Library

Maghanap

Home / Romance / Got pregnant by CEO / Kabanata 1 - Kabanata 10

Lahat ng Kabanata ng Got pregnant by CEO : Kabanata 1 - Kabanata 10

14 Kabanata

CHAPTER 1. AT THE BAR

Nasa bar ako ngayon. Hinila ako ni Liana para lang sumama sa kanya uminom. Hindi talaga ako sanay sa ganito—first time ko pumunta sa lugar na ganito. Maingay, maraming tao, at masyadong maraming ilaw. Nakakalito. Nakakalula. At higit sa lahat... nakakalasing.Ang kulit ni Liana. Bawat tanggi ko, may kasunod na shot. Kaya heto ako, lutang na lutang habang papunta sa comfort room. Ang lakas ng tunog ng music, parang sumasabay sa tibok ng ulo ko. Nakakainis. Never again.Pagdaan ko sa isang table, napahinto ako sandali.Limang lalaki ang nakaupo ro'n—lahat gwapo—pero 'yung nasa gitna... Diyos ko. Parang hindi totoo. 'Yung tipong isang tingin mo palang, huhulog ka na.Our eyes met.I froze. It was like time slowed down. He stared at me like he could see through me, like he knew something I didn't. I swear I felt my chest tighten.Napalingon agad ako. Umiiwas. Ayoko. Hindi ko kayang panindigan 'yung tingin niyang parang may sinisilip sa kaluluwa ko. Tumakbo ako papunta ng restroom.Habang

CHAPTER 2. STILL HIDING

Isang buwan na ang lumipas mula nung nangyari 'yon sa amin ng lalaking 'yon. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako bumalik sa bar. Hindi ko maiwasang isipin kung gaano ako katanga nung gabing 'yon.Sa buong buwan, halos dito lang ako sa apartment. Lumalabas lang kapag paubos na 'yung pagkain. Parang naging routine na rin-gising, kain, iyak konti, nood TV, tulog.Nakakahiya na ring umutang sa mga kaibigan ko. Paulit-ulit nila akong tinatanong kung bakit hindi na ako lumalabas. Hindi ko pa rin nasasabi sa kanila ang totoo. Alam kong nagtataka na sila, pero hindi pa ako handang mag-open up. Natatakot akong i-judge nila ako-dahil nilabag ko 'yung rules na ginawa namin nung high school.Sila 'yung klase ng friends na kahit mayaman sila at ako hindi, never nilang pinaramdam na iba ako. Ang swerte ko talaga na sila ang naging tropa ko-kahit may mga topak sila, mahal na mahal ko 'tong dalawang 'to. Ako lang ata 'yung pinakatahimik at "well-behaved" sa aming tatlo, hehe."When are you planning to

CHAPTER 3. SYMPTOMS

Napabangon ako bigla mula sa kama, hawak ang tiyan ko.Crap. Ang sakit na naman.Dali-dali akong tumakbo papuntang banyo, habang gumugulong ang sakit sa loob ng tiyan ko.Hindi na 'to bago. Halos araw-araw ganito-nauseous, hilo, at sobrang sensitive sa pagkain. Kahit amoy ng bawang, gusto ko nang sumuka. At lately, may napapansin pa akong isa pa-parang tumataba ako.Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin sa banyo. Iba na 'yung katawan ko. Mas puno. Mas bilog.Nang kumalam na naman ang sikmura ko, dumiretso ako sa kusina. Binuksan ko 'yung cabinet, umaasang may makukuhang snacks... pero wala. Puro hangin.No wonder. Parang monster kung kumain ako lately. Kailangan ko na talagang lumabas para mamili ng groceries.Napabuntong-hininga ako. Miss ko na friends ko. Si Liana, nasa out of town daw kasama ang pamilya. Si Nadia naman, busy sa restaurant nila dito sa Manila. Nasasanay na akong laging nandyan sila-sila lang 'yung nakakapagpatawa sa'kin kahit bad trip ako.Bago pa ako tuluyang maiya

CHAPTER 4. UNEXPECTED NEWS

Bigla akong tumakbo papunta sa banyo, hawak-hawak ang tiyan ko habang umiikot ang sakit sa loob. Parang sinasakal ako ng hilo at pagsusuka, pero pagdating ko sa toilet—wala. Wala akong nailabas.Gaaad! Anong nangyayari sa'kin? Ilang araw na 'to.Nang maramdaman kong gutom na ako, napilitan akong bumaba.Pagdating ko sa kusina, nandoon 'yung dalawa. Sabi nila na-miss daw nila ako kaya doon na sila natulog sa kusina. Hindi ko na sila pinigilan—wala namang ibang tao dito. Na-miss ko rin sila. Ilang araw din silang nawala."Have you eaten, Selena? I made fried rice," sabi ni Nadia, sobrang lambing ng boses niya na halos mapaiyak ako.Pero bakit ganon? Bakit parang ang sama ng amoy? Umikot lalo ang tiyan ko. Parang tinatanggihan ng katawan ko ang amoy. Tumakbo ulit ako papunta sa lababo, halos maduwal dahil sa amoy ng garlic sa sinangag.Nanunuot ang amoy sa ilong ko. Napatungo ako sa lababo, sumuka pero wala pa rin lumabas. Inabot ni Nadia ang isang basong tubig. Uminom ako agad, hoping m

CHAPTER 5. NEW WORK

Isang linggo na akong nagtatrabaho dito sa coffee shop.Si Liana ang nagpasok sa akin dito. Malaking pasasalamat ang nararamdaman ko-sa wakas, may trabaho na ako. Maayos ang pakikitungo sa akin ng mga empleyado. Hindi naging mahirap makibagay, at sa kabila ng lahat ng pinagdadaanan ko, malaking bagay 'yung magkaroon ng maayos na kapaligiran.Sa loob pa lang ng isang linggo, nagkaroon na agad ako ng mga kakilala-at masasabi kong may mga kaibigan na rin. Tahimik ang lahat. Wala pa namang masamang nangyari.Pero may lihim akong hindi pa handang ipaalam-buntis ako. Hanggang ngayon, sina Liana at Nadia lang ang nakakaalam. Sila rin ang madalas bumisita sa akin kapag may libreng oras. Kahit sandaling kwentuhan lang, nakakagaan ng pakiramdam. Parang may bahagi pa rin ng normal kong mundo kahit paunti-unti itong nagbabago.Kapag wala masyadong customer, nakikichika rin ako sa mga kasamahan ko. Sabi nga ni Liana, kaibigan daw ng kuya niya ang may-ari ng coffee shop na ito. Pero hanggang ngayon

CHAPTER 6 MEETING US AGAIN

Maaga akong gumising ngayon. Gusto ko lang makarating nang maaga sa coffee shop-ayaw ko talagang malate, lalo na't kailangan ko ng stable na trabaho para sa baby ko.Tumayo ako sa harap ng salamin. Nakasuot na ako ng uniform naming beige polo at itim na apron, medyo masikip na sa tiyan ko. Hinimas ko ang tiyan ko nang marahan."Baby, wag mo muna pahirapan si mama ha... Malapit na tayong magkita. Hindi na ako makapaghintay," mahinang bulong ko habang ngumingiti.Paglabas ko ng apartment, hinipan ako ng malamig na hangin. Umupo ako sa gilid ng kalsada, hinihintay ang taxi. Ilang minuto ang lumipas bago may dumating. Sumakay agad ako, hawak-hawak ang maliit kong bag.Habang nasa biyahe, tahimik lang akong nakatingin sa bintana. Ang dami kong iniisip. Hindi ko kilala ang ama ng anak ko. Hindi ko nga alam kung may asawa siya. Baka may anak na rin. Nakakatakot. Ayokong makasira ng pamilya. Pero hindi ko rin gusto na lumaki ang anak ko na walang ama."Ma'am, andito na po tayo." Binayaran ko a

CHAPTER 7 SEARCH

Jusmeyo, Marimar... Ngayon ko lang naalala kung saan ko siya nakita. Siya 'yung lalaking nakita ko sa TV—kasama sa isang high-profile investigation. Siya rin 'yung nasa mall. At ngayon, nalaman kong kaibigan pa pala siya ng may-ari ng coffee shop kung saan ako nagtatrabaho."Try to slap her if you don't want to lose your job."Nagulat kaming lahat. Anong pinagsasabi niya? Naka-droga ba siya? Sino ba siya para magsabi ng ganun?Wala siyang pakialam. Hinila niya lang ako palayo at sumakay kami ng elevator. Ni hindi ako nakapagtanong—lahat nangyari nang mabilis.Tahimik. Nasa loob kami ng elevator. Nanginginig ang tuhod ko.Tumitig siya sa akin, malamig ang mga mata. Walang kahit anong emosyon."What are you doing here?"Napasinghap ako. "A-ah... h-hinatid ko lang po... y-yung padala ni Sir para sa inyo..."Nakakailang ang katahimikan niya. Lalo na kapag tinitigan niya ako—parang binabasa niya buong pagkatao ko. Nahuli ko siyang nakatingin sa tiyan ko.Hindi siya umiwas. Hindi siya nahiy

CHAPTER 8. TRUTH

Linggo ngayon. Day off ko.Tahimik ang apartment, pero maingay ang sikmura ko.Nasa harap ako ng coffee table, hawak ang isang slice ng pepperoni pizza habang nakaupo sa sahig na parang bata. Dalawang box 'to—binili ni Liana para sa akin. Hindi na ako nagulat. Simula kasi nang mabuntis ako, parang oras-oras akong gutom. Iba ang craving, para akong may butas ang tiyan."Deserve mo 'yan," sabi ni Liana nung dumaan siya kanina. "Para sa inaanak ko."Nadia naman, abalang-abala sa pagbili ng prutas para sa akin. Ang kulit nila. Minsan ayoko nang tanggapin—ayokong maging pabigat. Pero ang hirap din tanggihan lalo na kapag pinipilit ka nang may ngiti at pagmamahal sa mata nila."Para sa inaanak namin, Selena!" sabay tawa pa.Napapailing na lang ako. Kung alam lang nila... hindi ko pa rin kayang sabihin sa lahat. Wala pa ako sa punto ng pagiging handa. Wala pa akong lakas ng loob.Ngayong wala akong pasok, naisip kong lumabas saglit. Hindi ko rin kaya ang buong araw na magkulong sa apat na su

CHAPTER 9 AFFECTED

Hanggang ngayon, binabagabag pa rin ako ng sinabi ni Kath. Hindi ko malaman kung saan ako maniniwala-sa artikulong nabasa ko, o sa mga salitang mula kay Kath. Parang nagtatalo sa loob ko ang katotohanan at mga tanong na walang sagot.Gulong-gulo na ang isipan ko. Baka naawa lang talaga siya sa akin, pero hindi ko kailangan ng awa. Alam kong alam niya ang nangyari sa pagitan namin, ang mga sugat na hindi nakikita pero masakit pa rin.Gusto ko man kalimutan ang lahat, pero paulit-ulit sa ulo ko ang mga pangyayari noong gabing iyon-parang musikang umiikot nang walang tigil, hindi ko matakasan.Hindi ko na mapigilan ang mga luha. Biglang bumaha ang damdamin ko, pumaimbulog nang walang kontrol. Parang bawat patak ng luha ay dala ang bigat ng pagkabigo, sakit, at takot na matagal ko nang tinatago.Umiyak ako nang tahimik sa loob ng kwarto, iniisip kung paano ba haharapin ang bukas na may ganitong pagkalito sa puso at isipan.Tahimik ang kwarto. Nakaambang dilim sa mga sulok, habang ang lamig

CHAPTER 10 PAIN

Tahimik lang ako at tulala walang sigawan, walang luha ang lumalabas sa mga mata ko.pero sa loob ko may isang kirot na hindi ko maipaliwanag parang may kamay na biglang humawak sa puso at iniwang kumikirot kahit walang sugat.Hindi ko inasahan ang mga nalaman ko. Ngunit totoo pala ang sinasabi nila—kapag ang sakit ay totoo, hindi mo ito kailangang isigaw. Dumarating ito nang tahimik. tahimik ngunit matalim. Tahimik ngunit ubos-lakas."Ikakasal na si Nox."Isang pangungusap lang mula kay Liana.Ngunit sapat na iyon para mabasag ang katahimikan sa loob ko. Sapat na upang magkalamat ang mga pader na matagal kong itinayo sa puso ko.Bakit siya pa?Sa dinami-rami ng maaaring mahalin, bakit si Nox pa? Ang lalaking hindi ko naman dapat pinagtuunan ng damdamin.Ang taong pilit kong kinalimutan, ngunit palaging bumabalik sa bawat sulok ng isip ko.Pinilit kong paniwalaan ang sarili:"Wala namang masama magmahal, 'di ba?"Basta huwag lang aasa. Basta huwag lang aangkin ng hindi para sa iyo.P

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status