บททั้งหมดของ รอยบาปสวาท: บทที่ 61 - บทที่ 70

บทที่17.เปิดโปง“ไอ้หมอนั่นมันล้ำเส้นไปมั้ยรัณ?” เรย์ถาม เขาเงยหน้าพ่นควันสีขาวเป็นวงกลม แล้วจึงหันไปมองคนข้างกายดารัณพลิกตัวหนี เธอเริ่มรำคาญความจุ้นจ้านของคู่ขาคนล่าสุด ที่ดูเหมือนจะก้าวก่ายตนเองทุกๆ เรื่อง“ช่างเขาสิ ก็ดี... รัณจะได้ไม่ต้องไปนั่งปั้นหน้า” ในบดินทร์เดช ดารัณแทบไม่มีบทบาท ครั้งแรกที่เธอได้รับมอบหมายจากเทียม เธอตื่นเต้นและกระตือรือร้นมาก แต่เมื่อได้ลงมือจับงานจริงๆ เธอถึงรู้ เงาของเทียมยังตามราวี เขาไม่เคยปล่อยให้เธออิสระ เธอทนอึดอัดอยู่นานจนสบโอกาส สามารถแทรกแซงคนของเขาได้บางคน...รับผลประโยชน์ในบางเรื่อง...แต่ไม่เคยกินได้เต็มปากเต็มคำสักที เทียมปลูกฝังคนของเขามาอย่างดีส่วนใหญ่แทบไม่มีใครเล่นด้วย ยกเว้นพวกคนแก่ตัณหากลับที่เธอร้อยจมูกไว้ใช้ได้“ที่นั่น...น่าจะทำเงินให้คุณไม่น้อยนะ” ความโลภบังตา ความกระหายอยากได้ของคนอื่นทำให้เรย์เกิดความโลภ“ก็ใช่ แต่หากมันอันตราย รัณอยู่แบบนี้ดีกว่า”หญิงสาวตอบ ธรรวาฉลาดเป็นกรด แค่ไม่กี่วันที่เขาขึ้นแท่น เขาก็จับทางทำเงินของเธอได้ เส้นทางนั้นถูกตัดจนขาด เธอหมดวิธีโยกย้ายเงิน แถมไอ้คนที่ร้อยไว้ก็ดูเหมือนจะปอดแหก จนขอถอนตัว...“ให้ผมจั

“ยุ่งน่านังปิ่น ไปทำงานไป๊!!” นางตวาดไล่ หันมวมองดลยาด้วยความสงสารชนวนเหตุมาจากคนอื่น จนทำให้ทางรักของดลยามีขวากหนาม หนามแหลมๆ นั่นทิ่มแทงจนคนที่เจ็บปวดไม่ยอมอ่อนให้ กันยาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเจ้านาย นางเป็นแค่คนรับใช้ รู้แค่ที่ท่านเจ้าของบ้านอยากให้รู้ เรื่องลึกๆ นั่นต้องเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ธรรวาจงชังแม่เลี้ยง เขาไม่เคยยอมรับดารัณ จนกระทั่งทุกวันนี้“อย่าไปสนใจพวกปากหอยปากปูเลยค่ะคุณดล สักวันคุณธรรจะรู้ ไม่มีผู้หญิงที่ไหนดีเท่าคุณดลหรอกค่ะ”กันยาปลอบประโลม นางเห็นดลยามาตั้งแต่เด็ก เรื่องนิสัยใจคอนางคิดว่าดลยามีความพร้อม การบ้านการเรือนไม่บกพร่อง หน้าตาก็จัดว่าสวยงาม แบบนี้ธรรวาจะไปหาจากที่ไหน เมื่อในบรรดาคู่ควงที่ผ่านๆ ตานาง กันยาไม่เห็นมีผู้หญิงคนไหนมีคุณสมบัติการเป็นแม่...และเป็นเมียที่ดีสักคนบดินทร์เดชเอ็กเพรส...“กำพลผมมีเวลาว่างช่วงบ่ายมั้ย?”ชายหนุ่มเงยหน้าถามเลขานุการคู่ใจ เมื่อเขาเดินเอาแฟ้มงานมาวางไว้บนโต๊ะหนุ่มเลขานุการขมวดคิ้ว เขาหยิบแลบท็อปจากซอกรักแร้มาสไลด์ดูตารางนัดของเจ้านาย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ“ไม่มีครับ คุณมีประชุมตอนบ่าย2 นัดเซ็นสัญญากับลูกค้าใหม

“มันอยากว่าอะไรเรา ก็ช่างมันซิ!! มีที่นอนอุ่น มีข้าวกิน โดยไม่ต้องแบมือขอเงินใครไม่ดีกว่าหรือไงหะ!! แกน่ะตัวคนเดียว ไม่มีเงิน ลำบากตายห่า”ถึงจะเชิดหน้าทำเป็นว่าไม่แคร์ผู้คน แต่ดารัณก็รู้อยู่แก่ใจ ไม่เคยมีสายตาคู่ไหน มองตนเองในแง่ดี ทุกคนรอเวลาซ้ำเติม หากเธอเพลี่ยงพล้ำ แต่จะให้ยอมรับความจริง ก็เท่ากับว่าเธอ...แพ้!!“แม่คะ ดลขอ...” ดลยาวิงวอนเสียงพร่า“ฉันก็อยากให้แกนะยัยดล” น้ำเสียงของดารัณอ่อนลง คงเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น หรือเพราะสำนึกผิดก็อาจจะเป็นได้ “แต่...ฉันคงจมไม่ลงแล้วแหละ จะให้ฉันกลับไปแหกปากร้องขายของงกๆ เหมือนเดิม ไม่เอาล่ะ เหนื่อยตายห่า...แล้วจะให้ฉันกระโจนลงจากวิมานนี่ ก็คงไม่ได้เช่นกัน” ดารัณจมไม่ลงเสียแล้ว จะให้ย้อนกลับไปลำบากลำบนเหมือนเมื่อก่อนคงไม่ไหว เธอติดความสะดวกสบาย หรืออีกนัยหนึ่งสบายจนเคยตัว“ดลไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ ดลขอแค่ คืน ‘เงิน’ คุณลุงไป ดลไม่อยากให้ใครว่าเราลับหลัง”ดลยาอธิบาย เธอไม่ได้ต้องการให้ดารัณทิ้งความสบาย ตามไปลำบากกับตนเอง เธอแค่อยากให้ท่านเข้าใจความรู้สึกของตนเองเวลานี้ ดลยาไม่อยากให้ธรรวามีเรื่องมากระแหนะกระแหนเธอได้อีก“ถ้ามันอยากว่า

“ชาตินี้แม่ไม่มีวาสนา แม่หวังว่าชาติหน้า แม่คงได้มีโอกาสอยู่กับหนูจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย”เป็นคำวอนขอของหญิงอาภัพ ไร้วาสนาคนหนึ่ง แม้แต่สิทธิ์ที่จะได้อุ้มชูเลือดเนื้อเชื้อไขยังถูกฉกไป เธอไม่ต่อว่าใคร เพียงแค่อยากของความเมตตา เพราะหนทางนี้เธอเลือกเอง...ธรรวามองดลยาด้วยสายตาที่ไม่มีใครอ่านออก เขายืนอิงไหล่กับขอบตึก มองผู้หญิงที่กำลังเป็นแม่ของ ‘ลูก’ สายตาของชายหนุ่มมีแววสับสน มันยุ่งเหยิงและหาทางออกไม่เจอ ความคับแค้นฝังแน่นอยู่ในความทรงจำจนไม่อาจยกโทษ หรือให้อภัยสองแม่-ลูกนี่ได้ ดารัณทำตัวน่ารังเกียจ และเขาเชื่อว่า สันดานต่ำๆ เช่นนั้นถูกส่งผ่านถึงผู้หญิงคนนี้แน่ๆแต่...เขาก็ยังยุ่งเกี่ยวกับหล่อน จนหล่อนตั้งท้องนี่สำนึกส่วนดีของธรรวาพยายามแย้ง!!ชายหนุ่มสะบัดศีรษะแรงๆ เขาเดินถอยหลัง แล้วรีบเดินหนีไปจากตรงนั้น ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ เขาไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงสำส่อนอย่างดารัณแน่หล่อนเข้ามาในบดินทร์เดชเพื่อทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมกันมายาวนานป่นปี้ เพราะพฤติกรรมฉาวโฉ่ของหล่อนดังนั้นสิ่งที่เขาควรทำ...คือกำจัด ดารัณออกไปให้เร็วที่สุด!!แต่...ดลยาไม่เกี่ยวนี่?“สองคนนี้เป็นแม่ลูกกัน สันดานแบบนั

บทที่18.สำนึกผิด“กูคนล่ะไม่มีวันเชื่อ หมามันกินอาจม ยังไงมันก็ต้องกิน”ธรรวาที่กำลังเมามาย เขาโวยเสียงลั่น มือถือแก้วบรั่นดีที่รินไว้เกือบเต็ม ชายหนุ่มพูดตามความคิดตัวเอง เขาไม่มีวันเชื่อว่าคนอย่างดารัณจะกลับตัวได้ ไม่มีวันเชื่อว่าผู้หญิงอย่างนั้นจะยอมอดอยากปากแห้ง เมื่อหล่อนเป็นหญิงร่านราคะ!!ชานนท์ส่ายใบหน้า วันนี้เขานั่งดื่มเป็นเพื่อนคนเมาอย่างธรรวา ถ้อยคำที่เพื่อนพร่ำพูด ยิ่งฟังยิ่งสะท้อนใจ จริงอยู่ดลยาเพียบพร้อม หล่อนเป็นกุลสตรี เป็นแม่ที่ดี เป็นเมียที่ยอดเยี่ยม แต่ปูมหลังของหล่อนกับมารดาที่เพิ่งได้รู้ เขาอาจยอมรับหล่อนได้ แต่คนในครอบครัวของเขาหากรู้เรื่องนี้เขา คงพากันแอนตี้ เมื่อชานนท์เป็นบุตรชายคนเดียว เขาต้องเป็นคนสืบทอดเชื้อสาย ดังนั้น ภรรยาของเขาก็ไม่ควรมีข้อด่างพร้อยที่พลอยทำให้วงสกุลทดถอย“นักโทษที่ทำผิด เขายังมีวันอภัยโทษให้เลย คนกันเองแท้ๆ คุณไม่คิดจะลองให้โอกาสหล่อนบ้างเหรอ?”ชานนท์ลองแย๊บๆ“ไม่มีทาง แม่นั่นสำส่อนแบบนั้น ไม่ว่าเมื่อไรก็ยังทำตัวฉาวโฉ่ แบบนี้ยังจะให้โอกาสอีกเหรอ?”ธรรวารีบพูด จนน้ำลายกระเซ็น เขาเกลียดผู้หญิงอย่างดารัณที่สุด!! และไม่มีวันอภัยให้หล่อนแน่ๆ