“ข้าหิวน้ำคาซาล”หัวหน้าแพทย์โบกมือให้นางพยาบาลนำน้ำมาป้อนให้ นาเดียยืนดูด้วยความเป็นห่วง เมื่อดื่มน้ำแล้วดูเหมือนคนป่วยจะมีสีหน้าดีขึ้น แต่ท่าทางยังไม่แข็งแรงนัก“อาการเจ้าดีขึ้นมากแล้วอัสลันแต่ต้องพักฟื้นอีกสักอาทิตย์”“ข้าเป็นอะไรคาซาล” อัสลันรู้สึกสับสนจำได้ว่าตนเดินทางไปช่วยเหลือพระสนมนิลลนาแล้วถูกยิง จากนั้นไม่รับรู้อะไรอีกเลย“เจ้าถูกยิงอาการสาหัสโชคดีที่เจ้าถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาอย่างดีไม่เช่นนั้นเจ้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้วอัสลัน”ชายหนุ่มกัดริมฝีปาก นึกแค้นใจที่ตนเองเผลอไม่ระวัง ฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่ออะไร ระหว่างไม่ได้สติ ไม่รู้มีสิ่งใดเกิดขึ้นบ้าง เป็นห่วงฝ่าบาทและ... เขาพลักนึกถึงนาเดีย ดวงตาคมกริบเหลือบมอง เห็นเธอยืนมองแววตาทอประกาย ราชองครักษ์ขบกรามข่มกลั้นอารมณ์ คิดถึงเธอเหลือเกิน ระหว่างเดินทางช่วยเหลือพระสนม เขาคิดเสมอว่า ตนต้องไม่ตายต้องกลับมาหานางให้ได้“ข้าหลับไปกี่วันหรือคาซาล”“เกือบเดือนแล้วที่เจ้าไม่ได้สติ”อัสลันชะงักสีหน้าเครียดขรึม “ในวังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”คาซาลยกมือห้าม “พอเลยไม่ต้องถามอีก เจ้าควรพักผ่อน ข้าต้องไปตรวจคนไข้คนอื่น
続きを読む
