บททั้งหมดของ ข้าเกิดใหม่เป็นคุณหนูตกอับตระกูลบัณฑิต: บทที่ 201 - บทที่ 210

“ข้าจะขึ้นภูเขาเจ้าค่ะ ท่านอยากได้อะไรหรือไม่” หนิงอันถามขึ้นอย่างหวังดี (หากนางรู้ว่าคำขอของอาจารย์ชราจะทำให้นางต้องไปผจญกับสิ่งที่ตนขยะแขยงนางจะไม่พูดออกไปอย่างเด็ดขาด)“ข้าอยากได้ดีงู”หนิงอันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ก็ได้เจ้าค่ะ” เจ้าตัวรับในลำคอ จากนั้นก็รีบให้เจ้าสี่วิ่งจากไปทันที“พี่สาวข้

คล้ายเทียนชุนเยว่หลงลิ่วจะรับรู้ความคิดของคนทั้งสามดังนั้นเจ้าตัวจึงได้สั่งคนสนิททันที “ต้าอิ้งเจ้าไปติดต่อหัวหน้าหมู่บ้านถามเขาว่ามีที่ดินตรงไหนเหลือบ้างข้าจะสร้างเรือนที่นี่”ด้านผู้เป็นภรรยาหันมองใบหน้าของสามีอย่างตกใจ “ท่านพี่มันจะดีหรือเจ้าคะ” ชายหนุ่มจับมือภรรยาของตนพร้อมตบหลังมือเบา ๆ “ไม่ต้อ

“พวกท่านจับตาดูสิ่งนี้ให้ดีนะเจ้าคะ” คำพูดของเด็กหญิงทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามต่างเดินเข้ามาหาหญิงสาวอีกทั้งยังจ้องสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ “มันคือสิ่งใดอย่างนั้นหรือกลิ่นเหม็นฉุนยิ่งนัก” คำถามของเทียนชุนเยว่หลงลิ่วทำให้หนิงอันเงยหน้ามองเขาคิ้วขมวดด้วยความสงสัย “ท่

แต่สำหรับคนฟังนั้นพวกเขากลับคล้ายรู้สึกฟังเรื่องมหัศจรรย์ (แล้วอย่างนี้เจ้ายังจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่เซียนอีก) ทั้งเทียนชุนเยว่หลงลิ่วกับขันทีเหลียวต่างคิดเหมือนกัน หยูเจียงผู้อยู่ด้านหลังนั้นได้แต่มองพวกเขาอย่างเห็นใจเนื่องจากตอนที่เขารู้ความสามารถของบุตรสาวก็มีอาการเช่นนี้ไม่ต่างกัน

พ่อบ้านรีบไปจัดการตามคำสั่งอย่างไม่รอช้าดังนั้นในตอนนี้หน้าร้านค้าของเหลียนเซียวมู่ตงจึงได้เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก จนชาวบ้านทั่วไปรู้สึกสงสัย “เจ้ารู้หรือไม่พวกเขามุงอะไรกัน” ชาวบ้านหนึ่งถามกับพ่อค้าตรงข้ามกับร้านค้าแห่งนั้น “ซื้อแตงโม” พ่อค้าคนนั้นตอบน้ำเสียงแสดงความอิจฉา