All Chapters of น้ำผึ้งในรอยทราย: Chapter 91 - Chapter 100

เจ้าชายทรงยืนผสานพระเนตร กับอนุชาต่างมารดา ในพระทัยร้อนระอุ ราวกับมีไฟเผา เมื่อทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่ต้องการ“เจ้ารู้ใช่ไหมมาซาฮาฟ ว่านิลลนาจะเป็นเช่นไร หากเจ้าปฏิเสธข้า”“ข้ารู้” ทรงตอบแล้วช้อนพระเนตรมองหญิงสาว นิลลนากัดริมฝีปากพยักหน้า เพื่อบอกว่าตนนั้นเข้าใจ สิ่งที่ทรงเลือก “และข้าแน่ใจว่านิลลนาเข้าใจสิ่งที่ข้าเลือก”“ถ้าเช่นนั้นข้าจะส่งนางกลับไปให้เจ้า แต่... เป็นร่างที่ไร้วิญญาณ!”ทรงหันพระวรกาย เพื่อก้าวออกนอกห้องรับรอง ในพระทัยปวดร้าว พระองค์แลกบัลลังก์เพื่อความสุขของตนเพียงอย่างเดียวไม่ได้ คงต้องหวังพึ่งอัสลัน ขอให้ราชองครักษ์ทำสำเร็จทันเวลาด้วยเถิดรถพระที่นั่งเคลื่อนออกจากพระราชวังซาเก็นเดีย อัสลันอยู่เบาะด้านหลัง เคียงข้างพระองค์ไม่ห่าง จนกระทั่งผ่านมาเกือบสิบกิโลรถจึงหยุดลง ราชองครักษ์ก้าวลง พร้อมลูกน้องอีกห้าคน ทรงลงจากรถยนต์พระที่นั่ง แล้วยืนต่อหน้าองครักษ์คนสนิท“ข้าขอฝากเจ้าด้วยอัสลัน” ทรงตรัสแววพระเนตรปวดร้าว“ไม่ต้องห่วงพะยะค่ะ กระหม่อมจะทำให้สำเร็จ ขอฝ่าบาทอย่าได้ทรงกังวล”ทรงพยักพระพักตร์ช้าๆ แล้วกลับขึ้นรถยนต์พระที่นั่งตามเดิม รถเคลื่อนผ่านอัสลันและพรรคพวก เขามอง

ระหว่างเส้นทางทหารพาเธอหลบหลีกมีการปะทะเล็กน้อย แต่ทหารส่วนมากกลับหายไปไม่ได้เฝ้าเส้นทางเหมือนเช่นทุกวัน ยี่สิบนาทีต่อมาจึงพบว่าตนเองอยู่บริเวณประตูด้านหลังวังเรียบร้อยแล้ว สายตาเธอจดจ้องไปยังราชองครักษ์คนสนิทของฝ่าบาทซึ่งยืนมองเธอไม่วางตา เธออยากพูดอะไรบางอยางกับเขาแต่ดูเหมือนอัสลันไม่ต้องการ ท่าทางเขาเร่งรีบเหงื่อกาฬแตกตามหน้าผาก สีหน้าซีดเผือดราวกับคนจับไข้ก็ไม่ปาน วันนี้อัสลันแปลกกว่าทุกที“รีบออกไปก่อน พวกมันคงแห่กันมาแล้ว” อัสลันเตือนลูกน้องทหารยามหน้าประตูนับสิบถูกจัดการเรียบร้อย อัสลันรู้ดีจะให้พระสนมปืนกำแพงก็ใช่ที่นางเป็นแค่สตรี เขาจำต้องจัดการทหารยามทั้งหมดเพื่อเปิดประตูเล็ก ทั้งหมดจึงออกสู่โลกภายนอกได้สำเร็จ ทีมอัสลันพากันเดินเท้าเพื่อไปยังยานพาหนะต่อตุบ!เสียงล้มลงทำให้ทุกคนตระหนก แต่ไม่เท่ากับหัวหน้าทีมนอนนิ่งไม่ไหวติ่งบนผืนทราย ซันส์รีบปรี่เข้าไปเช็คตามร่างกาย แผ่นหลังมีรอยเลือดซึมออกมา“ท่านอัสลันถูกยิง!” ซันส์ตะโกนนิลลนาหน้าซีดปากสั่น มันเกิดขึ้นได้ยังไงตอนเดินมาเขายังปกติดีอยู่“ไคล์นาสเจ้าไม่รู้เลยหรือไง!” คนในทีมถามเสียงแข็ง“ข้าไม่รู้เลยท่านอัสลันไม่แสดงอาการอ

เสียงประตูห้องเปิดออก พระสนมผู้ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา พยุงกายลุกนั่ง เห็นชายร่างท้วมก้าวเข้าใกล้น้ำตาเธอไหลรินอาบแก้ม อารีมารีบโผเข้าอ้อมกอดบิดาด้วยความเจ็บปวด หลายวันผ่านมา ได้ทราบข่าวว่านิลลนากลับมายังวังหลวงแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว ด้วยการช่วยเหลือของอัสลัน องครักษ์คนสนิทของฝ่าบาทเพียงเท่านี้มันทำให้ได้รู้แล้วว่า ฝ่าบาททรงคิดเช่นไรกับนิลลนากันแน่ ทั้ง ๆ ที่เธออยากให้นังผู้หญิงคนนั้นห่างหายจากสายตา ตายไปเสียได้ยิ่งดี แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างหวัง“ท่านพ่อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ลูกปวดใจเหลือเกิน ลูกทนไม่ไหวที่ต้องได้ยินข่าวว่า นังนิลลนามันมีความสุขกับฝ่าบาท ลูกเกลียดมัน เกลียด! เกลียด! ได้ยินไหมท่านพ่อ!”“ใจเย็นเก่อนอารีมาเจ้าอย่าเป็นแบบนี้ พ่อของเจ้าเจ็บเสียยิ่งกว่าที่เห็นเจ้าต้องทรมาน พ่อไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ พ่อพลาดเอง แต่พ่อยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอกนะ พ่อจะทำให้พระสนมนิลลนาต้องระเห็จออกจากประเทศนี้ให้ได้ หรือไม่ก็ถูกแผ่นดินกลบหน้าเสียเพื่อไม่ให้รกหูรกตาลูก”อารีมาสะอื้นสบหน้ากับแผงอกบิดา เธอไม่เหลือผู้ใดแล้วนอกจากพ่อ“ท่านพ่อ ข้าอยากออกไปจากตำหนัก อยากเป็นอิสระดั

ทรงลุกจากพระแท่นบรรทมโอบประคองร่างบางไว้ในอ้อมพระกร ก่อนโอบกอดเธอไว้แนบพระอุระด้วยความเห็นใจ พระองค์เข้าใจว่าเธอพบเจอเรื่องเลวร้ายมามากซึ่งนั้นมาจากการที่พระองค์ทรงเห็นแก่ตนเอง ตอนนี้ทรงไม่ต้องการทำให้นางต้องเดือดร้อนอีก หากนิลลนาเลือกไปพระองค์ก็จำต้องยอมรับมันเท่านั้น“ข้าขอโทษนิลลนา ข้อเห็นแก่ตัวที่กักขังฉุดรั้งเจ้าไว้ที่นี่ เพราะเจ้าเป็นดั่งแสงสว่างของข้า ยามอยู่กับเจ้าข้ารู้สึกเป็นตัวเอง การได้เห็นเจ้ายิ้มมันทำให้ข้าอยากยิ้มตามไปด้วย ข้าไม่รู้จะพูดกับเจ้าเช่นไรนิลลนา แต่ข้าอยากให้เจ้ารับรู้ว่าที่ข้าทำทั้งหมดนั้นมันเป็นเพราะข้ารักเจ้ามากเหลือเกิน รักจนไม่กล้าบอก รักจนไม่อยากให้จาก อยากยึดครองเจ้าไว้เป็นของข้าเอง ทั้งๆ ที่เจ้าไม่เคยเต็มใจเลย”คนฟังช้อนสายตามอง นี่เธอกำลังได้ยินอะไรกันแน่ พระองค์ทรงตรัสคำว่ารักออกมา และรักคำนั้นทรงมอบให้เธอ“ฝ่าบาท... ทรงตรัสอะไรออกมาเพคะ ฝ่าบาทรู้พระองค์ไหมเพคะ” เธอทูลถามเสียงราวกับละเมอ“ข้ารู้ตัวดีนิลลนา สิ่งที่ข้าพูดข้ากลั่นกรองออกมาดีแล้ว นับจากเกิดเรื่องที่เจ้าถูกจับตัวไป ข้าคิดไว้แล้วหากเจ้ารอดกลับมาได้พบกับข้า ข้าจะสารภาพความรู้สึกที่มีต่อเจ้

เสียงพูดคุยปรึกษากัน ในท้องพระโรงดัง ราวกับฝูงผึ้งบินออกจากรัง กษัตริย์ทรงยืนทอดพระเนตร บรรดาขุนนางเหล่านั้น ด้วยความรู้สึกหลากหลาย หลังจากไปเยี่ยมอัสลันมา ทำให้พระองค์พระทัยชื้นขึ้นมาก ราชองครักษ์ผู้ภักดีถอดเครื่องช่วยหายใจออก เหลือแค่รอให้ฟื้นเท่านั้น ยามไม่มีอัสลันคอยช่วยเหลือปรึกษาได้ เหมือนเช่นทุกวัน มันสร้างความลำบากไม่น้อยเลยยิ่งตอนนี้เจอเรื่องหนักหนา หนักพระอุระจนเสวยไม่ได้หลายเพลา พวกขุนนางรวมหัวกันคัดค้านพระองค์ อย่างไม่ยินยอมถึงกับคุกเข่า ตีสีหน้าเครียด คงเพราะคาดหวังให้บุตรสาวตนเอง เป็นมเหสีแต่พอไม่ได้เลยพากันต่อต้าน ไม่ว่ายุคสมัยไหนคนเช่นนี้ย่อมมีเสมอ พระองค์ไม่อยากจัดการถอนรากถอนโคน เห็นว่าบางคนเป็นผู้ช่วยเหลือบิดามาก่อนเลยไว้หน้า แต่ถ้าหากทำเรื่องวุ่นวายให้มากกว่านี้ล่ะก็ คงเอาไว้ไม่ได้เช่นกันพระองค์ดำเนินผ่าน ม่านสีทองขนาดใหญ่ขึ้นนั่งบนบัลลังก์ ทันทีที่ทุกคนเห็นพากันคุกเข่าแสดงความเคารพ ทรงโบกพระหัตถ์เป็นเชิงอนุญาตให้ลุกขึ้น“ถวายบังคมพะยะค่ะฝ่าบาท”“ตามสบายเถอะ”“รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ” ทุกคนรับคำ แล้วลุกยืนประจำตำแหน่งตนเองเมื่อเข้าเรื่องขุนนางพอเข้าใจ เหตุใดฝ่าบาทถึ