้า ๆ ตามคำสั่ง แต่ดวงตาของเธอที่มองเขากลับไม่แสดงความยำเกรงเลยแม้แต่น้อย

ชรัณยิ้มบาง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเหนือชั้น เขาพ่นควันบุหรี่ตรงไปยังใบหน้าของเธอเบา ๆ ราวกับประกาศอำนาจในเกมที่เขาเป็นผู้ควบคุม “แต่ก็ดูจะชอบนี่...” คำพูดของเขากรีดลงในความคิดของนารา ราวกับมีดคมที่กรีดผ่านชั้นน้ำแข็ง เธอยังคงยิ้มร่า ราวกับไม่แยแสต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ลึก ๆ ในใจที่เธอเองก็ไม่อยากยอมรับ ส่วนหนึ่งกำลังเรียกร้องเขาอย่างห้ามไม่อยู่ 

เธอพยายามบอกตัวเองว่านี่คือวิธีที่จะควบคุมสถานการณ์ ไม่ให้เขาได้แบล็คเมล์หรือใช้อำนาจเหนือเธอ แต่แท้จริงแล้วเบื้องหลังนั้น เธอกลับมีความปรารถนาที่ซ่อนเร้นบางอย่าง ราวกับเปลวไฟที่แอบเผาไหม้ใต้เถ้าถ่าน

“นั่งลง...” คำสั่งของชรัณตามมา น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่หนักแน่น นาราหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน ก่อนจะคาบเอาไว้ พร้อมรอยยิ้มบาง “เออ ๆ ” เธอพูดเหมือนจงใจยั่วอารมณ์ 

ชรัณจุดไฟให้เธอ ท่าทางของเขาสงบแต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ที่ทำให้เธอแทบไม่อาจละสายตา เปลวไฟเล็ก ๆ จากไฟแช็กสะท้อนในดวงตาของเขา ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าค้นหาและอันตรายขึ้น 

“ทำแบบนี้ทำไม...?” เธอถามพลางยิ้มเย้ย

เขาตอบกลับโดยไม่ใส่ใจ “ติดมาจากแม่ของยัยมัดหมี่มัน...”

นาราที่ได้ยินดังนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย พร้อมสูดควันบุหรี่ลึกเข้าไปในปอด ก่อนจะพ่นออกช้า ๆ ราวกับปลดปล่อยความตึงเครียด 

“ถ่างขา...” เสียงของเขาเข้มขึ้นคราวนี้ คำพูดของเขาช่างเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้นาราต้องทำตามอย่างไม่คิดขัดขืน

“พึ่งรู้นะเนี่ยว่าเมียเก่าคุณสูบบุหรี่ด้วย” เธอพูดขึ้นพร้อมยิ้มมุมปาก แววตายังคงจับจ้องเขาอย่างเจ้าเล่ห์ เรียวขาคู่งามถ่างออกจากกัน เผยให้อีกฝ่ายเห็นอย่างไม่หมกเม็ดถึงร่องรักสีชมพูหวานของเธอที่มีน้ำสีใสไหลนอง มันชัดเจนเป็นอย่างมากว่าเธอมีอารมณ์ทว่าการกระทำแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้เธออายเลย—คงเป็นเพราะเธอรู้ดีว่าต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามที่อีกฝ่ายต้องการ

“ว่าที่เมียใหม่ฉันก็สูบ...” เขาตอบกลับพลางเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความตั้งใจบางอย่าง ก่อนที่เขาจะนั่งลงบนพรมตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ของเขาอยู่ต่ำกว่าเธอเล็กน้อย แต่ท่าทางของเขากลับไม่ได้ดูด้อยกว่าหรือเสียเปรียบเลยสักนิด 

ชรัณถอดรองเท้าหนังของเธอออกอย่างใจเย็น มือใหญ่สัมผัสเบา ๆ ราวกับกำลังปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างให้กับเธอ จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงไปจูบเท้าเธอ—ตอบสนองในสิ่งที่เธอต้องการ ริมฝีปากของเขาอุ่นจัดและสัมผัสนั้นก็ชวนให้เธอรู้สึกวูบวาบในอก 

นาราจ้องมองเขา ขณะที่หัวใจเริ่มเต้นรัว รอยยิ้มยียวนค่อย ๆ จางหายไป เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าผู้ที่กำลังควบคุมเกมนี้คือใคร...หรือบางที เธออาจไม่เคยควบคุมมันได้เลยตั้งแต่แรก หญิงสาวสูดควันบุหรี่เข้าปอดก่อนที่จะพ้นมันออกมา ขณะที่เขาอยู่ใต้หว่างขาเธอแล้ว

ชรัณที่ศีรษะอยู่ขนาบกับโซฟา โอบกอดนาราก่อนที่จะลากเธอเข้ามาหา จากนั้นเขาก็ประกบปากไปยังส่วนเนื้อหนังที่อ่อนนุ่มนั้นของเธอ โดยไม่รีรอใด ๆ หนุ่มใหญ่คนนี้ก็สอดลิ้นเข้าไปในร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทำให้เธอซาบซ่านถึงทรวงในด้วยลิ้นอุ่น ๆ ที่ช่ำชองของเขา—ชรัณไม่ยี่หระเลยว่ารสชาติของเธอจะเป็นอย่างไรเพราะเวลานี้เขาหิวโหยมากแล้ว

 

To be continued...