บททั้งหมดของ Triplets and a Second Chance: บทที่ 581 - บทที่ 590

Chapter 559Agad na tumalim ang mga mata ni Damien dahil tinamaan ang kanyang nerve sa mga sinabi ni Amara. Ito ang bagay na pinakakinatatakutan at pinakapinapahalagahan ni Damien sa lahat.Naging lubhang katakot-takot ang mga mata ni Damien, subalit hindi man lang natakot sa kanya si Amara. Lumapit ang babae, kinuha ang tubig na nasa ibabaw ng lamesa, at uminom ng kaunti.Basag!Malakas na tinabig ang baso ng tubig kaya ito natumba. biglang nawalan ng laman ang kamay ni Amara, at tumapon ang tubig na nagpabasa sa mga damit na kabibihis lang niya."Naghahanap ka ba talaga ng kamatayan mo, alam mo ba 'yon?" banta ni Damien matapos itulak si Amara sa sofa at sakalin ito sa leeg."Ganoon ba kahalaga sa iyo 'yon? Mukhang tama nga ako," sagot ni Amara sabay ngiti.Isang malamig na kislap ang dumaan sa mga mata ni Damien, at lalo pa niyang hinalata ang diin ng kanyang kamay sa leeg nito. Medyo nagbago ang ekspresyon ni Amara, ngunit walang bakas ng takot sa kanyang mga mata.Sa sandaling ito

Chapter 561Nalito si Amara hanggang sa hinila siya ni Damien patungo sa pediatrics department at dinala sa isang ward."Dito..." bahagyang nakakunot-noong bulong ni Amara habang nakasuot ng mask."Tingnan mo mismo." seryosong sabi ni Damien habang nakatayo sa tabi niya.Sumilip si Amara sa loob ng ward sa pamamagitan ng salamin sa pinto. Nakita niya na si Elara ang pasyenteng nasa loob ng silid."Elara..." hindi napigilang mautal ni Amara habang nanlalaki ang kanyang mga mata at dahan-dahang humakbang pasulong.Agad na hinawakan ni Damien ang kanyang braso para pigilan siyang pumasok. Sa sandaling iyon, tinulak ng isang doktor ang pinto upang pumasok, kaya narinig ni Amara ang boses mula sa loob."Daddy, kailan po babalik si Mommy?" tanong ni Elara na tahimik na nakaupo sa kama habang nakatingin kay Argus."Malapit na, babalik siya kapag magaling na ang sipon ni Elara." sagot ni Argus habang matiyagang pinapainom ng gamot ang anak."Sinungaling! Palagi namang nagsisinungaling si Dadd

Chapter 563Dahil lumaktaw sa hapunan at tanghalian, at iilang subo lamang ang nakain sa almusal, nagugutom na nang husto si Amara. Wala siyang nagawa kundi uminom na lamang ng tubig para maibsan ang gutom.Kailangan pa niyang pakuluan ang tubig nang mag-isa dahil sa takot na baka nilagyan nila ito ng lason.Kinailangan niyang inuming muli ang kanyang gamot nang gabing iyon. Sa pagkakataong ito, tumayo ang nurse sa kanyang tabi na tila determinadong panoorin siyang lumunok nang tuluyan bago umalis."Inumin niyo na po, Madam." utos ng nurse habang nakabantay nang maigi.Matapos inumin ni Amara ang gamot, uminom siya ng kaunting tubig at naghintay ng ilang minuto bago tuluyang umalis ang nurse. Nang marinig ang pagsara ng pinto, binuksan ni Amara ang kanyang palad, at nandoon pa rin ang mga tableta sa kanyang kamay.Maingat na binalot ni Amara ang mga tableta dahil binalak niyang ipasuri sa iba kung anong klaseng gamot ito kapag nagkaroon siya ng pagkakataon.Kinaumagahan ng susunod na

Chapter 565Pagkabalik sa kanyang sariling kuwarto sa ospital, agad na ininom ni Amara ang panlaban sa lason habang walang tigil sa pag-agos ang mga luha sa kanyang mukha.Ang mga taong labis niyang gustong makasama ay nasa harap na niya, ngunit hindi niya sila maaaring kilalanin. Nakaramdam si Amara ng isang hindi maipaliwanag na kirot sa kanyang puso."Ano'ng problema? Pumunta ka para makita ang anak mo, tapos umiiyak ka ngayon?" tanong ni Damien habang naglalakad palapit matapos ibaba ang kanyang telepono."Galit na galit ako sa inyong lahat," pikit-matang sagot ni Amara habang pilit na pinatitigil ang kanyang pagluha."Galit sa akin? Nagbibiro ka ba? Iniligtas kita, kung hindi dahil sa akin ay ikaw ang naging sunog na bangkay na iyon," nakangising paalala ni Damien sa kanya."Alam mo kung gaano kalaki ang bahagi ng paggamit mo sa akin sa likod ng pagliligtas mo," malamig na tugon ni Amara."Pero iniligtas pa rin kita, at hindi mo na mababago ang katotohanang iyon. Bukod dito, isan

Chapter 567Ibinaba ni Tessa ang kaniyang ulo, yumuko, at tinakpan ang kaniyang bibig habang humahagulhol nang walang tigil."Hindi ko man lang mapangahasang isipin muli ang dalawang buwang paghihirap na iyon. Ang pakiramdam ng latigo na tumatama sa aking katawan, ang pakiramdam ng kutsilyo na humihiwa sa aking laman, ang pakiramdam ng dugo na walang tigil sa pag-agos—napakasakit, napakasakit talaga..." sabi ni Tessa habang patuloy na lumuluha.Tuluyan nang naiyak si Tessa, at sumabay na rin sa pag-iyak si Bianca, bagay na nagpalambot sa puso ng lahat ng nanonood."Napakasama nito. Anong panahon na ba ngayon? Mayroon pa palang ganitong uri ng parusa. Hindi sapat ang salitang 'demonyo' para ilarawan ang kasamaan niya," bulong ng isang onlooker sa karamihan."Hindi ko man lang maisip ang pakiramdam ng hindi mabuhay at hindi rin mamatay; napakahabag niya talaga," komento naman ng isa pa sa tabi nito."Hinding-hindi natin siya puwedeng palampasin; pinakamainam na paranasin din siya ng gan