บททั้งหมดของ Please,Call Me Yours คลั่งรักเมียเด็ก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ต้นหนาวนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อ จะเผชิญหน้ากับเขายังไง แล้ววันนี้ก็ต้องกลับแล้วด้วย จะไม่ออกไปเจอหน้าเขาก็คงไม่ได้ ร่างเล็กเดินย่องออกมาจากห้องนอนอย่างเงียบๆ พลางหันมองรอบตัวเมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รีบวิ่งไปเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ทันที “ทำอะไร” “ว้าย

หลังจากที่กลับมาจากทะเล ทุกอย่างก็กลับไปสู่ลูปเดิม คินน์มักจะแอบแวะมารับต้นหนาวไปเที่ยวบ่อยครั้งเมื่อมีเวลาว่างและจากนั้นก็ตบท้ายด้วยของกินแล้วค่อยส่งกลับบ้าน กล้าหาญเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่ค่อยปกติ นานวันเข้าต้นหนาวยิ่งใกล้ชิดกับคินน์ราวกับเป็นแฟนกันมากกว่า “ต้นหนาว”

ต้นหนาวนั่งมองคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเซ็นเอกสารจนกระทั่งแฟ้มสุดท้ายถูกวางลงบนโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นมามองเธอแล้วขยับเข้ามานั่งใกล้กว่าเดิม “ขยับมาทำไมคะ” “ตรงนั้นนั่งแล้วเมื่อย” ฟังก็รู้ว่าเป็นข้ออ้างชัดๆ คินน์จงใจเลื่อนมานั่งใกล้กับคนตัวเล็กยิ่งกว่าเดิม จนเธอทำท่าจะลุกหนีแทน แต

“เผื่อไว้ก่อน” “ทำไมคะ กลัวว่าตัวเองจะทำให้หนาวต้องหนีไปเหรอคะ” เธอถามพลางมองคนตรงหน้าที่ยังคงทำสีหน้าเจ้าเล่ห์และมองมาที่เธอ ก่อนที่เขาจะช้อนตัวเธอมานั่งบนตักอีกครั้ง “ไม่กลัวหรอก เพราะฉันจะไม่มีทางทำให้เธอต้องหนีไป”“พูดแล้วก็ห้ามกลืนน้ำลายตัวเองเป็นครั้งที่สองนะคะ” ต้นหนาวทำเสี

“ต้นหนาว” เธอเดินตรงเข้ามาหาร่างเล็กที่ยืนอยู่กับผู้ชายอีกคนที่สวมชุดนักศึกษาเหมือนกัน ทำเอาคนที่ยืนรออยู่ก็ตกใจเมื่อเห็นเธอเดินมาหา “พี่ควีน” “สวัสดีครับ” กล้าหาญรีบสวัสดีทักทาย เมื่อได้ยินต้นหนาวเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่’ “สวัสดีจ้ะ ยังคุยกันอยู่หรือเปล่า พี่จะได้รอ”