All Chapters of ไฟแค้นเมียบำเรอ: Chapter 11 - Chapter 20

นทีเดินกลับเข้าไปในร้าน พบกับบรรเจิดที่เดินมาพอดี“อ้าวเจ้านาย มีอะไรหรือเปล่าครับ”“มีคนทำน้ำหวานหกใส่น่ะ ฉันต้องไปล้างก่อน น้องดาวรออยู่ที่รถบรรเจิดไปดูแลเธอด้วยนะ เดี๋ยวฉันตามไป”นทีบอก ก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำ เขาเข้าไปล้างคราบน้ำหวานออกจากแขนเสื้อ ใช้ทิชชูซับจนแขนเสื้อหมาด จึงกลับออกมา ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่อเห็นร่างคุ้นตาของหญิงสาวคนหนึ่ง เดินย่องไปทางด้านหลังของห้องน้ำ เขานิ่วหน้าด้วยความสงสัยแล้วเดินตามเธอไปทันทีหญิงสาวเดินออกจากประตูหลังร้าน มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง ก่อนจะรีบซอยเท้าจะเดินออกไปตามถนนในซอยข้างร้าน ไม่ทันจะเดินไปไกลก็ถูกจับแขนรั้งเอาไว้ก่อน“น้องดาว จะไปไหนหรือครับ”นทีจับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ เอ่ยถามเสียงเข้ม“ปล่อยนะ แก... แกเป็นคนของน้าแขใช่ไหม ปล่อยนะ”ดาริกาสะบัดมือออกจากการจับของนที แล้วรีบวิ่งหนีทันที ชายหนุ่มรีบวิ่งตามไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคู่หมั้นสาวถึงทำท่าเหมือนกลัวเขาทำร้ายด้วย แถมยังวิ่งหนีเขาไปอีก“หยุดเดี๋ยวนี้นะน้องดาว!” นทีตะโกนเรียก“อย่านะ อย่าตามมานะ ว้าย!”เอี๊ยด... โครม!รถคันหนึ่งเบรกเสียงดัง ก่อนจะหักพวงมาลัยหลบร่างของคนที่วิ่งตัดหน้ารถ ไปชนเข

สามแม่ลูกกลับมาถึงบ้านได้ ก็พากันมานั่งปรึกษาหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้น แขไขใบหน้าเคร่งเครียดจนเห็นรอยย่นเล็กๆ บริเวณหน้าผาก ยามนี้ครีมบำรุงราคาแพงยังช่วยรั้งรอยย่นนั้นแทบไม่ไหว “ใครจะคิดว่า จะมีคนหน้าตาเหมือนนังดาวอยู่ด้วย บ้าบอที่สุด” เจนจรัสเปรยออกมาทำลายความเงียบ หลังจากพากันนั่งคิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาทางออกไม่เจอ ระหว่างขับรถกลับบ้านผู้เป็นมารดาได้เล่าเรื่องจับผิดตัวให้เธอกับน้องสาวฟัง “ที่บ้ายิ่งกว่า เราดันจับมันมาผิดตัว เฮ้อ...” นลินรัตน์ถอนหายใจออกมา “นี่แกจะโทษว่าคุณแม่ตาถั่วเหรอ นังลูกวัว” คนเป็นพี่แหวใส่น้องสาว ยามอารมณ์ไม่ดีมักจะเรียกน้องสาวว่าลูกวัวตามมันสมองของอีกฝ่าย คนเป็นน้องโดนเรียกแบบนั้นก็ทนไม่ไหว “ฉันชื่อลูกบัวไม่ใช่ลูกวัวค่ะ คุณพี่เจนจัด” ด่ามาด่ากลับไม่ยอมแพ้ ถึงจะถูกมองว่าสมองน้อยแต่นลินรัตน์ก็ปากดีได้เชื้อมารดามาเต็มๆ ยามร่วมมือกันก็ด่าชาวบ้านได้แสบสันต์ แต่ยามปะทะกันเองก็ไม่เคยราฝีปากให้กันและกัน ดังคำเปรียบเปรยว

ความนุ่มละมุนชวนให้คนที่แตะต้องรู้สึกทนไม่ไหว บดเคล้าริมฝีปากลงไปด้วยความเสน่หา นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้จูบเธอในคืนนั้น อัคคีรู้สึกติดใจรสสัมผัสแสนหวานมาตลอด ความพยศของเธอทำให้เขาอยากปราบเธอให้ยอมศิโรราบ เขายอมแต่งงานตามที่มารดาต้องการ สิ่งนี้สร้างความแปลกใจให้กับบิดามารดาของเขามาก อัคคีรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำมีสาเหตุมาจากผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว เจ้าหล่อนคือผู้หญิงที่ทำให้เขายอมทิ้งความโสดที่รักษามานานงานแต่งงาน ถูกกำหนดขึ้นตามความต้องการของเขาอย่างรวดเร็ว ฝ่ายหญิงในฐานะลูกหนี้ไม่มีสิทธิคัดค้าน อัคคียังเมตตาหญิงสาวอยู่ไม่น้อยจึงจัดของหมั้นและสินสอดจำนวนหนึ่งมอบให้ฝ่ายหญิง ไม่นับรวมกับหนี้สินที่ทางครอบครัวของเธอติดค้างกับครอบครัวของเขาเอาไว้ ชายหนุ่ม มั่นใจว่า หลังจากที่เธอแต่งงานกับเขาแล้ว เธอ จะละพยศ และยอมตกอยู่ใน ความดูแลของเขาอย่างดี วันนี้ เขาได้พบเธอ และอยากจะพูดคุยกับเธอสักคำสองคำ แต่เจ้าหล่อนกลับนอนหลับนิ่ง ขี้เซาชวนให้กลั่นแกล้งเป็นที่สุด ริมฝีปากของชายหนุ่ม เคลื่อนไปบนเรียวปากงามนั้นยังดูดดื่ม อารมณ์ระอุร้อนในกาย ทำให้เขาหลงลืมตัว ในนาทีแรกต้องการเพียงกลั่นแกล้งเธอให้รู้สึ

รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาจอดบริเวณลานจอดรถใกล้กับท่าเรือ ประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวระหงของดารินทร์ก้าวลงมา หญิงสาวมองซ้ายมองขวาสำรวจรอบๆ ผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน นักท่องเที่ยวพากันลงจากเรือเดินเล่นอยู่ทั่วไป รอเวลาให้รถตู้ของทางรีสอร์ตมารับ ดารินทร์เริ่มจำได้ว่าที่นี่คือเกาะร้อยดาว เธอเคยมาเมื่อหลายวันก่อนพร้อมกับนที เธอหายไปทำไมคู่หมั้นหนุ่มถึงไม่ตามหา หรือเขาตามแต่ไม่พบ หญิงสาวครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดก่อนจะปัดเรื่องนี้ออกจากหัว ตอนนี้เธอต้องการออกไปให้พ้นจากที่นี่เสียก่อน ถึงจะปลอดภัยจากผู้ชายที่ชื่ออัคคีคนนั้น เธอมองไปที่ท่าเรือตรงบริเวณท่าจอดเรือโดยสาร แล้วเดินตรงไปทำตัวไม่ให้น่าสงสัยกลมกลืนไปกับนักท่องเที่ยวคนอื่น หญิงสาวสวมแว่นดำและหมวกที่หาได้ในบ้านพัก ค้นดูของในห้องพบเงินและเครื่องประดับของผู้ชายคนนั้นจึงหยิบมาไว้ใช้หลบหนี เธอทำตัวไม่ต่างจากหัวขโมยเอาของมีค่าของเจ้าของบ้านมา แล้วยังวางเพลิงเผาบ้านพักของเขาอีก วิธีการอาจจะดูแย่สักหน่อยแต่ได้ผลเต็มร้อย สามารถเรียกความสนใจจากลูกน้องของเขาให้เข้ามาช่วย และอาศัยช่วงชุลมุนแอบหลบหนีมาพร้อมกับรถที่

ดารินทร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเอง นอนอยู่บนเตียง หญิงสาวขยับลุกขึ้นนั่งมองไปรอบกายอย่างมึนงง เมื่อพยายามทบทวนความทรงจำอีกครั้งก็นึกขึ้นได้ว่า เธอเป็นลมไปหลังจากที่ช่วยเด็กชายจากการถูกรถชน แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นหายตัวไปไหนกันนะ รีบกวาดสายตาค้นหาเขาด้วยความห่วงใย แกรก… ประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กๆ ของเด็กชาย เดินเข้ามาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง “ตื่นแล้วเหรอ หิวข้าวหรือเปล่า” เจ้าตัวน้อยวิ่งขึ้นมานั่งบนเตียง มือเล็กนั้นเอื้อมมาจับแขนของหญิงสาวอย่างถือสนิท “ที่นี่ที่ไหน” ดารินทร์เอ่ยถาม “โรงแรมไง โรงแรมของเจ๊เกียว” เจ้าหนูยื่นมือมาเอาหลังมือแตะหน้าผากทำท่าวัดอุณหภูมิ สายตาก็มองสำรวจไปมาเหมือนเลียนแบบการวัดไข้และตรวจร่างกาย “ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบคุณนะที่ดูแล” ดารินทร์จับมือน้อยมากุมไว้ เอ่ยขอบคุณ แม้เจ้าหนูจะสร้างเรื่องให้เธอปวดหัว แต่แกก็ช่วยเธอไว้ “ลูกผู้ชาย ต้องดูแลคนอ่อนแอกว่าอยู่แล้ว” อกเล็กๆ ยืดขึ้น เบ่