All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 351 - Chapter 360

ฟู่ซือเหยียนเดินมานั่งบนโซฟาเดี่ยวด้านข้างดวงตาเรียวยาวจ้องมองเธอ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “เมื่อไรจะกลับบ้าน?”“กลับบ้าน?” เสิ่นชิงซูแค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง “ฟู่ซือเหยียน ฉันมีบ้านกับคุณด้วยเหรอ?”“เรายังไม่ได้หย่ากัน” ฟู่ซือเหยียนสีหน้าเย็นชา “หนึ่งอาทิตย์แล้ว คุณควรเลิกหายโกรธได้แล้ว”เสิ่นชิงซูได้ยินแล้วก็หัวเราะ“ฟู่ซือเหยียน ในสายตาของคุณ ที่ฉันหลบอยู่ในเขตเมืองเก่าสี่ปีเป็นเพราะฉันโกรธคุณเหรอ?”เขาหรือจะฟังการถากถางของเธอไม่ออก?เขายกมือนวดหว่างคิ้ว “ตกลงต้องทำยังไงคุณถึงจะตามผมกลับไป?”“ฉันอยู่ที่นี่สงบสุขดี มีครอบครัว มีเพื่อน แล้วยังไม่ต้องกลัวว่าจะถูกโจวอวี๋ชูของคุณวางแผนทำร้าย แล้วฉันจะกลับไปทำไม? กลับไปให้ทำร้ายต่อเหรอ?”ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปาก นิ่งเงียบไปพักหนึ่งจึงพูด “ถือว่าให้เด็ก ๆ มีบ้านที่สมบูรณ์ เสี่ยวอันหนิงจะอยู่ในตำบลเล็ก ๆ อย่างนี้ตลอดไปไม่ได้ กลับเมืองเป่ย ผมจะให้ทุกอย่างที่ดีที่สุดกับเธอ”“ทุกอย่างที่ดีที่สุดของคุณคือการเป็นคุณหนูตระกูลฟู่เหรอ? หรือว่ามรดกมหาศาลของคุณฟู่ซือเหยียน?”เสิ่นชิงซูหัวเราะเสียงเย็น “ฟู่ซือเหยียนคุณอย่าลืมสิ คุณยังมีฟู่ซืออวี่อีก

ไป๋เจี้ยนเหวินกับเจี่ยงเหวินจิ่นรู้ว่าเธอจะกลับไปก็รู้สึกซับซ้อนและหนักอึ้งแต่พวกเขารู้ดี ครั้งนี้จะไม่กลับไปก็ไม่ได้ จึงไม่พูดอะไรมากเสิ่นชิงซูเป็นคนซื้อบ้านหลังนี้ ไม่มีราคาอะไรในเขตเมืองเก่า แต่เสิ่นชิงซูชอบมากจึงคิดจะเก็บเอาไว้รอให้ทุกอย่างจบลงแล้ว บางทีเธออาจจะกลับมาอยู่ที่เขตเมืองเก่านี่คือตำบลเล็ก ๆ ที่มีค่าความสุขสูงมาก เทียบกับเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองจอแจ เธอชอบที่นี่มากกว่า!เสิ่นชิงซูแค่เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันจำนวนหนึ่ง จึงมีสัมภาระที่เอากลับไปไม่มากกระเป๋าเดินทางสองใบ ใบหนึ่งของเธอ อีกใบหนึ่งของเสี่ยวอันหนิง……วันต่อมาฟู่ซือเหยียนมารับพวกเขาไปสนามบินด้วยตัวเองเมื่อรู้ว่าเวินจิ่งซีจะกลับเมืองเป่ยด้วย ฟู่ซือเหยียนแค่มองเวินจิ่งซีด้วยสายตาล้ำลึกทีหนึ่งลูกสาวอยู่ในอ้อมอกของเวินจิ่งซี แขนเล็ก ๆ คล้องคอเวินจิ่งซี ไม่มองเขาสักสายตาฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปากไม่ได้พูดอะไร ถอนสายตาเย็นชากลับมาจากนั้นเขาก็ยื่นมือไปจับคันลากกระเป๋าเดินทางของเสิ่นชิงซู “ไปกันเถอะ”เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วนิด ๆ จึงปล่อยมือออกถึงไม่ยี่หระกับการช่วยเหลือของเขา แต่ในเมื่อเขา

เวินจิ่งซีสบตากับถานอีอี้ทีหนึ่ง อดหัวเราะออกมาไม่ได้!เสิ่นชิงซูขยี้หัวเสี่ยวอันหนิง จึงพูดอย่างจนใจ “เสี่ยวอันหนิง ต้องมีมารยาทนะจ๊ะ”เสี่ยวอันหนิงพยักหน้า จากนั้นก็ทักทายฟู่ซืออวี่อย่างใจกว้าง “สวัสดีค่ะพี่ชาย หนูชื่อเสี่ยวอันหนิง!”ฟู่ซืออวี่มองใบหน้าเล็ก ๆ เลือดฝาดของเสี่ยวอันหนิงเสี่ยวอันหนิงหน้าตาเหมือนเสิ่นชิงซูมาก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นฟู่ซืออวี่รู้สึกมีปมในใจเล็กน้อยแม่มีลูกเป็นของตัวเองแล้วจริง ๆ เธอจะไม่ดีกับเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกถึงขนาดว่าตอนนี้เธอไม่ให้เขาเรียกเธอว่าแม่แล้วฟู่ซืออวี่แสบจมูกนิด ๆ แต่เขาไม่อยากขายหน้าต่อหน้าน้องสาว จึงฝืนยิ้มพูด “สวัส สวัสดี ฉันชื่อฟู่ซืออวี่”ตอนนี้เอง โทรศัพท์ของเวินจิ่งซีดังขึ้นคนขับรถที่มารับเขามาถึงแล้ว“เสี่ยวอันหนิง ป๊ะป๋ากลับบ้านก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน“บ๊ายบายค่ะป๊ะป๋า!” เสี่ยวอันหนิงส่งจุ๊บทางอากาศกับเวินจิ่งซีเวินจิ่งซียีหัวเล็ก ๆ ของเด็กน้อย กล่าวลากับเสิ่นชิงซู ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองเดินไปเสิ่นชิงซูอุ้มเสี่ยวอันหนิงเข้าบ้านถานอีอี้ลากกระเป๋าเดินทางตามเธออยู่ข้างหลังด้านหลัง ฟู่ซืออวี่มองแผ่นหลังขอ

ที่แท้ก็เพื่อฟู่ซืออวี่จะบอกว่าเหนือคาดก็ไม่ได้เหนือคาด“ฉันทำอะไรเขา?” เสิ่นชิงซูหัวเราะเยาะ “พูดอย่างกับฉันทรมาทรกรรมเขาอย่างนั้นแหละ”“ความจริงซืออวี่เซนซิทีฟมาก” ฟู่ซือเหยียนน้ำเสียงจนใจเล็กน้อย “เสิ่นชิงซู ผมรู้ว่าคุณแค้นผมกับโจวอวี๋ชู แต่ซืออวี่เป็นผู้บริสุทธิ์”เสิ่นชิงซูมองเขาอย่างเย็นชา “ฟู่ซืออวี่บริสุทธิ์? งั้นลูกชายฉันก็สมควรแล้วอย่างนั้นเหรอ?!”“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “ผมรู้ว่าคุณแค้น คุณจะทำกับผมยังไงก็ได้ แต่จะเห็นแก่พ่อแท้ ๆ ของซืออวี่ ห่วงใยเขาหน่อยได้ไหม?”เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วฟู่ซือเหยียนสมกับที่เป็นทนายมือทองจริง ๆเห็นว่าพูดให้เธอหวั่นไหวไม่ได้ แม้แต่พ่อแท้ ๆ ที่เป็นวีรบุรุษท่านนั้นของฟู่ซืออวี่ก็ยกมาอ้าง!“ฟู่ซือเหยียน ฉันเคารพวีรบุรุษ แต่ฉันก็เป็นแค่แม่ที่สูญเสียลูกชายคนหนึ่ง ฉันใจแคบ ไม่เข้าใจความรักอันยิ่งใหญ่ของคุณหรอก!”“กับฟู่ซืออวี่ ฉันไม่พาลโกรธไปถึงเขาก็ดีที่สุดแล้ว แต่ถ้าคุณต้องการให้ฉันทำกับเขาเหมือนลูกตัวเอง ฉันทำไม่ได้!”“ไม่ต้องทำเหมือนเป็นลูกตัวเอง แค่ห่วงใยเขาหน่อย”“ฉันเล่นละครไม่เป็น” เสิ่นชิงซูมองเขา แววตาเยื

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง เสิ่นชิงซูกับเวินจิ่งซีเดินออกมาจากร้านน้ำชาทั้งสองคนขึ้นรถแลนด์โรเวอร์สีขาวเคลื่อนออกไปในห้องส่วนตัวสไตล์จีนที่ชั้นสองของร้านน้ำชาในเวลานี้ชายสูงวัยท่านนั้นผลักประตูเดินเข้ามาผู้ชายในชุดสูทสีดำที่ถูกเรียกว่า ‘ท่านเจ็ด’ ตั้งแต่เมื่อครู่ลุกขึ้นยืน โค้งตัวกับชายสูงวัย “อาลี่ เซ็นสัญญาแล้วครับ ตามที่ท่านเจ็ดสั่ง คุณเสิ่นจะถือหุ้นมากที่สุด”อาลี่รับสัญญามา “คุณเสิ่นมีเงื่อนไขอะไรหรือเปล่า?”“เธอก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร แค่ขอให้เก็บฐานะหุ้นส่วนของเธอเป็นความลับ และอยากดึงดาราหญิงคนหนึ่งมาครับ”“ใคร?”“โจวอวี๋ชู”อาลี่หยิบโทรศัพท์กดหมายเลขหนึ่งเขาบอกความต้องการของเสิ่นชิงซูกับอีกฝ่ายเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากอีกด้านหนึ่ง “ไม่ว่าเธอต้องการอะไรก็รับปากทั้งหมด”“เข้าใจแล้วครับ”หลังจากวางสาย อาลี่ก็เก็บโทรศัพท์และมองผู้ชายอีกคน ก่อนจะพูด “ต่อไปบริษัทนี้คุณเสิ่นจะเป็นใหญ่ ไม่ว่าเธอต้องการอะไรก็ทำตามทั้งหมด”อีกฝ่ายผงกศีรษะด้วยความเคารพ “ครับ ผมทราบแล้ว!”......หนึ่งสัปดาห์ต่อมา โจวอวี๋ชูยกเลิกสัญญากับบริษัทเดิมและไปบริษัทเอ็นเตอร์เทนใหม่บริษัทนี้เป็นบร