คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ의 모든 챕터: 챕터 391 - 챕터 400

ภายใต้แสงจันทร์ ลมอ่อน ๆ โชยผ่านแก้มแสนละเอียดอ่อนของหญิงสาวเบา ๆปลายนิ้วดุจหยกมรกตของหญิงสาวดีดสายผีผาขึ้นลงบทเพลงแสนไพเราะดังแว่วเสนาะหูในยามค่ำคืนเสี่ยวต่งฟังไปครู่หนึ่ง ก็พลันตอบสนองกลับมา “นี่คือพู่กันของอากงเหรอ?”ไม่คิดเลยว่าคุณเสิ่นเองก็เล่นทำนองเพลงนี้เป็นด้วย!เสี่ยวต่งอดไม่ได้ที่จะล้วงโทรศัพท์ออกมาบันทึกภาพนี้เอาไว้เสิ่นชิงซูไม่ได้แตะผีผามานานหลายปีแล้ว ตอนแรกเริ่มฝีมือตกไปหน่อย แต่ก็ค่อย ๆ เล่นเข้าทีขึ้นทำนองเพลงนี้ดึงดูดทีมงานรายงานมาไม่น้อยผู้กำกับมองผู้ช่วยแวบหนึ่งผู้ช่วยรีบหยิบกล้องกิมบอลส่งให้ผู้กำกับทันทีผู้กำกับเปิดกล้องวิดีโอ ใช้กล้องกิมบอลบันทึกภาพนี้เอาไว้จิ้นเชวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ โทรศัพท์ในมือเองก็เปิดกล้องเอาไว้เช่นกันจบไปหนึ่งบทเพลงในลานเงียบสงัดทว่าวินาทีถัดมา เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเสิ่นชิงซูเงยหน้าขึ้น ในตอนนี้เองถึงได้พบว่า นอกจากโจวอวี๋ชู หยางเหิงและเสี่ยวจางสามคน คนอื่นก็วกกลับมากันหมดเธอกอดผีผา แสดงความขอบคุณด้วยความสุภาพ จากนั้นก็ส่งผีผาคืนให้เสี่ยวต่ง “ขอบคุณค่ะ”เสี่ยวต่งจ้องมองเธอ ในแววตาเปล่งประกาย “คุณเสิ่น คุณเก่งสุด ๆ ไป

ย่าอาเซียงเห็นว่าสีหน้าของโจวอวี๋ชูดูผิดปกติ จึงพูดขึ้นว่า “ถ้าคุณโจวรู้สึกไม่มั่นใจ ไม่งั้นลองเสียงก่อนเป็นยังไง?”ลองเสียง?โจวอวี๋ชูกล้าที่ไหนกัน!เสิ่นชิงซูเห็นในแววตาของโจวอวี๋ชูประกายความลุกลี้ลุกลน ก็เกือบโพล่งขำออกมาไป๋เจี้ยนเหวินสอนโจวอวี๋ชูสามวัน พบว่าโจวอวี๋ชูมักจะเรียนไม่ได้เรื่อง ไม่เพียงเพราะท่าทางไม่ได้เรื่อง แต่ยิ่งเป็นเพราะโจวอวี๋ชูมีข้อเสียร้ายแรงข้อหนึ่ง...เธอเสียงเพี้ยน!เพราะงั้นพูดได้ว่า เป็นคนอย่าโลภมากเกินไปโจวอวี๋ชูอยากได้ทุกสิ่ง ไม่มีวันรู้จักพอ ยิ่งถูกยกยอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากได้มากเท่านั้นคนแบบนี้ ประสบความสำเร็จด้วยความทะเยอทะยาน และจะล้มเหลวก็ด้วยความทะเยอทะยาน!ทว่า เสิ่นชิงซูยังไม่คิดจะเปิดโปงโจวอวี๋ชูในวันนี้เมื่อวานกับวันนี้ เป็นแค่น้ำจิ้มเบา ๆ เท่านั้นไฮไลต์จริง ๆ ยังต้องรอวันที่เสิ่นฉู่ซีคว้าแชมป์!“เอาแบบนี้แล้วกันค่ะ” เสิ่นชิงซูมองไปที่ย่าอาเซียง “ย่าคะ เหมือนว่าคุณโจวจะตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นในส่วนการร้องเพลง เราทุกคนร้องประสานเสียงกันดีไหมคะ?”ได้ยินแบบนั้น โจวอวี๋ชูก็มองไปที่เสิ่นชิงซูเสิ่นชิงซูสบตากับเธอ แสยะยิ้มชืด ๆ

กลับถึงเมืองเป่ย เสิ่นชิงซูกับจิ้นเชวี่ยเดินออกมาจากสนามบินกวนเยว่มารับจิ้นเชวี่ยจิ้นเชวี่ยถามเสิ่นชิงซู “ผมส่งคุณกลับไปก่อน?”“ฉันจะกลับบ้านอวิ๋นกุย” เสิ่นชิงซูมองเวลา แล้วพูดต่อว่า “ก็ใกล้ได้เวลากินข้าวแล้ว ถ้าคุณไม่รีบ ไปกินข้าวที่บ้านอวิ๋นกุยกับผู้ช่วยกวนแล้วค่อยกลับไปดีไหมคะ?”จิ้นเชวี่ยเลิกคิ้ว “สายที่คุณเพิ่งรับไป เป็นสายของเสี่ยวอันหนิงเหรอ?”เสิ่นชิงซูคลี่ยิ้มอย่างจนใจ “ใช่ค่ะ ยัยหนูรู้ว่าฉันไปกับคุณ เลยมอบหมายภารกิจให้ฉันพาคุณกลับไป”“ความรู้สึกที่ถูกคนคิดถึงนี่มันดีจริง ๆ” จิ้นเชวี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “งั้นผมจะช่วยคุณทำภารกิจให้สำเร็จเอง กลับไปรายงานเสี่ยวอันหนิง”เสิ่นชิงซูหัวเราะ ทั้งสามคนขึ้นไปบนรถผ่านไปครึ่งชั่วโมง กวนเยว่ก็ขับรถเข้ามาในลานของคฤหาสน์ซีอวี้ได้ยินเสียงรถ เสี่ยวอันหนิงกับเสี่ยวเนี่ยนอันก็วิ่งออกมาพร้อมกันพอเสิ่นชิงซูลงจากรถมาแล้วเห็นเสี่ยวเนี่ยนอัน ก็ประหลาดใจเล็กน้อย“เสี่ยวเนี่ยนอัน หนูมาคนเดียวเหรอ?”เสี่ยวเนี่ยนอันส่ายหน้า แล้วชี้ไปในบ้าน “น้าจาง”จางอวิ๋นเดินออกมา เห็นเสิ่นชิงซูก็ฉีกยิ้มพูดอธิบาย “สองวันนี้คุณเฟิงค่อนข้างยุ่ง ฉ

“ซืออวี่ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุณจะให้ผมส่งเขาไปไหน?”“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรกังวล” เสิ่นชิงซูพูดขึ้นโดยใช้น้ำเสียงอย่างไม่เกี่ยวข้องกับตน“เสิ่นชิงซู ต่อให้จะเป็นการประชดประชันคุณก็ไม่ควรพูดแบบนี้”“ลูกชายฉันตายไปแล้ว ถูกโจวอวี๋ชูทำให้ตาย คุณคิดว่าฉันกำลังประชดประชัน?”ฟู่ซือเหยียนจ้องเธอ สีหน้าเคร่งขรึมเสิ่นชิงซูแสยะยิ้มทีหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฟู่ซือเหยียน เอาศีลธรรมมาอ้างมันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ คุณมีเงินถมเถไป หนีอวี่เถียนก็ดูแลฟู่ซืออวี่ได้ไม่ใช่เหรอ?”“เธอเป็นแค่ครู จะเหมือนแม่ได้เหรอ?”“งั้นคุณก็ส่งฟู่ซืออวี่กลับไปอยู่กับโจวอวี๋ชูสิ ฉันมีลูกชายแค่คนเดียว แต่เขาตายไปแล้ว ก็ยังเป็นคุณที่แย่งเขาไปเองกับมือ ฝังเขาไว้ที่สุสานตระกูลฟู่โดยไม่สนใจความเห็นของฉัน! ฟู่ซือเหยียน คุณจะไม่ให้ฉันเกลียดได้ยังไง?”ฟู่ซือเหยียนอึ้งไปเสิ่นชิงซูกดความเจ็บปวดในใจเอาไว้ พลางพูดขึ้นอย่างเย็นชา “คุณไม่จำเป็นต้องทำท่าทีลำบากใจแบบนี้หรอก คุณตัดใจให้ฟู่ซืออวี่ลำบากไม่ได้ แต่ทิ้งฉันกับเสี่ยวอันหนิงได้ ต่อไปพวกคุณพ่อลูกก็รักกันให้ดี ๆ ใช้ชีวิตอย่างสบายใจและมีอิสระ และไม่ต้องกังวลว่าฉั

ในใจฟู่ซือเหยียนทำใจไม่ได้เล็กน้อย เขาลูบหัวฟู่ซืออวี่ “เธอก็แค่ต้องการเวลานิดหน่อย เป็นเพราะโจวอวี๋ชู ตอนนี้เธอยังเผชิญหน้ากับลูกไม่ได้”“ผมรู้ครับ ผมไม่โทษแม่ชิงซู” ฟู่ซืออวี่ยกมือปาดน้ำตา “ผมไม่เป็นไรครับ ขอแค่แม่ชิงซูยอมกลับบ้าน ผมไม่อยู่บ้านใหม่ก็ได้”“แค่ชั่วคราวเท่านั้น” ลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับ “ซืออวี่ ลูกวางใจนะ แม่ชิงซูของลูกไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ บางทีผ่านไปช่วงหนึ่ง เธออาจคิดได้ก็ได้ ถึงเวลานั้น ครอบครัวของเราก็จะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอีก”ฟู่ซืออวี่เสียใจมาก แต่เขารู้ว่าในเมื่อพ่อเอ่ยปากแล้ว เขาก็ต้องเชื่อฟังแต่โดยดีครูเถียนเถียนบอกแล้วว่า จะทำให้พ่อผิดหวังไม่ได้เขาเสียแม่ชิงซูที่รักเขาด้วยใจจริงไปแล้ว จะเสียพ่อไปอีกคนไม่ได้!ฟู่ซืออวี่ออกแรงพยักหน้า “พ่อวางใจนะครับ ผมจะเชื่อฟัง”......หนีอวี่เถียนไม่กล้าเชื่อเลยว่า ฟู่ซือเหยียนถึงกับคิดจะส่งตัวฟู่ซืออวี่ออกไปจากบ้านหลังนี้ เพื่อง้อให้เสิ่นชิงซูกลับบ้าน?แต่ว่า นี่จะได้ยังไงกัน?เสิ่นชิงซูเป็นอะไรขึ้นมาอีก?เธอบอกว่าเธอคิดจะหย่ากับฟู่ซือเหยียนแล้วไม่ใช่เหรอ?ทำไมจู่ ๆ ถึงเสนอเงื่อนไขแบบนี้กับฟู่ซือเหยียนล่ะ?