All Chapters of คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์: Chapter 51 - Chapter 60

เขาพลิกตัวอยากจะกระโดดหนีลงไปด้านล่าง แต่เพียงแค่เขาเอียงตัวนางก็ใช้เท้าเล็กๆของนางเหยียบลงมาที่ไหล่ของเขา ดันให้เขาพลิกตัวประชันหน้ากับนางตรงๆ เขาอยากมีแรงมากกว่านี้เพื่อดันเท้านั้นให้หลุด น่าเสียดายที่วันนี้เขาอ่อนแอมากกว่าทุกที เขายังได้รับบาดเจ็บจากการทดลองยาอยู่ และภาพภรรยาตัวเปลือยเปล่า งดงามจนเขาตกตะลึง ลืมว่าต้องหนีสองมือถูกมัดไว้พ่ายหลัง ยิ่งดันให้ช่วงสะโพกแอ่นขึ้น ท่อนหยกร้อนของเขาชูชันแสดงตัวอย่างกับต้องการบอกให้นางรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร มันชูชันสูงใหญ่ดั่งเสาค้ำสวรรค์ก็ไม่ปาน หลี่เฟิ่งเซียนตาโต จ้องมองหัวใจสั่นไหว ลู่มู่เฉินงอขาและพยายามหนีบเจ้านั่นเอาไว้ แต่ยามนี้มันขยายใหญ่จนปิดไม่มิด ภาพที่นางอ้าขาเหยียบไหล่เขาเอาไว้ แม้งดงามจนเขาถอนสายตาไม่ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในฐานะบุรุษผู้หนึ่ง อย่างไรเขาก็ไม่อาจรับตัวเองได้ เขาอ้าปากเพื่อหายใจ หลับตาแน่นเพื่อลดทอนความอับอายในใจหลี่เฟิ่งเซียนมองดูเจ้าสิ่งนั้นแล้วตกใจไม่น้อย ในใจนางนึกถึงตอนเขาป่วยและนางเช็ดตัวให้เขา มันยังเล็กมากเท่านิ้วเท้าหัวแม่โป้ง แต่ยามนี้มันชูชันจนแทบจะใหญ่เท่าข้อมือของนาง! หลี่เฟิ่งเซียนเริ่มหายใจไม

หลี่เฟิ่งเซียนเดินออกไปจากห้องนานแล้ว แต่เขายังคงนั่งมองมือซ้ายของเขา เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่วันนั้นตัดสินใจหักมือข้างนั้น คิดอีกที หากเขาไม่ทำเช่นนั้นคงไม่สามารถรอดมามีความสุขเช่นนี้ได้ แต่ความสุขเช่นนี้ดีแน่แล้วหรือ เขาคิดกลับไปกลับมาอยู่เช่นนั้นทั้งคืน บ่าวชายที่มาช่วยเขาเช็ดตัว เขาก็จำหน้าไม่ได้หลังจากเรื่องวันนั้น หลี่เฟิ่งเซียนก็หลบหน้าเขา แต่มีหยวนหยวนส่งน้ำแกงปลาและน้ำแกงไก่มาให้เขาทุกเช้า เขาเองแม้จะเริ่มคิดถึงนางมากแต่ไม่กล้าไปหานางที่ห้อง เพราะความอับอายที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งต้องถูกจู่โจมอย่างสิ้นท่า ไร้การต่อต้านแม้นางจะพูดว่านางเป็นคนผิด แต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่ หากวันนั้นเขาไม่ยินยอมจริงๆ นางตัวเล็กเพียงนั้นจะถึงขั้นขืนใจเขาได้หรือ เขาประเมินความต้องการของเขาผิดไป ไม่นึกว่าจะต้องการนางมากถึงขั้นขาดสติ ปล่อยให้เรื่องราวเช่นนั้นเกิดขึ้นต่อมาลู่มู่เฉินยังได้ยินพ่อบ้านพูดว่านายหญิงผู้เฒ่าร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะจู่ๆ หลี่เฟิ่งเซียนก็กลับไปเที่ยวหอเข่อซินอีกแล้ว ท่านพ่อบ้านขอให้เขาช่วยพูดกับคุณหนูใหญ่ว่าไม่ควรไปเที่ยวสถานที่เช่นนั้นอีกเพราะนางแต่งงานแล้วแต่เมื่อเขาเดินไปถึงหน้า

“ไม่ใช่ว่าข้ารับไหวหรือไม่ไหว แต่เป็นเรื่อง ข้าเต็มใจหรือไม่!” อาหงก้มลงไปเขียนบางอย่างในกระดาษต่อไปหลี่เฟิ่งเซียนเห็นนางเขียนลงไปเป็นลำดับขั้นในกระดาษอย่างสวยงามแล้วนึกถึงตัวเอง นางคิดว่านางเข้าใจเรื่องต่างๆ มากพอแล้ว แต่อาหงยังสั่งสอนนางได้อีก นางคิดว่าวางแผนไว้ดีแล้วแต่ยังสู้อาหงไม่ได้ นางควรเรียนรู้ให้มากกว่านี้“เจ้าว่า ข้าควรใช้วิธีเช่นเจ้าเพื่อเอาใจ..มู่เฉินด้วย ดีหรือไม่” นางถามเบาๆ บิดตัวไปมาอย่างไม่แน่ใจ“อ้อ สำหรับไม้ตายด้านนั่น แค่เจ้าถอดเสื้อผ้านอนอยู่เฉยๆ เขาก็คลั่งเจ้าจะแย่แล้ว ไม่ต้องทำสิ่งใดหรอก” อาหงแนะนำ“เหลวไหล เขาไม่ได้ตายด้านแม้แต่น้อย เขา ..เขา เขาออกจะน่ารัก” หลี่เฟิ่งเซียนลุกขึ้นชี้หน้าอาหง ในใจนึกถึงท่อนไม้แข็งของเขาที่พวยพุ่งน้ำแห่งความสุขออกมาอาหงยกมือขึ้นปิดปากแสร้งทำเป็นตกใจตาโต“นี่พวกเจ้า พวกเจ้า ทำไปแล้วหรือ”“ไม่ใช่!!!” หลี่เฟิ่งเซียนตะโกนออกไปอย่างร้อนรน“สิ่งที่ข้าทำ ทำเพื่อผลประโยชน์ แต่พวกเจ้าเป็นคู่สามีภรรยาที่รักกัน เรื่องความเลวทรามพวกนี้ เจ้าอย่าได้คิดถึงมันอีก” อาหงยิ้มให้คุณหนูใหญ่แนะนำอย่างจริงใจเช้าวันนั้นหลี่เฟิ่งเซียนนั่งพูดคุยและช่ว

หลี่เฟิ่งเซียนกัดริมฝีปากของตัวเองจนแน่น เพราะนางกำลังรู้สึกอยากจูบปากแดงๆ ของเขายิ่งนัก ในใจของหลี่เฟิ่งเซียนตอนนี้ รอยยิ้มที่เขากำลังยิ้มเขินๆ มันดูดีจนนางรู้สึกว่า เทพเจ้าพัวอันที่ไหนกัน โยนผลไม้จนเต็มลำรถอะไรกัน [1] ล้วนไม่อาจสู้มู่เฉินคนดีของนางได้แต่เมื่อนางรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังคิดจะทำชั่วกับเขาอีกแล้ว จึงรีบหันหลังให้เขา“ข้าต้องกลับแล้ว ข้าไม่ควรอยู่ที่นี่ ข้าเป็นคนสารเลวที่ทำเรื่องเลวๆ กับเจ้า ยามนี้ข้ายอมรับตามตรงว่าก็ยังคงมีความรู้สึกเช่นนั้น ข้าไม่อยากให้เจ้าเกลียดข้า” หลี่เฟิ่งเซียนพูดความในใจนางจะเดินหนี แต่ครั้งนี้เขารั้งนางไว้ทัน“...ข้าต้องแช่ยา วันนี้..เจ้าอยาก อยากอยู่ดูแลข้าหรือไม่” เขาหน้าด้านขอ หัวใจเต้นแรง“ข้ากลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว” นางพูดออกมาเช่นนั้นลู่มู่เฉินสับสน ในใจนางต้องการสิ่งใดกัน เขาที่เป็นผู้ชายควรพูดสิ่งที่นางกำลังเอ่ยไม่ใช่หรือ เหตุใดนางจึงคิดว่าตัวเองเป็นคนทำเรื่องเลวร้ายนั้น ทั้งที่เขาแข็งขืนต้อนรับนางด้วยความเต็มใจ เขาจึงได้แต่ปล่อยมือ“แต่หากเจ้าไม่ว่า ไม่รังเกียจข้า ข้ายินดีอยู่ดูแลเจ้าอาบน้ำ” หลี่เฟิ่งเซียนพ่ายแพ้ให้ความต้องการในใจ

คืนนั้นหลี่เฟิ่งเซียนนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืน ทันทีที่เขาขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกับนาง แม้เตียงนั้นจะทั้งกว้างใหญ่ และเขาก็นอนอยู่บนมุมของเขาเช่นเดิมอย่างทุกที แต่นางไม่อาจห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงริมฝีปากนุ่มๆ ของเขาได้ นางนอนนิ่งไม่กล้าขยับ คิดแต่อยากสัมผัสตัวของเขาเมื่อผ่านไปครึ่งค่อนคืนนางค้นพบว่า แม้จะไม่ได้สัมผัสตัวเขาแม้แต่ปลายนิ้ว ขอเพียงนางคิดถึงเขา ตัวนางก็สามารถหลั่งน้ำแห่งความสุขได้ เพราะคืนนั้น ระหว่างขาของนางเปียกแฉะอยู่ทั้งคืนนางขยับตัวใช้ชายเสื้อของตัวเองเช็ดแล้วบ้าง แต่พอนึกถึงจูบของเขา หรือนึกว่าได้ไล้มือไปตามอกขาวของเขา นางก็หลั่งน้ำแห่งความสุขออกมาอีกเรื่อยๆ บางครั้งเมื่อนางนึกถึงหยกแข็งแท่งนั้น นางรู้สึกว่าผลท้อของนางสั่นเบาๆ นางอับอายกับความคิดร้ายกาจของตัวเองยิ่งยังไม่ทันเช้า นางก็เรียกสาวใช้ให้นำน้ำมาให้นางล้างเนื้อตัวแล้ว ไม่กล้ามองไปทางที่สามีนอนอยู่ ตอนเช้าที่นางเคยไปส่งเขาทุกวัน วันนี้นางอ้างว่าเกิดเรื่องที่โรงทาน นางต้องรีบไปช่วยงานทางโน้นให้แล้วเสร็จตกเย็นนางก็ไม่ยอมกลับมากินข้าว ไม่ออกไปรอสามี กลับถึงห้องก็รีบอาบน้ำเข้านอนทันที ไม่รอหรือไต่ถามทุกข์สุขของเข