All Chapters of อภินิหารหมูน้อยตกสวรรค์: Chapter 11 - Chapter 20

ก่อนออกจากจวนกั๋วกงในเช้าวันถัดไป ทุกคนได้รับคำอวยพรจากเจิ้งกั๋วกงพร้อมกับเสบียงอาหารและเสื้อผ้าที่พ่อบ้านเตรียมเอาไว้ให้อย่างพอเพียง หลายคนที่ไม่มีแหวนเก็บของก็ได้รับแจกจากเจิ้งกั๋วกง ทำให้เด็ก ๆ ต่างซาบซึ้งกับความเมตตาที่เจิ้งกั๋วกงมีให้เด็กอย่างพวกเขาที่ไม่มีเงินทองมากพอจะซื้อแหวนเก็บของ“ตาขอให้พวกเจ้าปลอดภัยนะ ดูแลกันและกันให้ดี อย่าเสี่ยงอันตรายมากเกินไปเล่า อย่างไรอนาคตของพวกเจ้ายังสดใสหากยังมีชีวิตอยู่”“ขอบพระคุณท่านกั๋วกงขอรับ

กวงจื้อจิ่งเลือกสัตว์อสูรที่นอนหมอบอยู่ใกล้ที่สุดแล้วดึงป้ายออกอย่างง่ายดาย โดยไม่มีทีท่าว่าสัตว์อสูรตัวนั้นจะต่อสู้กลับเลยแม้แต่น้อย คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ก็รีบใช้วิชาตัวเบาเก็บป้ายที่คอของสัตว์อสูรนับสิบตัวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว อาจารย์ที่ซุ่มถ่ายภาพอยู่ตกตะลึงจนแทบร่วงลงมาจากต้นไม้ ไม่เว้นแม้แต่คนที่ดูจากจอฉายภาพที่ไม่คิดว่ากลุ่มของเจิ้งหลินจะได้รับป้ายคะแนนง่ายเช่นนี้ ต่างกับกลุ่มอื่นที่มีการต่อสู้กับสัตว์อสูรหลายครั้งกว่าจะได้ป้ายแต่ละอัน ฮ่องเต้ที่นั่งกับเจิ้งกั๋วกงเองก็แปลกใจไม่ต่างกัน พระ

หลังอาหารค่ำคืนนั้น เจิ้งกั๋วกงเรียกหลานสาวเข้าไปหาที่ห้องหนังสือเพื่อที่จะมอบยาเพิ่มปราณระดับฟ้ากระจ่างให้นาง“ท่านตาเรียกข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ” เจิ้งหลินนั่งลงหน้าโต๊ะพร้อมรอยยิ้ม“เจ้ารับยานี่ไปแล้วปรับพลังปราณเสีย อีกเพียงก้าวเดียวเจ้าก็จะเข้าสู่ระดับรวมจิตวิญญาณ ตาอยากให้เจ้ารีบข้ามผ่านก่อนจะเป็นตัวแทนแคว้น และนี่เป็นวิชารวบรวมจิตวิญญาณในระดับของเจ้า จงตั้งใจฝึกฝนเสีย ส่วนกำไลปิดกั้นพลัง เจ้าจงเปลี่ยนมาใช้อันนี้แทน ไม่เช่นนั้นระดับพลังของเจ้าหากข้ามผ่านแล้วคนอื่นจะรู้ว่าเจ้าอยู่ในขั้นฟ้ากระจ่างขั้นกลาง ตาอยากให้คนอื่นเห็นว่าเจ้าอยู่เพียงระดับฟ้ากระจ่างขั้นต้นเท่านั้น” เจิ้งกั๋วกงอธิบายให้เจิ้งหลินฟังยาวเหยียด

เจิ้งหลินหัวเราะเบา ๆ กับเสี่ยวจู้ที่กำลังโมโห นางเข้าใจดีว่าทุกคนคิดอย่างไร คราแรกที่นางรู้นางก็ยังไม่เชื่อเช่นกัน จนกระทั่งเสี่ยวจู้แสดงให้นางดู“อ่า พวกเจ้าดูหมูมีปีก เกิดมาข้าเพิ่งเคยพบเคยเห็น” ชาวเมืองคนหนึ่งเอ่ย“นั่นสิ นี่มันสัตว์อสูรแบบใดกันแน่นะ ช่างแปลกประหลาดนัก”“โอ้ หมูของเจ้ามีปีกด้วยหรือ?”

วันเปิดการแข่งขัน ศิษย์และอาจารย์จากแคว้นต่าง ๆ เตรียมตัวเข้าร่วมเปิดการแข่งขันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จ ทุกคนออกจากโรงเตี๊ยมของตนไปยังลานกลางเมืองซึ่งเป็นสถานที่จัดการแข่งขันของแคว้นต้าหนิง ซึ่งตอนนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่มารอรับชมการแข่งขันจากทั้งห้าแคว้น“เจิ้งหลินดูซิ คนเยอะแยะเลย ข้าชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ” อู๋อิงหันไปคุย“เฮ้อ ใช่ว่าข้าจะไม่ตื่นเต้นสักหน่อย คนเยอะขนาดนี้ ข้าก็เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก”“พวกเจ้าอย่าได้กังวลไปเลย พวกเขาก็แค่อยากมาดูการแข่งขันเท่านั้น” ไป๋ซ่งเอ่ย