All Chapters of นางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 56 เส้นทางของแต่ละคน(ตอนปลาย) ชิวยวี่และชิวเยี่ยถูกมอบหมายให้คุ้มกันเซียวหนิงชิงเดินทางไปพร้อมกับหลี่โหยวและลู่ฟาง พร้อมนักฆ่าระดับสูงของซวินเหิงเยว่จากค่ายลับอีกห้านาย องครักษ์เงาบางส่วนอยู่ทำหน้าที่คุ้มกันบุพการีและน้องๆของหญิงสาว ในวันออกเดินทางเซียวหนิงชิงกำชับแม่ไก่สายดุทั้งสามตัวให้ดูแลบ้านรวมถึงทุกคนให้ดีๆ "จีเอ๋อร์ จูเอ๋อร์ จื่อเอ๋อร์ ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ…เห็นใครไม่น่าไว้ใจมาป้วนเปี้ยนตอนกลางคืน พี่สาวอนุญาตให้จัดการขั้นเด็ดขาดได้เลย แต่อย่าทำเสียงดังจนทุกคนตื่น โอเคนะ" เซียวหนิงชิงกระซิบเสียงเบาในประโยคสุดท้ายกับแม่ไก่สามจอ ทั้งสามตัวดวงตาวาวโรจน์ พยักหน้ารัวเร็วราวกับไก่จิกข้าวสาร!! รับคำพี่สาวของพวกมัน "ชิงเอ๋อร์ ดูแลตัวเองให้ดีนะลูกรีบไปรีบกลับล่ะ พ่อกับแม่เป็นห่วง" เซียวเฟิงกล่าวกับบุตรสาวด้วยสายตาอาทร ซูซื่อดึงบุตรสาวมากอดแน่นด้วยความรักสุดหัวใจ "รักษาตัวดีๆนะลูก แม่กับทุกคนรอชิงเอ๋อร์กลับมานะ" "พี่ใหญ่เวลานอนห่มหนาๆนะ จะ เจ้าคะ ระวังเป็นหวัด อันเอ๋อร์ ฮึก อันเอ๋อร์ไม่อยากให้พี่ใหญ่ไปเลย ฮือออ" เจ้าตัวน้อยที่พยายามกลั้นน้ำตามาตลอดช่วงเช้า สุดท้ายก็กลั้นไม่ไ

บทที่ 57 เรื่องน่ากลัวในหมู่บ้านจวี๋เช่อ (ตอนปลาย) หมู่บ้านจวี๋เช่อ เวลานี้รถม้าของเซียวหนิงชิงและลูกน้องของซวินเหิงเยว่อีกห้าคน ซึ่งปลอมตัวเป็นพ่อค้าขนสินค้ามาขายยังแดนเหนือ ได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านผีสิง พวกเขากำลังเจรจาอยู่กับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอค้างคืน และสอบถามถึงเรื่องราวที่ได้ยินมาจากปากชาวบ้านระหว่างทาง หัวหน้าหมู่บ้านเล่ารายละเอียดให้ฟังอย่างคร่าวๆ ทั้งยังกล่าวว่าหากพวกเขาไม่กลัวผี ก็สามารถไปพักที่บ้านหลังเล็กซึ่งอยู่ห่างจากซุ้มประตูบันไดทางขึ้นศาลเจ้าราวครึ่งลี้ได้ บ้านหลังนั้นเคยเป็นของผู้ดูแลศาลเจ้า แต่เจ้าของบ้านเสียชีวิตไปเมื่อตอนต้นปีจากโรคหัวใจ "หากพวกท่านอยากจะพักที่หมู่บ้านจริง ข้าก็ต้องขอเตือนพวกท่านไว้ก่อนตรงนี้ให้เข้าใจ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกท่าน ตัวข้าและชาวบ้านในหมู่บ้านจะไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น หลังพระอาทิตย์ให้ลงกลอนประตูหน้าต่างให้ดี หากได้ยินเสียงอะไรก็อย่าออกมาเด็ดขาด เฮ้อ พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็อดนึกถึงเหล่าจุ้นกับภรรยาไม่ได้ เตือนแล้วแท้ๆ แล้วว่าอย่าออกมาก็ไม่เชื่อ สุดท้ายก็โชคร้ายจนได้ เวรกรรมจริงๆ" ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านจวี๋เช่อมีสีหน้าเศร้า

บทที่ 58 เมืองเฉินเฉิงแห่งแดนเหนือ (ตอนปลาย) ห๊าาาาา!!” นี่มันผีร้ายตัวนั้นมิใช่หรือ” "ส่วนนั่นก็อาซางนี่ แล้วอีกสี่คนนั่นเป็นใครมาจากไหนกัน" "ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ นี่คือผีร้ายตัวที่ออกมาหลอกหลอนพวกท่านหลายคืนที่ผ่านมา หัวหน้าหมู่บ้านเจ้าคะ ข้ารบกวนท่านช่วยมาเปิดเผยโฉมหน้าของผีร้ายตัวนี้ทีเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่กล้าจับ" ใครจะไปจับลง เล่นสวมคอสเพลย์สมจริงเหม็นหึ่งขนาดนี้ คนสวยไม่เอาด้วยนะคะ…ขยะแขยง! หัวหน้าหมู่บ้านก้าวเข้ามากระชากผมปลอมออก ใบหน้าของชายหนุ่มที่ทุกคนคุ้นเคยปรากฏให้เห็น "อาซ่าน ทำไมถึงเป็นเจ้า!!!" ราวกับนัดหมายกันไว้ ชาวบ้านทุกคนต่างเอ่ยประโยคเดียวกันออกมา ไม่นานนักองครักษ์ของเซียวหนิงชิงที่ขี่ม้าไปตามมือปราบจากตำบลก็กลับมาถึง หลังจากไต่สวนจึงทราบว่า ที่แท้บุรุษอีกสี่คนซึ่งชาวบ้านไม่รู้จัก คือกลุ่มโจรปล้นสุสานที่ทางการกำลังตามตัวอยู่ พวกมันมาหลบซ่อนอยู่ในป่าหลังศาลเจ้าได้พักหนึ่งแล้ว สืบเนื่องมาจาก พวกมันได้ข้อมูลมาว่า ตระกูลขุนนางสำคัญของเมืองเฉินเฉิงแห่งแดนเหนือฝังต้นตระกูลไว้ที่นี่ ภายหลังสุสานได้รับความเสียหายจากสงครามสมัยรวมแผ่นดินเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ลูกห

บทที่ 59 พบหนอนในจวนแม่ทัพ (ตอนปลาย) หมู่บ้านตันอิ่ง ชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้ปลูกชาเลี้ยงชีพมาตั้งแต่สมัยก่อนรวมแผ่นดิน ชาของที่นี่มีคุณภาพสูงและขายได้ราคาดี อีกทั้งชาบางตัวถูกจัดส่งไปยังวังหลวงโดยเฉพาะ รถม้าของเซียวหนิงชิงหยุดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ซึ่งมีกำแพงอิฐล้อมรอบ ภายในรั้วบ้าน หญิงชราคนหนึ่งกำลังเฝ้ามองเด็กชายสองคน อายุราวเจ็ดหรือแปดหนาวเล่นกันอยู่ใต้ต้นเหมย เซียวหนิงชิงเพ่งมองเข้าไปในบ้าน พบว่ายังมีผู้ใหญ่อีกสี่คนกำลังช่วยกันทำงานอยู่หลังบ้าน ดูคล้ายกำลังช่วยกันทำผักดองหรืออาหารดองอะไรสักอย่าง ร่างบางก้าวไปใกล้ประตูและส่งเสียงเรียก “นี่ใช่บ้านสกุลหวู่หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากมาสั่งซื้อชาสำหรับปีหน้าเจ้าค่ะ" หญิงชราที่ดูแลหลานๆอยู่ ขยับตัวมาเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวอายุน้อยเอ่ยเรียกอยู่ที่หน้าบ้าน ครั้นเห็นใบหน้างามล่มเมืองของอีกฝ่าย หญิงชราพลันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม "แม่หนู อยากมาสั่งซื้อชาสำหรับปีหน้าหรือ ต้องการเท่าไหร่ล่ะ" "ทั้งหมดที่ท่านผลิตได้เจ้าค่ะ" เซียวหนิงชิงตอบกลับด้วยความมั่นใจ จำนวนสั่งซื้อมากถึงเพียงนี้พวกเขาต้องเชิญนางเข้าไปในบ้านอย่

บทที่ 60 คนในคำทำนาย (ตอนปลาย) หญิงสาวยืนนิ่งรอให้โทสะที่กำลังปะทุเบาบางลงและเริ่มอ่านข้อความที่เหลือ …ข้าเสียใจและไม่เคยให้อภัยตัวเองที่เห็นแก่ตัว เลือกครอบครัวของตนเป็นสำคัญจนทำผิดใหญ่หลวง และข้ามิกล้าขอให้ท่านยกโทษ เพียงอยากอ้อนวอนให้ท่านช่วยละเว้นครอบครัวของข้าด้วยเถิด และเรื่องสำคัญเรื่องสุดท้ายที่ข้าได้เห็นในนิมิตรก่อนความตายมาเยี่ยมเยือน……… ขอท่านโปรดพิทักษ์คนผู้นี้ด้วยเถิด เมื่ออ่านข้อความจบเซียวหนิงชิงถึงกับชะงักค้าง แววตาวูบไหวด้วยความรู้สึกยากจะเชื่อ หากคำทำนายของนักพรตหวู่หุนเป็นความจริง เช่นนั้นนางต้องรีบจัดการเรื่องเฉินอ๋องให้เรียบร้อยและเร่งเดินทางไปเมืองหลวงโดยเร็ว "ได้! หากเป็นเรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหา ข้าเต็มใจช่วยแน่นอน" เซียวหนิงชิงพึมพำรับปากคำขอของนักพรตหวู่หุน และทันใดนั้น… "หากท่านมีปัญหาสงสัย ระบบสามารถช่วยท่านวิเคราะห์คำถามและสร้างสมมุติฐานในการหาคำตอบร่วมกับท่านได้" เสียงของซินดี้ดังขึ้นยามได้ยินคำว่า ‘ปัญหา’ "…" เซียวหนิงชิง "คนสวยแค่ยืนบ่นคนเดียวย่ะไม่ได้มีปัญหา ขอบใจที่เป็นห่วง" หลังได้รู้ว่าบิดาแท้ๆของร่างนี้ยังมีชีวิตอยู่ เซียวหนิงชิงจึงออกไปเร