“ข้าเคยตั้งใจว่าจะทำเช่นนั้นไม่นานจากนี้” มู่เฉินตอบเสียงเบา“เจ้าไม่ได้รักนางหรือ!!” เขาถามย้ำให้แน่ใจ เพราะก่อนจัดงานแต่งที่ชายแดน อ๋องเยียนแน่ใจว่าดูออกถึงความในใจของลู่มู่เฉิน“ไม่ใช่เช่นนั้นแน่อยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านั้น ข้าไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่กับนางได้นานเพียงใด” มู่เฉินยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียว ตอบอย่างชัดเจน“เจ้าอยู่กับนางไม่ได้แล้วแต่งกับนางแต่แรกเพื่อทำร้ายนางหรือไร” อ๋องเยียนเริ่มขมวดคิ้ว ความกรุ่นโกรธเริ่มทำเขาหัวเสีย“เพราะข้าเห็นแก่ตัว” มู่เฉินก้มหน้ารู้สึกผิด“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงคิดหย่ากับนาง หรือเจ้ารู้สึกว่าไม่คู่ควรกับนาง” อ๋องเยียนถามตรงๆ“ตอบตามตรง ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นดั่งมดแดงไม่กล้าขย่มไม้ใหญ่ ข้าเดินทางไปทั่ว ย่อมมองโลกนี้ต่างออกไป เรื่องคู่ควรหรือไม่คู่ควรมันคือสายตาของผู้อื่นไม่ใช่ของข้า ข้าไม่สนใจว่าใครจะคิดเช่นไรท่านรู้หรือไม่ ข้าเคยเดินทางร่วมกับหลวงจีนรูปหนึ่ง เขาเป็นคนจนมาก ไม่มีเงินแม้อีแปะ ตลอดการเดินทางต้องแบมือขออาหารจากผู้อื่นแต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง พวกข้าเดินทางลงไปทางใต้เรื่อยๆ ระหว่างทางพบเห็นผู้คนเดินทางหลบหนีโรคร้าย ใครๆ ต่างเตือนว่าที่
最後更新 : 2025-07-05
