Pagod na pagod si Arniya na ni daliri ay ayaw nang igalaw. Nang marinig ang sinabi, mahina siyang nagsalita, tila tulog na:“Belle... ang Mommy, Daddy, at Kuya ko lang ang tumatawag sa akin n’yan. Wala nang ibang may alam sa pangalang ’yan kundi sila.”Pagkasabi no’n, yumakap siya kay David, ipinikit ang mga mata, at nakatulog agad.Mukhang totoo ngang pagod na pagod siya.Hinaplos ni David ang mahaba at makinis na buhok ni Arniya, sabay bulong ng "Belle" sa napakalambing na tinig—sobrang banayad na parang kayang tunawin ang puso.Dinikit niya ang noo sa noo ni Arniya, pinakinggan ang mahinahong paghinga nito, at di nagtagal, nakatulog na rin siya.Matapos ang nangyari sa kanila, parehong mahimbing ang tulog ng dalawa. Pero sa kabilang banda, maraming tao ang hindi makatulog buong gabi sa kakaisip.Kinabukasan ng umaga, ginising si David ng sunod-sunod na katok sa pinto.Napakunot ang noo ni Arniya, halatang nainis, at muling ibinalot ang sarili sa kumot. Tumalikod siya at mahigpit na
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
