Todos los capítulos de คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Capítulo 341 - Capítulo 350

“เธออยากจะช่วยลูกสาว กลับพบว่าตัวเองช่วยไม่ได้ เธอเกลียดความไม่เอาไหนและความอ่อนแอของตัวเอง ดังนั้นจังหวะที่รู้ความจริง พลังงานเชิงลบที่สะสมมาก็ปะทุขึ้น เธอไม่อยากประณีประนอมกับตัวเอง จึงเลือกกระโดดลงน้ำ...”“คุณว่าเธอโง่ไหมคะ?” เสิ่นชิงซูหันหน้าไปมองเวินจิ่งซี แววตาคลอไปด้วยน้ำตาเวินจิ่งซีมองไปที่เธอ ภายในใจเต็มไปด้วยความอ่อนแรงที่อธิบายไม่ถูก “น้าเจียงก็รั้นไปชั่วขณะเท่านั้น”“เธอไม่ได้รั้น เธอก็แค่ทึ่มทื่อ แค่ใจดีเกินไปเท่านั้นเอง! ทั้ง ๆ ที่ความทุกข์ต่าง ๆ ที่เธอได้รับก็มาจากความเห็นแก่ตัวของคนอื่นทั้งหมด แต่เธอเอาแต่อดทนมาตลอด เอาแต่พยายามเกลี้ยกล่อมอธิบายตัวเองให้อดทนผ่านไป ผ่านไปได้ก็จะดีเอง แต่ว่าคนที่อยากทำร้ายเรา จะไม่มีทางปล่อยเราไปเพราะความจิตใจดีของเราแน่”เสิ่นชิงซูหัวเราะร่า พูดเยาะเย้ยขึ้นมาว่า “น่าเสียดาย เมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบเธอ...”เวินจิ่งซีชะงักไป“ฉันคิดเสมอว่า ถ้าสู้ไม่ไหวก็หลบให้ไกลก็พอ แต่ความเป็นจริงกลับพิสูจน์แล้ว ถ้าพวกเขาไม่อยากปล่อยฉันไป ฉันจะหลบไปที่ไหนก็ไม่มีประโยชน์”ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเสิ่นชิงซูค่อย ๆ เลือนหาย แววตาค่อย ๆ เย็นชา“วันนั้น แม่ฉั

“นายคิดว่าที่เธออยากหย่ากับนาย เพราะแค่สองเรื่องนี้เหรอ?”“ไม่งั้นล่ะ?” ฟู่ซือเหยียนมองไปที่ฉินเยี่ยนเฉิง ขมวดคิ้วเข้มแล้วพูดว่า “อีกอย่างตอนนี้พวกเราก็มีเสี่ยวอันหนิงแล้ว ฉันไม่เข้าใจทำไมเธอต้องหย่าให้ได้”ฉินเยี่ยนเฉิงเบิกตาโพลง “นายคิดแบบนั้นจริงเหรอ?”“ฉันดูเหมือนล้อเล่นหรือไง?”ฉินเยี่ยนเฉิง “...”ไม่เหมือนล้อเล่น แต่ดูจริงจังจนเขากลัว!ฉินเยี่ยนเฉิงยกมือลูบหน้า “นายฟังที่ฉันจะพูดให้ดีนะ นายคิดว่าจะเป็นไปได้ไหม ที่จริงนายมีใจให้เสิ่นชิงซูตั้งนานแล้ว แต่นายแค่ไม่รู้ตัว?”“เป็นไปไม่ได้”ฟู่ซือเหยียนตอบอย่างหนักแน่น เขาชะงักไปพักหนึ่ง หลังจากนั้นก็พูดต่อว่า “ฉันแค่คิดว่า ในช่วงที่แอบแต่งงานกันลับ ๆ ห้าปี เราก็สามารถอยู่กันเป็นครอบครัวสามคนอย่างอบอุ่นได้ ตอนนี้ยังมีลูกสาวอีก ทำไมถึงใช้ชีวิตด้วยกันต่อไม่ได้ล่ะ? ถ้าเป็นเพราะเรื่องน้าเจียง งั้นฉันยอมรับ แต่ฉันก็ชดเชยเต็มที่แล้ว”“นายไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!” ฉินเยี่ยนเฉิงลุกพรวด “นายมันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะเตือนนายได้ ในฐานะเพื่อนฉันมีคำฝากไว้ให้นาย ทำตัวเองให้ดี ฉันไปละ ขอกลับบ้านไปเลี้ยงลูก อยู่เป็นเพื่อนเมีย!”ห้องวีไอ

เมื่อเสิ่นชิงซูเดินเข้าไปในบ้าน นอกจากเสี่ยวอันหนิงไปโรงเรียนแล้ว คนอื่นก็อยู่กันครบเจี่ยงเหวินจิ่นกำลังชงชา วนเวินจิ่งซีและฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่ตรงข้ามกันเมื่อเวินจิ่งซีเห็นเสิ่นชิงซู เขาก็แกล้งทำเป็นเบะปากเสิ่นชิงซูรู้ความหมายของเขา เธอแค่กัดริมฝีปากเบา ๆ หลังจากนั้นก็เมินฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนก็ปรายตามองเสิ่นชิงซูราบเรียบ แล้วหันไปพูดคุยกับเจี่ยงเหวินจิ่นต่อเรื่องเมื่อกี้เจี่ยงเหวินจิ่นจะไม่รับรู้ถึงบรรยากาศประหลาดได้อย่างไร เขากระแอม และพูดคุยกับฟู่ซือเหยียนต่อตอนนี้ฟู่ซือเหยียนเป็นตัวแทนทีมทนายที่ร่วมงานกับกรมศิลปากร การพบปะติดต่อทั่วไปแบบนี้ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้อีกทั้งตั้งแต่ที่ฟู่ซือเหยียนเดินเข้าประตูมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้เอ่ยเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเสิ่นชิงซูและเสี่ยวอันหนิงเลยสักคำ ราวกับจุดประสงค์ที่เขามาวันนี้เพื่อมาจิบชากับเจี่ยงเหวินจิ่น และพูดคุยเรื่องงานเกี่ยวกับอนุรักษ์มรดกไปพลาง ๆแม้ว่าเจี่ยงเหวินจิ่นจะรู้เป้าหมายที่ฟู่ซือเหยียนมาวันนี้ แต่ฟู่ซือเหยียนไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ เขาจึงทำได้แค่แกล้งโง่ไปก่อน!ไป๋เจี้ยนเหวินกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอคิดว่าเจี่ยงเ

เมื่อเสี่ยวจางมาถึงชั้นหนึ่งก็เห็นหลินหลานอี๋ทันที“ป้าหลิน” เสี่ยวจางเข้าไปขวางทางหลินหลานอี๋ “ป้าเข้าไปไม่ได้ค่ะ พี่เสี่ยวชูกำลังทำงานอยู่”“เธอก็เอาแต่ทำงาน!” ใบหน้าซีดเซียวที่มองเห็นด้วยตาเปล่าของหลินหลานอี๋เต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ฉันจะตายอยู่แล้ว เธอไม่สนใจเหรอ?!”เสี่ยวจางพูดปลอบโยนอย่างใจเย็น “ป้าอย่าพึ่งโมโหสิคะ ฉันว่าป้าสีหน้าไม่ค่อยดี ฉันประคองป้าไปนั่งที่โซฟานะคะ”หลินหลานอี๋เจ็บมากจริง ๆ ตั้งแต่ลานบ้านมาที่นี่ ทางสั้นแค่นี้ก็ทำเอาเหงื่อชุ่มไปทั้งตัวมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้ายนี่เจ็บจริง ๆ!เจ็บจนเธอกินไม่ได้ นอนไม่หลับ!เธอต้องการเงิน ต้องการเงินจำนวนมากไปรักษา!กู้เจิงก็ติดต่อไม่ได้ เงินเก็บเพียงเล็กของเธอก็ใช้หมดแล้วโจวอวี๋ชูไปเมืองนอกสี่ปี เธอก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน!สามเดือนก่อนหน้านี้ เธอตรวจเจอมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย เธอรู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่ม!โรคเอดส์ก็ทำให้เธอทรมานมากพอแล้ว ตอนนี้ยังจะมาเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้ายอีก ระยะเวลาสั้น ๆ แค่สามเดือน เธอถูกโรครุมเร้าจนไม่เหลือสภาพเดิม เงินเก็บก็ใช้จนหมด เธอคิดว่าเธอทำได้แค่รอความตายเท่านั้นดังนั้นเมื่อเธอเห็น

ในห้องอาบน้ำ เสี่ยวอันหนิงนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ มือเล็กเขี่ยเป็ดสีเหลืองตัวเล็ก“เสี่ยวอันหนิงไม่ชอบลุงคนนั้นเหรอจ๊ะ?” เสิ่นชิงซูถูตัวเธอไปด้วย พร้อมทั้งถามเธอ“ชอบเขาเหรอ?” เสี่ยวอันหนิงขมวดคิ้ว “ทำไมหนูต้องชอบเขาด้วยคะ?”เสิ่นชิงซูชะงักไปชั่วครู่ แล้วเงยหน้าไปมองลูกสาวเจ้าเด็กตัวน้อยเอียงหัวกลม ๆ “เพราะเขาคือพ่อของหนู หนูก็เลยต้องชอบเขาเหรอคะ? แต่ว่าหนูไม่รู้จักเขาเลยนะคะ! หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นพ่อที่ดีไหม ทำไมหนูต้องชอบเขาด้วย?”เสิ่นชิงซู “...”“เสี่ยวโต้วติงเพื่อนหนู พ่อตีแม่เขาด้วย เสี่ยวโต้วติงยังเคยเห็นพ่อเขากอดจูบกับคุณป้าคนอื่น เสี่ยวโต้วติงบอกแม่เขา สุดท้ายแม่กับพ่อเขาก็ทะเลาะกัน พ่อเขาก็เลยตีแม่เขา... เสี่ยวโต้วติงบอกว่าเขาเกลียดพ่อ เพราะพ่อเขาไม่ดีกับแม่เขาเลยสักนิด!”เสี่ยวอันหนิงเป่าฟองสบู่ในมือ มองไปที่เสิ่นชิงซู“แม่คะ เขาจะต้องทำไม่ดีกับแม่แน่ ไม่งั้นแม่เป็นคนอ่อนโยนขนาดนี้จะเกลียดเขาได้ยังไง!”เสิ่นชิงซูมองลูกสาวอย่างตะลึง“เขาทำไม่ดีกับแม่ งั้นหนูก็ไม่ชอบเขาค่ะ!”เสิ่นชิงซูตื้นตันใจเป็นอย่างมาก เธอลูบหัวของลูกสาว “แต่ว่าถ้าเขาดีกับลูกมาก ๆ ล่ะ?”เสี่