Lahat ng Kabanata ng บุปผาสีชาด: Kabanata 41 - Kabanata 50

"ยินดีที่ได้พบกัน... คุณหนูรอง" หลี่เหวินหลงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำ ขณะสายพระเนตรยังคงทอดมองอวี้หลันอย่างไม่ลดละ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางกระตุกยิ้มบางมุมปาก"ไม่ทราบว่าเรา...เคยพบกันมาก่อนหรือไม่"พระสุรเสียงนั้นไม่ได้ดังนัก ทว่าแฝงด้วยโทนเสียงเชื่องช้าและนุ่มลึกอย่างประหลาด แต่กลับชวนให้ใจคนฟังเต้นแรงกว่าเดิมคำถามของเขาดูเหมือนจะธรรมดา แต่สายพระเนตรที่ทอดมองมามีบางอย่างเจืออยู่ คล้ายจับผิด คล้ายแกล้งหยอกเย้า และคล้ายว่ากำลังเพลิดเพลินกับการเห็นนางเก็บอาการไม่อยู่อวี้หลันเม้มปากเล็กน้อย เริ่มไม่มั่นใจว่าเขาจดจำนางได้หรือไม่ หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เสียงทุ้มหนักของรองเสนาบดีอวี้จิ้งก็ดังขึ้นเสียก่อน ตัดขาดการสนทนาระหว่างบุตรสาวกับบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า"หลันเอ๋อร์ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก จึงมักจะเก็บตัวอยู่เพียงในเรือน คงยากที่จะเคยพบเจอองค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความหมายชัดเจนอยู่ในทุกถ้อยคำ อวี้จิ้งหยุดชั่วครู่ ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ฟังดูหนักแน่นขึ้น"อีกทั้งพระองค์เพิ่งจะกลับมา ยิ่งไม่มีโอกาสพบเจอกันพ่ะย่ะค่ะ"ทุกถ้อยค

บรรยากาศภายในห้องโถงยังคงเงียบงันหลังคำกล่าวขององค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงจบลงความกดดันที่กระจายอยู่ในอากาศนั้นหนาหนักจนแทบจับต้องได้ ราวกับลมหายใจของทุกคนถูกรีดรั้งไม่ให้เต็มปอด แต่ละคนต่างจมอยู่ในความคิดและความหวาดระแวงของตน ไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้เพียงปลายนิ้วอวี้หลันเหลือบมองไปยังเซิ่งซื่อ ผู้ซึ่งยังคงแสร้งยิ้มบางคงไว้บนใบหน้า แต่ไร้ซึ่งเลือดฝาดโดยสิ้นเชิง นางเฝ้าสังเกตอากัปกิริยาของแต่ละคนอย่างเงียบงันท่ามกลางความอึดอัดที่ปะทุ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา จากนั้นประตูห้องโถงก็ค่อยๆ เปิดออกองครักษ์ในชุดเครื่องแบบเต็มยศของราชสำนักก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เขาคุกเข่าคำนับเบื้องหน้าองค์ชายใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่นแต่เคารพ"องค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้รับคำสั่งจากวังหลวงให้มาเรียนว่าถึงเวลาเสด็จกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ""ฮ่องเต้ทรงรอพระองค์อยู่ที่ตำหนักเฉียนชิง"คำประกาศสั้นๆ นั้น เหมือนเสียงระฆังที่ปลดปล่อยผู้คนจากพันธนาการเงียบงันในห้อง หลายคนแอบถอนหายใจอย่างเงียบงัน คล้ายจะโล่งอกที่บรรยากาศตึงเครียดได้คลี่คลายลงบ้างแต่หลี่เหวินหลงยังคงนั่งสงบนิ่ง พระเนตรคมลึกปรายมององครักษ์เพีย

ภายหลังจากนั้นสองปีคุณหนูตระกูลไป๋ก็ได้เข้าพิธีมงคลสมรสกับบุรุษที่นางรัก แม้อีกฝ่ายจะอายุมากกว่านางนับสิบปี แต่ก็นับว่าเป็นชายหนุ่มมีความสามารถผู้หนึ่ง ข่าวนั้นทำให้พระองค์รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง แม้จะไม่ได้ร่วมพิธีด้วยตนเอง แต่ก็ทรงเลือกของขวัญล้ำค่าด้วยพระองค์เอง ส่งไปเพื่อแสดงความยินดีจากใจจริงและในวันที่องค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงตัดสินใจออกจากเมืองหลวงเข้าร่วมกองทัพแดนเหนือ ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่พี่สาวใจดีของพระองค์ให้กำเนิด ทายาทหงส์มังกร บุตรชายและบุตรสาวฝาแฝด แม้จะอยู่ห่างไกลถึงแดนเหนือ พระองค์ก็ยังส่งของขวัญชุดใหญ่มาถึงเมืองหลวง ให้เด็กน้อยทั้งสอง แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด คือเพียงไม่กี่ปีให้หลัง เรื่องร้ายก็เริ่มคืบคลาน ข่าวการล่มสลายของตระกูลไป๋ในคดีใหญ่หลวงดังสะท้านทั่วเมืองหลวง และดังไกลมาถึงแดนเหนือ ตระกูลไป๋ต้องโทษ แน่นอนว่าย่อมส่งผลกระทบต่อผู้มีพระคุณของพระองค์องค์ชายใหญ่หลี่เหวินหลงที่ประจำการอยู่ชายแดนเหนือ ห่างไกลจากวังหลวงและเงาเงียบของราชสำนักนับพันลี้ ไม่อาจรับรู้ข่าวร้ายได้ทันเวลา กว่าที่พระองค์จะทรงทราบเรื่องราว ตระกูลไป๋ก็ถูกลงดาบไปแล้ว แม้จะทรงเร่งกลับมาเพื่อช

เมื่อเดินมาถึงด้านหน้าจวน นางหยุดยืนสงบนิ่งก่อนจะคำนับบิดาอย่างอ่อนช้อย"ลูกขออภัยที่ให้ท่านพ่อต้องรอเจ้าค่ะ"น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้น ดวงตาคมใสเมื่อเงยขึ้นสบตาผู้เป็นบิดาเต็มไปด้วยความเคารพจริงใจอวี้จิ้งพยักหน้าน้อยๆ แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนยามทอดมองบุตรสาวตรงหน้า "เดินทางปลอดภัย"เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น พลางพยักหน้าให้บุตรสาว สีหน้าเคร่งขรึมแต่เปี่ยมความห่วงใยอวี้หลันยิ้มให้บิดา ก่อนจะหันไปทางอวี้เฉินผู้เป็นน้องชาย นางยิ้มบางให้เขา เป็นรอยยิ้มอบอุ่นจริงใจ มองดูน้องชายด้วยความภาคภูมิใจเด็กหนุ่มตรงหน้าของนางดูสง่างามอย่างมาก เขาสวมอาภรณ์สีครามเข้มยาวกรอมข้อเท้า ขอบแขนเสื้อและชายผ้าแต้มเส้นไหมสีเงินซึ่งปักลาย เมฆมรกตโอบจันทรา ลายประจำสำนักศึกษาที่สงวนไว้ให้ผู้ได้รับคัดเลือกเข้าเรียนร่วมกับเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ด้านอกข้างซ้ายปักตราอักษรสีแดงชาด เกลียวด้ายดูผงาดราวอักขระเพลิงรอบเอวคาดเข็มขัดหนังชั้นดี สลักหัวเข็มเป็นหยกขาวแกะเป็นรูปอักษรมงคล คุณธรรม อันเป็นหัวใจการศึกษาหลวง จากเข็มขัดห้อยพู่เส้นไหมสีฟ้าอ่อน ขับเน้นท่วงท่าภาคภูมิเหนือศีรษะสวมผ้าแพรดำทรงสี่เหลี่ยมผูกด้วยสายรัดสีค

เหตุการณ์การปะทะกันนั้นล้วนตกอยู่ในสายตาของคนผู้หนึ่งที่ซุ่มดูอยู่เซิ่งกงซุน ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแฝงความหยิ่งทะนง หลานชายของเซิ่งซื่อ บุตรชายเพียงคนเดียวของเซิ่งหม่าถง เขาเป็นหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของเซิ่งเจี้ยนแม่ทัพประจำมณฑลแดนใต้ สายเลือดในกายของเขาคือสายเลือดนักรบโดยแท้แต่กลับเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญผู้หนึ่ง เขาใช้ชีวิตกลางวันอย่างสำมะเลเทเมา เที่ยวเล่น ดื่มสุรา ล้อมรอบด้วยเหล่าหญิงคณิกาในหอโคมแดง เย้าหยอกผู้คนด้วยแววตาขบขันและถ้อยคำกึ่งล้อเล่น คำพูดและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ใครเลยจะคิดว่า เบื้องหลังกลับเป็นหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าที่ตระกูลเซิ่งเพาะบ่มขึ้นอย่างลับๆกลุ่มที่ไร้ชื่อ ไร้ตัวตน ไม่ปรากฏแม้แต่ในทะเบียนขุนนางหรือเอกสารราชสำนัก เป็นดั่งเงามืดที่คอยกำจัดศัตรูของตระกูลอย่างเงียบงัน และโหดเหี้ยมเซิ่งกงซุนคือผู้นำกลุ่มนั้น มือของเขาเปื้อนเลือดมากกว่าที่ใครคาดคิด แต่ไม่เคยมีหลักฐานใดโยงถึงตัว เขาฉลาดพอจะหลบสายตาราชสำนัก และอันตรายพอสำหรับศัตรูสำหรับเซิ่งกงซุน เขาไม่ได้ฆ่าเพราะคำสั่ง แต่ฆ่าเพื่อ พิสูจน์ว่าเขาอยู่เหนือกว่าผู้อื่นเขาเชื่อว่าคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์ เขียนกฎ ดูถ