로그인กระทั่งผ่านไปเกือบสิบนาที ปรมิณทร์เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูผูกเอวไว้ผืนเดียว เป้าหมายของเขาคือคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโดยไม่ต้องสงสัย “เพียงฟ้า” เขาเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียง เปลือกขยับไปมาแต่ไม่ยอมลืมตามองเขา ก่อนที่จะประทับริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาว
จึงกลายเป็นปรมิณทร์ที่ต้องยอมแพ้ให้กับกฎที่เพียงฟ้าตั้งขึ้น เฝ้ารอคอยแต่วันหยุดที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคนรักตลอดทั้งวัน “ใกล้จะเลิกงานแล้ว ปล่อยฟ้าได้แล้ว” “ก็ได้” รองประธานหนุ่มทำหน้าละห้อย ก่อนจะยอมปล่อยคนบนตักอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะกลัวว่าจะโดนเพียงฟ้าโกรธมากกว่า “
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนที่จะถูกปิดลงโดยฝีมือของปรมิณทร์ที่ตื่นมาก่อนหน้านี้ เขาหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอกำลังได้พักผ่อนอย่างสบายใจ หลังจากที่ทำงานหนักมาตลอดหนึ่งปี ปรมิณทร์ยกยิ้มมุมปากพลางก้มลงไป
“อ๊ะ... มันอึดอัด” เธอเอ่ยบอกอย่างเขินอาย แต่ก็เป็นสัญญาณบอกกับคนตรงหน้าว่าเธอรู้สึกดีขึ้นกว่าในตอนแรกแล้ว เจ้าของดวงตาสีเข้มไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยลากผ่านลงมายังก้อนเนื้ออวบที่กำลังถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือของเขา กระทั่งมาถึงหน้าท้องแบนที่ยังคงมีความนุ่มนิ่มให้พอได้จับอย่างเต็มไม้เต็มมือ จรดลงที
ความนุ่มหยุ่นโดนสัมผัสด้วยฝ่ามืออุ่น ก่อนที่จะตามมาด้วยริมฝีปากหยักที่ดูดดึงยอดถันแรง ๆ ราวกับกำลังหงุดหงิด เรียวลิ้นอุ่นชื้นละเลงบนฐานยอดมาจนถึงปลายยอด “อ๊าส์...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเป็นครั้งแรก เจ้าตัวแอบตกใจจนต้องรีบยกมือปิดปากเอาไว้ เพราะเสียงนั้นค่อนข้างจะฟังดูลามก
“มิน เมามากแล้วนะ” เจ้าของร่างอวบพยายามจะห้ามคนที่ดื่มเหล้าราวกับเป็นน้ำเปล่าเหมือนคนอกหักไม่มีผิด แต่เลขาอย่างเธอก็ไม่กล้าถามอะไรไปมากกว่านั้น “อือ” ปรมิณทร์ตกอยู่ในอาการมึนเมาหลังจากที่ดื่มเหล้าเข้าไปหลายแก้วจนเพียงฟ้าต้องพยายามห้ามไม่ให้ดื่มไปมากกว่าเดิม “กลับคอนโดเถอะ เดี๋ยวฟ
“เพราะมึงเลย” คินน์หันมาคาดโทษน้องชายที่ทำให้ต้นหนาวต้องร้องไห้ออกมา ก่อนจะดันหญิงสาวให้กลับเข้าไปรอในห้องนอน โคลด์เดินไปนั่ังที่โซฟา ก่อนที่เจ้าของห้องจะรีบเดินมาหาเขาที่โซฟาด้วยสีหน้าไม่พอใจที่ได้เห็นหน้าน้องชายสักเท่าไหร่ “นานแค่ไหนแล้วครับ” ชายหนุ่มอดที่จะเอ่ยถามพี่ชายไม่ได้ แม
“ต้นหนาว” เธอเดินตรงเข้ามาหาร่างเล็กที่ยืนอยู่กับผู้ชายอีกคนที่สวมชุดนักศึกษาเหมือนกัน ทำเอาคนที่ยืนรออยู่ก็ตกใจเมื่อเห็นเธอเดินมาหา “พี่ควีน” “สวัสดีครับ” กล้าหาญรีบสวัสดีทักทาย เมื่อได้ยินต้นหนาวเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่’ “สวัสดีจ้ะ ยังคุยกันอยู่หรือเปล่า พี่จะได้รอ”
ร่างสูงหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กด้วยท่าทีหนักใจพลางช้อนใบหน้าสวยให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา “ฉันต้องย้ายไปดูแลงานที่อิตาลี...” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยคำถามมากมายเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอกกับเธอ “แต่ฉันจะกลับมาบ่อยๆ” “ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ยังไงเราก็ต้องหลบสายตา
ต้นหนาวนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงต่อ จะเผชิญหน้ากับเขายังไง แล้ววันนี้ก็ต้องกลับแล้วด้วย จะไม่ออกไปเจอหน้าเขาก็คงไม่ได้ ร่างเล็กเดินย่องออกมาจากห้องนอนอย่างเงียบๆ พลางหันมองรอบตัวเมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รีบวิ่งไปเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ทันที “ทำอะไร” “ว้ายยย”


![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




