คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ의 모든 챕터: 챕터 391 - 챕터 400

779 챕터

บทที่ 391

ทีมงานรายการทำงานรวดเร็วมาก เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เสียวต่งก็อุ้มผีผาหนานอินตัวหนึ่งมาเสี่ยวต่งส่งผีผาหนานอินไปตรงหน้าโจวอวี๋ชู “คุณโจว สู้ ๆ นะ!”โจวอวี๋ชูจ้องผีผาตรงหน้า ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่รู้ว่าควรตอบสนองยังไงเสิ่นชิงซูมองโจวอวี๋ชู มุมปากพลางกระตุกรอยยิ้มชืด ๆ“คุณโจว ทุกคนรอคอยขนาดนี้ คุณจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังหรอกใช่ไหม?”ได้ยินแบบนั้น โจวอวี๋ชูก็หันหน้ามองไปที่เสิ่นชิงซูดวงตางดงามของเสิ่นชิงซูหยีลงเล็กน้อย เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม กำลังยั่วยุเธออยู่เธอจงใจ!โจวอวี๋ชูกำหมัดทว่า อยู่ต่อหน้าทุกคน เธอต้องสงบสติอารมณ์ริมฝีปากแดงของโจวอวี๋ชูกระตุกรอยยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยน “ขอโทษนะคะ วันนี้อาการฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คงเล่นได้ไม่ดีแน่ ขอไม่ขายขี้หน้าแล้วกันนะคะ”ได้ยินมาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็ผิดหวังเล็กน้อย แต่โจวอวี๋ชูไม่สบาย ไม่เหมาะที่จะฝืนใจให้คนอื่นทำในสิ่งที่ไม่อยากทำจริง ๆ“ในเมื่อคุณโจวไม่สบาย งั้นก็ช่างมันเถอะครับ” คุณเติ้งพูดขึ้นแม้จ้าวหยางอี้จะผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็แสดงออกว่าเข้าใจ “ใช่แล้วครับ ไม่สบายยังไงพักผ่อนเยอะ ๆ จะดีกว่า”“ขอโทษที่รบกวนนะครั
더 보기

บทที่ 392

ภายใต้แสงจันทร์ ลมอ่อน ๆ โชยผ่านแก้มแสนละเอียดอ่อนของหญิงสาวเบา ๆปลายนิ้วดุจหยกมรกตของหญิงสาวดีดสายผีผาขึ้นลงบทเพลงแสนไพเราะดังแว่วเสนาะหูในยามค่ำคืนเสี่ยวต่งฟังไปครู่หนึ่ง ก็พลันตอบสนองกลับมา “นี่คือพู่กันของอากงเหรอ?”ไม่คิดเลยว่าคุณเสิ่นเองก็เล่นทำนองเพลงนี้เป็นด้วย!เสี่ยวต่งอดไม่ได้ที่จะล้วงโทรศัพท์ออกมาบันทึกภาพนี้เอาไว้เสิ่นชิงซูไม่ได้แตะผีผามานานหลายปีแล้ว ตอนแรกเริ่มฝีมือตกไปหน่อย แต่ก็ค่อย ๆ เล่นเข้าทีขึ้นทำนองเพลงนี้ดึงดูดทีมงานรายงานมาไม่น้อยผู้กำกับมองผู้ช่วยแวบหนึ่งผู้ช่วยรีบหยิบกล้องกิมบอลส่งให้ผู้กำกับทันทีผู้กำกับเปิดกล้องวิดีโอ ใช้กล้องกิมบอลบันทึกภาพนี้เอาไว้จิ้นเชวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ โทรศัพท์ในมือเองก็เปิดกล้องเอาไว้เช่นกันจบไปหนึ่งบทเพลงในลานเงียบสงัดทว่าวินาทีถัดมา เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเสิ่นชิงซูเงยหน้าขึ้น ในตอนนี้เองถึงได้พบว่า นอกจากโจวอวี๋ชู หยางเหิงและเสี่ยวจางสามคน คนอื่นก็วกกลับมากันหมดเธอกอดผีผา แสดงความขอบคุณด้วยความสุภาพ จากนั้นก็ส่งผีผาคืนให้เสี่ยวต่ง “ขอบคุณค่ะ”เสี่ยวต่งจ้องมองเธอ ในแววตาเปล่งประกาย “คุณเสิ่น คุณเก่งสุด ๆ ไป
더 보기

บทที่ 393

โจวอวี๋ชูจงใจแสร้งทำเป็นอ่อนแอมากระตุ้นความต้องการปกป้องของหยางเหิงในอดีตไม้นี้ของเธอใช้ได้ผลเสมอแต่วันนี้กับหยางเหิง เธอเผชิญกับอุปสรรคแล้วหยางเหิงในฐานะผู้จัดการอาวุโส ในใจเขามีหลักการของตัวเองพฤติกรรมแบบนี้ของโจวอวี๋ชูแตะต้องเส้นต่ำสุดของเขาเข้าแล้วเขาพูดขึ้นด้วยความเดือดดาล “เธอว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมตอนแรกเธอถึงไม่หารือกับฉันก่อน?”โจวอวี๋ชูตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าหยางเหิงจะไร้ซึ่งการตอบสนองต่อการแสดงความอ่อนแอของเธอ!เธอไม่เชื่อ ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น น้ำเสียงสะอึกสะอื้น “พี่ใหญ่หยาง...”“หยุด!” หยางเหิงมือหนึ่งเท้าสะเอว มือหนึ่งชี้โจวอวี๋ชู “ต่อให้เธอเรียกฉันว่าพ่อก็ไม่มีประโยชน์! ฉันจะบอกเธอให้นะ เรื่องพรรค์นี้สำหรับฉันคือเรื่องต้องห้าม!”โจวอวี๋ชูคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแบบนี้แต่หยางเหิงคล้ายกับเป็นพวกหัวแข็ง เธอรู้ว่า แสดงความอ่อนแอมุขนี้ไม่ได้ผลกับหยางเหิงสีหน้าเธอเคร่งขรึม น้ำเสียงเองเย็นชาลงสองสามส่วน “ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าคุณจะให้ฉันมาถ่ายทำรายการนี้ ตอนที่คุณตัดสินใจรับวาไรตี้โชว์นี่ คุณก็ไม่ได้มาหารือกับฉันก่อนเหมือนกัน!”“ฉันเป็นผู้จัดการของเธอ ไม่ว่าฉันจะต
더 보기

บทที่ 394

ย่าอาเซียงเห็นว่าสีหน้าของโจวอวี๋ชูดูผิดปกติ จึงพูดขึ้นว่า “ถ้าคุณโจวรู้สึกไม่มั่นใจ ไม่งั้นลองเสียงก่อนเป็นยังไง?”ลองเสียง?โจวอวี๋ชูกล้าที่ไหนกัน!เสิ่นชิงซูเห็นในแววตาของโจวอวี๋ชูประกายความลุกลี้ลุกลน ก็เกือบโพล่งขำออกมาไป๋เจี้ยนเหวินสอนโจวอวี๋ชูสามวัน พบว่าโจวอวี๋ชูมักจะเรียนไม่ได้เรื่อง ไม่เพียงเพราะท่าทางไม่ได้เรื่อง แต่ยิ่งเป็นเพราะโจวอวี๋ชูมีข้อเสียร้ายแรงข้อหนึ่ง...เธอเสียงเพี้ยน!เพราะงั้นพูดได้ว่า เป็นคนอย่าโลภมากเกินไปโจวอวี๋ชูอยากได้ทุกสิ่ง ไม่มีวันรู้จักพอ ยิ่งถูกยกยอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากได้มากเท่านั้นคนแบบนี้ ประสบความสำเร็จด้วยความทะเยอทะยาน และจะล้มเหลวก็ด้วยความทะเยอทะยาน!ทว่า เสิ่นชิงซูยังไม่คิดจะเปิดโปงโจวอวี๋ชูในวันนี้เมื่อวานกับวันนี้ เป็นแค่น้ำจิ้มเบา ๆ เท่านั้นไฮไลต์จริง ๆ ยังต้องรอวันที่เสิ่นฉู่ซีคว้าแชมป์!“เอาแบบนี้แล้วกันค่ะ” เสิ่นชิงซูมองไปที่ย่าอาเซียง “ย่าคะ เหมือนว่าคุณโจวจะตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นในส่วนการร้องเพลง เราทุกคนร้องประสานเสียงกันดีไหมคะ?”ได้ยินแบบนั้น โจวอวี๋ชูก็มองไปที่เสิ่นชิงซูเสิ่นชิงซูสบตากับเธอ แสยะยิ้มชืด ๆ
더 보기

บทที่ 395

กล้องบันทึกภาพทั้งหมดนี้เอาไว้ผู้กำกับมองโจวอวี๋ชูที่แสดงออกว่าค่อนข้างระแวงอย่างเห็นได้ชัดในภาพ ทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตกกลางคืน หยุดการถ่ายทำชั่วคราวหลังกินมื้อค่ำ ก็เริ่มถ่ายทำใหม่อีกครั้งทีมงานรายการจัดการแข่งขันระหว่างทีมชั่วคราวไว้ที่เวทีการแสดงในเมืองบรรดาแขกรับเชิญขึ้นทำการแสดงบนเวที ศิลปินที่ปรึกษาของทั้งสองทีมเองก็อยู่ในสถานที่แข่งขันด้วยบรรดาแขกรับเชิญถือว่าทำการแสดงได้ดีทีเดียวเสียงปรบมือราวกับฟ้าร้องของชาวบ้านดังก้องอยู่นานถึงหยุดลงนี่เป็นการต้อนรับแสนเป็นมิตรที่ชาวบ้านในพื้นที่มีต่อแขกที่มาจากภายนอกประสบการณ์แบบนี้ สำหรับแขกรับเชิญแต่ละคนแล้ว ล้วนเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากทั้งสิ้นมีเพียงคนเดียวที่ กระวนกระวายใจ หนึ่งวันยาวนานเหมือนหนึ่งปีท้ายที่สุด ก็อดทนผ่านการถ่ายทำสามวันสองคืนไปได้วันที่สี่ การถ่ายทำรายการของสัปดาห์นี้เสร็จสิ้นลง แขกรับเชิญทุกคนทยอยเดินทางกลับเสิ่นชิงซูกับจิ้นเชวี่ยกลับด้วยกันก่อนกลับเมืองเป่ย พวกเขาไปที่ชนบทก่อนเพิ่งผ่านไปเดือนกว่า อาการของเจียงเยว่หลานดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มากแม้เธอยังเอ๋อ ๆ อยู่ แต่อารมณ์คงที่ขึ้นเย
더 보기

บทที่ 396

กลับถึงเมืองเป่ย เสิ่นชิงซูกับจิ้นเชวี่ยเดินออกมาจากสนามบินกวนเยว่มารับจิ้นเชวี่ยจิ้นเชวี่ยถามเสิ่นชิงซู “ผมส่งคุณกลับไปก่อน?”“ฉันจะกลับบ้านอวิ๋นกุย” เสิ่นชิงซูมองเวลา แล้วพูดต่อว่า “ก็ใกล้ได้เวลากินข้าวแล้ว ถ้าคุณไม่รีบ ไปกินข้าวที่บ้านอวิ๋นกุยกับผู้ช่วยกวนแล้วค่อยกลับไปดีไหมคะ?”จิ้นเชวี่ยเลิกคิ้ว “สายที่คุณเพิ่งรับไป เป็นสายของเสี่ยวอันหนิงเหรอ?”เสิ่นชิงซูคลี่ยิ้มอย่างจนใจ “ใช่ค่ะ ยัยหนูรู้ว่าฉันไปกับคุณ เลยมอบหมายภารกิจให้ฉันพาคุณกลับไป”“ความรู้สึกที่ถูกคนคิดถึงนี่มันดีจริง ๆ” จิ้นเชวี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “งั้นผมจะช่วยคุณทำภารกิจให้สำเร็จเอง กลับไปรายงานเสี่ยวอันหนิง”เสิ่นชิงซูหัวเราะ ทั้งสามคนขึ้นไปบนรถผ่านไปครึ่งชั่วโมง กวนเยว่ก็ขับรถเข้ามาในลานของคฤหาสน์ซีอวี้ได้ยินเสียงรถ เสี่ยวอันหนิงกับเสี่ยวเนี่ยนอันก็วิ่งออกมาพร้อมกันพอเสิ่นชิงซูลงจากรถมาแล้วเห็นเสี่ยวเนี่ยนอัน ก็ประหลาดใจเล็กน้อย“เสี่ยวเนี่ยนอัน หนูมาคนเดียวเหรอ?”เสี่ยวเนี่ยนอันส่ายหน้า แล้วชี้ไปในบ้าน “น้าจาง”จางอวิ๋นเดินออกมา เห็นเสิ่นชิงซูก็ฉีกยิ้มพูดอธิบาย “สองวันนี้คุณเฟิงค่อนข้างยุ่ง ฉ
더 보기

บทที่ 397

นักสืบเอกชนแห่งนี้ติดต่อกับโจวอวี๋ชูค่อนข้างบ่อยฟู่ซือเหยียนรู้ว่าโจวอวี๋ชูไม่มีทางอยู่เฉย ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจโจวอวี๋ชูเขาเองก็รู้ว่าโจวอวี๋ชูให้คนส่งรูปพวกนั้นให้เขา เพื่อยุแยงให้เขากับเสิ่นชิงซูแตกคอกันอันที่จริงเขาไม่เคยสนใจวิธีการชั้นต่ำพรรค์นี้ของโจวอวี๋ชูทว่าเขาไม่สามารถละเลยรูปภาพพวกนั้น เมื่อนึกถึงเสิ่นชิงซูกับจิ้นเชวี่ยอยู่ด้วยกัน ในใจเขาก็จะมีเพลิงเผาไหม้อย่างไม่มีเหตุผลสุดท้าย เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะให้เส้าชิงไปตรวจสอบตารางงานของเสิ่นชิงซูเมื่อตรวจสอบดูถึงรู้ ที่แท้สัปดาห์นี้เสิ่นชิงซูอยู่กับจิ้นเชวี่ยตลอดรายการถ่ายทำทั้งหมดก็แค่สามวัน แต่หลังเธอกับจิ้นเชวี่ยถ่ายทำรายการเสร็จ ก็ไปชนบทด้วยกันอีกตอนนี้กลับถึงเมืองเป่ยแล้ว เสิ่นชิงซูยังพาจิ้นเชวี่ยไปที่บ้านอีก!ฟู่ซือเหยียนจ้องจิ้นเชวี่ยจิ้นเชวี่ยนั่งอยู่ตรงนั้น วางแก้วชาในมือลงก่อนจะเงยหน้ามองเขา “คุณฟู่มองผมแบบนี้ มีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ?”เวินจิ่งซี ‘ชิ’ ขึ้นมาเสียงหนึ่ง มองจิ้นเชวี่ยแล้วพูดว่า “เขาอาจจะอยากถามคุณว่า คุณรักษาโรคทางสมองได้ไหม?”จิ้นเชวี่ยชะงักไป คิ้วดำดุจน้ำหมึกเลิกขึ้นเล็กน
더 보기

บทที่ 398

“ซืออวี่ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง คุณจะให้ผมส่งเขาไปไหน?”“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรกังวล” เสิ่นชิงซูพูดขึ้นโดยใช้น้ำเสียงอย่างไม่เกี่ยวข้องกับตน“เสิ่นชิงซู ต่อให้จะเป็นการประชดประชันคุณก็ไม่ควรพูดแบบนี้”“ลูกชายฉันตายไปแล้ว ถูกโจวอวี๋ชูทำให้ตาย คุณคิดว่าฉันกำลังประชดประชัน?”ฟู่ซือเหยียนจ้องเธอ สีหน้าเคร่งขรึมเสิ่นชิงซูแสยะยิ้มทีหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฟู่ซือเหยียน เอาศีลธรรมมาอ้างมันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ คุณมีเงินถมเถไป หนีอวี่เถียนก็ดูแลฟู่ซืออวี่ได้ไม่ใช่เหรอ?”“เธอเป็นแค่ครู จะเหมือนแม่ได้เหรอ?”“งั้นคุณก็ส่งฟู่ซืออวี่กลับไปอยู่กับโจวอวี๋ชูสิ ฉันมีลูกชายแค่คนเดียว แต่เขาตายไปแล้ว ก็ยังเป็นคุณที่แย่งเขาไปเองกับมือ ฝังเขาไว้ที่สุสานตระกูลฟู่โดยไม่สนใจความเห็นของฉัน! ฟู่ซือเหยียน คุณจะไม่ให้ฉันเกลียดได้ยังไง?”ฟู่ซือเหยียนอึ้งไปเสิ่นชิงซูกดความเจ็บปวดในใจเอาไว้ พลางพูดขึ้นอย่างเย็นชา “คุณไม่จำเป็นต้องทำท่าทีลำบากใจแบบนี้หรอก คุณตัดใจให้ฟู่ซืออวี่ลำบากไม่ได้ แต่ทิ้งฉันกับเสี่ยวอันหนิงได้ ต่อไปพวกคุณพ่อลูกก็รักกันให้ดี ๆ ใช้ชีวิตอย่างสบายใจและมีอิสระ และไม่ต้องกังวลว่าฉั
더 보기

บทที่ 399

ตอนค่ำสองทุ่มครึ่ง ฟู่ซือเหยียนกลับถึงคฤหาสน์ซีอวี้ฟู่ซืออวี่เพิ่งทำเขียนบ้านเสร็จ พอได้ยินเสียงรถก็เงยหน้ามองไปที่หนีอวี่เถียน “เหมือนว่าพ่อจะกลับมาแล้วเหรอครับ?”“ใช่จ้ะ” หนีอวี่เถียนลูบหัวเขา แล้วฉีกยิ้มพูดว่า “เราลงไปหาพ่อของเธอข้างล่างกันเถอะ”“ครับ!”ในตอนที่ฟู่ซืออวี่กับหนีอวี่เถียนลงมาชั้นล่าง ฟู่ซือเหยียนนั่งอยู่ทางโซฟาแล้ว“พ่อ!” ฟู่ซืออวี่วิ่งไปตรงหน้าฟู่ซือเหยียนฟู่ซือเหยียนที่กำลังบีบหว่างคิ้วอยู่ชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองฟู่ซืออวี่ พร้อมคลี่ยิ้มชืด ๆ “ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ?”“ครับ!” ฟู่ซืออวี่ขมวดคิ้ว “พ่อ พ่อเป็นอะไรไป? ทำงานเหนื่อยเหรอครับ?”“ไม่มีอะไร” ฟู่ซือเหยียนตบที่นั่งข้าง ๆ “นั่งเป็นเพื่อนพ่อสักพักสิ”ฟู่ซืออวี่พยักหน้า แล้วนั่งลงข้าง ๆ ฟู่ซือเหยียนหนีอวี่เถียนเดินเข้ามา แล้วพูดทั้งยิ้มแย้ม “คุณฟู่ ฉันตุ๋นรังนกไว้ในห้องครัว ฉันจะไปยกออกมาเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณกับซืออวี่กินคนละหน่อยแล้วค่อยขึ้นไปพักผ่อนนะคะ?”ฟู่ซือเหยียนบีบหว่างคิ้ว ขานรับชืด ๆ ทีหนึ่งหนีอวี่เถียนหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างมีความสุข“พ่อ เมื่อไหร่แม่ชิงซูกับน้องจะกลับบ้านเหรอครับ?
더 보기

บทที่ 400

ในใจฟู่ซือเหยียนทำใจไม่ได้เล็กน้อย เขาลูบหัวฟู่ซืออวี่ “เธอก็แค่ต้องการเวลานิดหน่อย เป็นเพราะโจวอวี๋ชู ตอนนี้เธอยังเผชิญหน้ากับลูกไม่ได้”“ผมรู้ครับ ผมไม่โทษแม่ชิงซู” ฟู่ซืออวี่ยกมือปาดน้ำตา “ผมไม่เป็นไรครับ ขอแค่แม่ชิงซูยอมกลับบ้าน ผมไม่อยู่บ้านใหม่ก็ได้”“แค่ชั่วคราวเท่านั้น” ลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับ “ซืออวี่ ลูกวางใจนะ แม่ชิงซูของลูกไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ บางทีผ่านไปช่วงหนึ่ง เธออาจคิดได้ก็ได้ ถึงเวลานั้น ครอบครัวของเราก็จะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอีก”ฟู่ซืออวี่เสียใจมาก แต่เขารู้ว่าในเมื่อพ่อเอ่ยปากแล้ว เขาก็ต้องเชื่อฟังแต่โดยดีครูเถียนเถียนบอกแล้วว่า จะทำให้พ่อผิดหวังไม่ได้เขาเสียแม่ชิงซูที่รักเขาด้วยใจจริงไปแล้ว จะเสียพ่อไปอีกคนไม่ได้!ฟู่ซืออวี่ออกแรงพยักหน้า “พ่อวางใจนะครับ ผมจะเชื่อฟัง”......หนีอวี่เถียนไม่กล้าเชื่อเลยว่า ฟู่ซือเหยียนถึงกับคิดจะส่งตัวฟู่ซืออวี่ออกไปจากบ้านหลังนี้ เพื่อง้อให้เสิ่นชิงซูกลับบ้าน?แต่ว่า นี่จะได้ยังไงกัน?เสิ่นชิงซูเป็นอะไรขึ้นมาอีก?เธอบอกว่าเธอคิดจะหย่ากับฟู่ซือเหยียนแล้วไม่ใช่เหรอ?ทำไมจู่ ๆ ถึงเสนอเงื่อนไขแบบนี้กับฟู่ซือเหยียนล่ะ?
더 보기
이전
1
...
3839404142
...
78
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status