Chapter 9 : เพื่อนลูกสาวโดนเขาแบล็คเมล์ NC

ความรู้สึกที่เพิ่งจบลงกลับกลายเป็นเชื้อไฟที่จุดประกายความต้องการอีกครั้ง นารากระชับสัมผัสตัวเองแนบแน่น ขย่มแท่งดิลโด้นั้นสุดแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังวิ่งไล่ตามภาพเงาของความสุขที่ยังไม่จางหายไป เสียงหอบหายใจของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น ขณะที่เธอปล่อยตัวให้จมอยู่ในกระแสแห่งความร้อนที่ไม่อาจต้านทานได้

ครั้งที่สองเหมือนพายุที่รุนแรงกว่าเดิม อารมณ์ของเธอปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ร่างกายโอบล้อมไปด้วยความร้อนแรงที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ ความสุขสมครั้งนี้ทำให้เธอปลดปล่อยน้ำพุร้อนที่พลุ่งพล่านออกมาราวกับวามันมาจากใต้ผิวดิน สายน้ำที่พวยพุ่งจากร่องรักสีชมพูหวานของเธอเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลงนารายกตัวขึ้นมาเพื่อหย้อนดิลโด้แท่งนั้นออกไปจากร่างกาย แข้งขาอ่อนละทวยและสั่นเทิ้มอย่างหนัก แม้จะไม่เท่ากับไม่คืนแต่มันก็มากพอที่จะทำให้เธอหยุดความกระหายของตัวเองลงได้

นาราทรุดตัวลงกับพื้นกระเบื้องเย็นของห้องน้ำขณะพิงชักโครกที่ตั้งอยู่เบื้องหลัง น้ำจากฝักบัวยังคงไหลรินลงมาบนร่างของเธอ ชะล้างความวุ่นวายจากร่างกาย แต่ไม่อาจลบล้างความสับสนที่ยังฝังแน่นในใจได้ ดวงตาของเธอมองฝ้าเพดานอย่างเลื่อนลอย ขณะที่ความทรงจำและภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงลอยวนอยู่ในหัว

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ...” เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่แสยะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงแผ่วเบาดั่งคนสำนึกผิด แต่ลึกลงไป เธอรู้ว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจอย่างแท้จริง ความอุ่นร้อนจากความสุขสมยังคงอบอวลในร่างกาย ราวกับคำสาปที่ถูกมอบให้โดยคนที่เธอไม่อาจหนีไปจากเขาได้

นาราลุกขึ้นยืนช้า ๆ พร้อมกับถอนหายใจยาว สายน้ำยังคงไหลลงมารอบตัว ราวกับจะปลอบประโลมเธอให้สงบลง แม้ว่าในใจลึก ๆ เธอจะรู้ดีว่าความรู้สึกนี้ยังคงอยู่ และมันอาจตามเธอไปอีกนานแสนนาน

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ

หญิงสาวจัดการกับตัวเองและแต่งกายจนเรียบร้อย นาราเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยลุคที่ดูสะดุดตา เสื้อครอปสีดำที่เผยให้เห็นหน้าท้องเนียนตัดกับเสื้อคลุมผ้าบางที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม และกางเกงขากระบอกที่ช่วยเสริมความสง่างาม เธอปล่อยผมยาวสลวยอย่างไม่ตั้งใจ แต่กลับทำให้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดทุกสายตา  

เมื่อเดินออกมายังหน้าบ้าน เธอก็พอดีกับที่มัดหมี่ขับรถเก๋งหรูสีเงินออกไป เสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นสะท้อนกับความเงียบสงบของยามสาย ขณะเดียวกันบิ๊กไบค์คันสีดำเงามันที่คุ้นเคยก็จอดอยู่หน้าบ้าน

ดูเหมือนว่าชรัณจะนำรถเธอกลับมาจากผับด้วย หญิงสาวจึงไม่รีรอและอยู่บ้านอย่างเบื่อหน่าย เธอปิดบ้านให้พวกเขาก่อนที่จะขับบิ๊กไบค์คู่ใจไปยังผับของชรัณด้วยความมุ่งมั่นที่จะเคลียร์เรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจ  

 

เวลา 12:00 น.  

ผับยังปิดเงียบเมื่อเธอมาถึง ด้านนอกมีเพียงยามเฝ้าประตูที่มองเธอด้วยสายตาประหลาดใจเมื่อเห็นความงามสง่าของหญิงสาวในลุคที่ดูทั้งเย้ายวนและมีอำนาจในเวลาเดียวกัน ยามเฝ้าประตูบอกเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “ที่นี่เปิดบ่ายสามครับ คุณผู้หญิง”  

นาราเผยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “หนูมาพบคุณชรัณค่ะพี่”  

คำตอบนั้นทำให้ยามนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะถามกลับ “คุณผู้หญิงคือคุณนาราใช่ไหมครับ?” เมื่อเธอพยักหน้าตอบรับ ยามก็โค้งศีรษะให้และเปิดทางให้เธอเข้าไป  

ภายในผับที่ยังปิดอยู่เงียบสงบและมืดสลัว แสงแดดจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามาผ่านผ้าม่านหนา ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฉากในภาพยนตร์นัวร์ นาราก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ความทรงจำจากเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว ราวกับเธอกำลังเดินย้อนเข้าไปในเรื่องราวที่ไม่อาจควบคุมได้  

เธอเดินไปยังห้องหนึ่งที่คุ้นตา ห้องที่เธอจำได้ชัดเจนจากเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืน เมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำให้นาราหยุดชะงัก หัวใจเต้นกระหน่ำ  

ชรัณนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มในท่วงท่าผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งถือรีโมตคอนโทรล เขากำลังดูบางสิ่งบนจอทีวีขนาดใหญ่ และสิ่งนั้นก็คือภาพจากกล้องวงจรปิดในผับ ภาพที่ปรากฏชัดเจนคือความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเขาและเธอเมื่อคืนที่ผ่านมา—เป็นฉากที่นาราขย่มรักให้ชรัณอย่างเร่าร้อนและรุนแรง

“เมื่อคืนหนูเนี่ยสุดจริง ๆ เลยนะ...ไม่ว่าจะทั้งปากและร่างกาย...โดยเฉพาะเอวพริ้ว ๆ ของหนู” เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงความยียวนที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย  

นาราเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แต่ยังคงความนิ่งสงบ “นี่ไอ้แก่หื่นกาม!” เธอเอ่ย แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ชรัณก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์  

“ของฝากเป็นไงบ้างล่ะ? ได้ใช้หรือยัง?” คำพูดของเขาเหมือนมีดที่บาดลึก ทั้งประชดประชันและเย้ยหยัน  

นารากัดฟันแน่น แต่พยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง เธอรู้ว่าการตอบโต้เขาในตอนนี้อาจทำให้เธอดูเสียเปรียบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งจากความโกรธและความอาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติ ก่อนจะก้าวไปนั่งตรงข้ามเขาอย่างไม่เกรงกลัว  

“หนูมาเคลียร์เรื่องเมื่อคืน ไม่ใช่ฟังคุณเล่นคำแบบนี้” เธอตอบเสียงเรียบ แต่สายตาจ้องตรงไปยังเขาอย่างแน่วแน่  

ชรัณยิ้มบางๆ ราวกับกำลังสนุกกับสถานการณ์ เขาวางรีโมตลงบนโต๊ะกระจกเบื้องหน้า ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟา “งั้นก็ว่ามา ฉันฟังอยู่...”  

นารามองหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพจากเมื่อคืน ภาพเร่าร้อนที่ทำให้ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยความอับอายและโกรธเคือง ดวงตาของเธอเบนไปยังชรัณที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของเขาช่างยียวนเสียจนเธออยากจะเดินเข้าไปและตบเขาสักที แต่เธอเก็บอารมณ์ไว้ พลางสูดลมหายใจลึกเพื่อควบคุมตัวเอง

“ปิดมันก่อนได้ไหม?” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่น้ำเสียงก็ยังคงพยายามแน่วแน่

 

To be continued...