تسجيل الدخولภาพบนจอเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน แต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยังชัดเจนเกินไปผมยาวสีดำ ริมฝีปากแดงจัด ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเธอกำลังเดินเข้ามาใน Core พร้อมกลุ่มติดอาวุธจำนวนมากทั้งที่ระบบทั้งหมดกำลังจะล่มแต่สีหน้ากลับสงบนิ่งจนน่ากลัวราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที“เธอคือใคร”อนลนิ่งอยู่ครู่หนึ่งสายตาคมค่อย ๆ เย็นลงอีกครั้งความอ่อนโยนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเหมือนถูกเก็บซ่อนกลับเข้าไปทันที“คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ที่สุด”เขาพูดเบา ๆลินหน้าเครียดขึ้นทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองจอใกล้ ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“…เซเรน่า?”ผู้หญิงบนจอเหมือนได้ยินชื่อตัวเองเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดตรงทางเดินก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า“เธอเห็นเรา?” จันทร์สิตาถามทันที“ไม่…” อนลตอบเสียงต่ำ“…เธอเดาได้”ทันใดนั้นลำโพงกลางห้องก็ดังขึ้นเองเสียงผู้หญิงคนนั้นดังสะท้อนทั่วพื้นที่ทันที“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”น้ำเสียงนุ่มนวลมากแต่กลับทำให้ทั้งห้องเย็นวาบเร็นรีบถอยไปด้านหลังทันทีแม้แต่หมายเลขสามเองยังเงยหน้าขึ้นมองจอช้า ๆเหมือนร่างกายตอบ
เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องทั่วห้องกลาง ไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆTIME REMAINING: 05:31กลิ่นควันเริ่มแรงขึ้นประกายไฟแลบจากเสาหลักกลางห้องไม่หยุด ทุกอย่างกำลังพังจริง ๆ แต่จันทร์สิตากลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวอีกแล้ว สายตาเธอมีแค่อนลตรงหน้าเท่านั้น“งั้นก็ออกไปพร้อมกันสิ…”“อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว…”เสียงเธอสั่นจนแทบขาดหายอนลนิ่งไป ดวงตาคมที่เคยเย็นชามาตลอดสั่นไหวชัดเจนเป็นครั้งแรก เหมือนประโยคนั้นทำให้กำแพงทุกอย่างที่เขาสร้างไว้เริ่มพังลงทีละนิดเขามองเธออยู่แบบนั้นนานมาก นานจนเสียงระเบิดรอบตัวแทบหายไปจากความรู้สึก“คุณไม่เข้าใจ…”เขาพูดเบา ๆ“ถ้าผมออกไป”“คนพวกนั้นจะไม่มีวันหยุดตามเรา”“แล้วไง” จันทร์สิตาสวนทันทีน้ำตาเธอยังไหลไม่หยุด“ที่ผ่านมาเราก็หนีมาตลอดอยู่แล้ว!”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น“คุณคิดว่าฉันกลัวเรื่องนั้นมากกว่าการเสียคุณไปเหรอ…”อนลชะงักทันที หัวใจเหมือนถูกกระแทกแรงจนพูดไม่ออกตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับเขา ไม่มีใครเลือกเขาก่อนภารกิจ ก่อนความปลอดภัย ก่อนตัวเองมือที่เต็มไปด้วยเลือดของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆก่อนแตะแก้มเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นสั่นเล็กน้อย เหมือนแม้แต
ปัง!!!เสียงปืนสะท้อนก้องไปทั่วห้องกลาง ร่างของอนลเซไปด้านข้างทันที เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากแผลตรงสีข้างอย่างรวดเร็ว“อนล!”จันทร์สิตาร้องลั่น หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอพุ่งเข้าไปหาเขาทันทีโดยไม่สนอะไรแล้ว“อย่าเข้ามา!” อนลตะโกนเสียงต่ำ แต่จันทร์สิตาไม่หยุด เธอเข้าไปประคองร่างเขาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงจริง ๆ มือเธอสั่นไปหมดเมื่อสัมผัสเลือดอุ่นที่ไหลไม่หยุด“คุณบ้าไปแล้วหรือไง…”เสียงเธอสั่นจนแทบพูดไม่ออก“เจ็บขนาดนี้ยังจะฝืนอีกเหรอ…”อนลหอบหายใจหนักขึ้น ใบหน้าซีดลงชัดเจน แต่สายตากลับไม่ได้มองแผลตัวเองเลย เขาเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนทันที มองหมายเลขสาม ทั้งห้องเงียบผิดปกติ แม้แต่หน่วยล่าคนอื่นก็ยังหยุดนิ่ง เหมือนทุกอย่างชะงักไปพร้อมกัน หมายเลขสามยืนค้างอยู่บนทางเดินเหล็ก มือที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงเข้มนั้นกำลังสั่นรุนแรง เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง“กำจัด…หมายเลขเจ็ด…”เขาพึมพำเหมือนระบบกำลังสั่งซ้ำไปมาแต่ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกกลับสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆเร็นที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างทันที“พี่สาม…”ทันใดนั้นหมายเลขสามก็กุมหัวตัวเองแน่น เสียงหายใจเริ่มผิดจังหวะ เห
เด็กชายรุ่นเก้ามองจันทร์สิตาอยู่นาน นานจนลินเริ่มระวังตัวอีกครั้ง ก่อนสุดท้าย เขาจะค่อย ๆ หันหลังกลับ“ตามมา”ทั้งสามรีบเดินลึกเข้าไปในทางเดินใต้ดิน ทางด้านในแคบลงเรื่อย ๆ ท่อเก่าและสายไฟระโยงระยางเต็มเพดานบางจุดมีคราบไหม้ดำติดอยู่ตามผนัง เหมือนสถานที่นี้เคยเกิดไฟไหม้หนักมากจริง ๆจันทร์สิตามองรอยเหล่านั้นเงียบ ๆก่อนถามเบา ๆ“วันนั้น…เกิดอะไรขึ้น”เด็กชายไม่หันกลับมา แต่ตอบช้า ๆ“พวกเขาปิดประตูทุกชั้น”“เด็กหลายคนติดอยู่ข้างใน”เสียงเขาราบเรียบเกินไป เหมือนเล่าเรื่องของคนอื่นลินหน้าเครียดลงทันที“นายอยู่ที่นั่นด้วย?”เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“หมายเลขเจ็ดเป็นคนเปิดทางหนี”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง“…แล้วก็กลับเข้าไปอีก”หัวใจจันทร์สิตากระตุกวูบ“กลับไปทำไม”คราวนี้เด็กชายหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองเธอเป็นครั้งแรกตรง ๆ“เพราะยังมีเด็กเหลืออยู่ข้างใน”ความเงียบตกลงมาทันที จันทร์สิตารู้สึกเหมือนหน้าอกถูกบีบแน่น อนลเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจริง ๆ“แต่หลังจากวันนั้น…” เด็กชายพูดต่อเบา ๆ“…เขาเปลี่ยนไป”ลินหลับตาลงช้า ๆเหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่อยากจำทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหน้าปัง!ป
อากาศด้านล่างเย็นจัดผิดปกติ ยิ่งเดินลึกลงไป กลิ่นเลือดก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ เสียงไซเรนจากด้านบนเริ่มเบาลง แทนที่ด้วยความเงียบอึดอัดของทางเดินใต้ดินเก่า จันทร์สิตากวาดไฟฉายไปตามผนังเหล็ก รอยเลือดถูกทิ้งไว้เป็นช่วง ๆ เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหนัก…แต่ยังฝืนเดินต่อ“เขาเสียเลือดเยอะเกินไปแล้ว…”เสียงเธอสั่นเบา ๆ ลินไม่ตอบ แต่สีหน้าตึงเครียดกว่าเดิมชัดเจนทั้งสองเดินมาถึงทางแยกเล็ก ๆ แผนผังเก่าติดอยู่บนผนัง ตัวหนังสือซีดจนแทบอ่านไม่ออก CORE MAINTENANCE ACCESSลินใช้ไฟฉายส่องเร็ว ๆก่อนชี้ไปทางซ้าย“ศูนย์ควบคุมอยู่ลึกเข้าไปอีก”เธอหยุดไปนิดหนึ่ง“…แต่ทางนี้ไม่ควรยังใช้งานได้”“หมายความว่าไง”“มันถูกปิดตายตั้งแต่รุ่นทดลองแรก”คำพูดนั้นทำให้จันทร์สิตาขนลุกทันทีทันใดนั้น เสียงโลหะบางอย่างก็ดังขึ้นจากความมืดด้านหน้าแกร๊ก…ทั้งคู่หยุดพร้อมกันทันที ลินยกปืนขึ้นจันทร์สิตากำไฟฉายแน่นจนมือซีด เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาช้า หนัก ลากไปกับพื้นเหมือนคนบาดเจ็บ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืดช้า ๆ เสื้อสีขาวเปื้อนเลือดเกือบทั้งตัว ใบหน้าซีดจัด แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขายังเป็นเด็กอยู่เลย อายุไม่เกินส
หน้าจอดับสนิท เหลือเพียงเงาสะท้อนของจันทร์สิตาที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ ประโยคสุดท้ายของอนลยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด“ครั้งนี้…ผมกลัวจริง ๆ”ลินรีบดึงสายเชื่อมต่อออกจากจอทันที“เราต้องรีบไป”แต่จันทร์สิตายังไม่ขยับ สายตายังคงจ้องจอมืดตรงหน้า“เขากำลังจะตาย…”เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่ออก ลินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำ“เขารู้อยู่แล้วตั้งแต่กลับเข้ามาที่นี่”จันทร์สิตากำมือแน่น ความโกรธกับความกลัวตีขึ้นมาพร้อมกันจนหายใจแทบไม่ทัน“แล้วทำไมทุกคนถึงปล่อยให้เขาทำแบบนี้!”ลินเงียบไป เพราะเธอเองก็ไม่มีคำตอบนั้นเหมือนกัน เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้นทั่วทางเดิน ไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆSYSTEM WARNING CORE INSTABILITY DETECTEDลินหันไปมองจอเตือนทันที สีหน้าเปลี่ยน“เขาเริ่มแล้ว…”“อะไรเริ่ม?”“ระบบ Core กำลังถูกปิดจากภายใน”เธอกัดฟันแน่น“ถ้าเขาเข้าถึงศูนย์ควบคุมหลักได้จริง…”“…ที่นี่ทั้งที่อาจระเบิด”จันทร์สิตาเงยหน้าทันที“งั้นเรายิ่งต้องไปหาเขา!”“เธอฟังที่เขาพูดบ้างไหม!” ลินเสียงแข็งขึ้นครั้งแรก“เขาให้เราหนี!”“แต่ฉันไม่อยากหนีอีกแล้ว!”จันทร์สิตาสวนกลับทันที น้ำตาไหลลงม







