บททั้งหมดของ Triplets and a Second Chance: บทที่ 641 - บทที่ 650

Chapter 621"Hindi ganoon kadaling pasukin ang Vascotto. Masyado silang alerto. Nagpadala ako ng mga tao kagabi, at inabot sila ng buong magdamag bago nahanap ang kwarto ni Amara. Hindi madaling pumatay ng taong protektado ng Vascotto," paliwanag ni Jones."Wala akong pakialam sa lahat ng 'yan! Ang alam ko lang, hindi pwedeng malaman ni Dad ang tungkol dito, kaya kailangang mamatay ni Amara!" marahas na sumbat ni Bianca.Bastos kung makipag-usap si Bianca kay Jones Baldwin dahil alam niyang ibinigay nito ang labinlimang porsyento ng kaniyang shares kay Damien kapalit ng recording. Ibig sabihin, handang itaya ng matanda ang lahat at ito ang mas determinadong pumatay kay Amara."Bianca, ako ang ama mo!" paalala ni Jones.Agad na nagdilim ang mukha ni Bianca, at kumislap ang poot sa kaniyang mga mata. "Hindi kita ama. Si Tomas ang ama ko. Habang buhay akong magiging anak ni Tomas."Labis na nayamot si Jones Baldwin at malamig siyang ipinaalala, "Huwag mong kalilimutan kung paano ka niya

Chapter 623"Oh, ano ba ang sinasabi niyo? Huwag kayong mag-alala, huwag kayong mag-alala, tiyak na aalagaan naming mabuti si Madam Tessa at pagagalingin ang kaniyang sakit. Mr. Moretti, makakaasa po kayo," ngumiti ang dean habang gumuguhit ang mga kulubot sa kaniyang mukha. Dahil matagal-tagal na rin mula nang makatagpo siya ng ganoong kalaking magparaya ng pera. Ang pera ay dumarating nang kahon-kahon.Dahil mas madali ang mga bagay-bagay kapag may pera, natural na binigyan nila si Tessa ng espesyal na "atensyon."Nang maunawaan ang ibig sabihin ni Tomas—na wala itong balak na ilayo siya roon—nawala sa sarili si Tessa sa tindi ng takot. Nanlaki ang kaniyang mga mata, at mahigpit na dinaltang ng kaniyang mga tuyot na kamay ang damit ni Tomas. "Tomas, Tomas, hindi mo ba ako isasama paalis? Magaling na ang sakit ko, totoong magaling na ako! Isama mo ako! Isama mo ako!"Puno ng walang katapusang kalamigan ang titig ni Tomas kay Tessa; wala na siyang balak na magsalita pa ng kahit isang

Chapter 625"Sir Tomas, matagal na panahon din ang lumipas," kalmadong saad ni Amara sabay tingin kay Tomas.Hindi maalis ni Tomas ang kanyang titig kay Amara. Matagal siyang napatulala bago sa wakas ay nakapagsalita. "Ikaw... Amara... ikaw nga ba talaga iyan? Buhay ka!"Buhay nga si Amara.Nasasabik na naglakad nang mabilis si Tomas palapit kay Amara. Masusing pinagmasdan ng lalaki ang mukha nito na tila ba sinisiguro na hindi siya namamalikmata. Nang makumpirmang si Amara nga ito, labis na naiyak sa tuwa ang lalaking nasa edad singkwenta na."Buhay ka, buhay ka nga talaga... Nananaginip ba ako? Talagang buhay ka," sunod-sunod na sabi ni Tomas habang nagbabadya ang mga luha sa kanyang mga mata."Hindi ka nananaginip," simpleng tugon ni Amara habang pinapaitis ang kanyang mga labi.Iniunat ni Tomas ang kanyang kamay, gustong-gusto niyang yakapin si Amara dahil sa pananabik. Subalit, nang magtama ang kanilang paningin at makita niya ang malamig at may-distansyang mga mata ni Amara, nat

Chapter 627Sa labas, mabilis na humupa ang ingay ng bakbakan, subalit hindi nagtagal ang katahimikan bago muling sumiklab ang labanan.Napalibutan na ng mga Vascotto ang tatlong taong ipinadala ni Jones Baldwin at wala na silang tsansang makatakas. Kaya lang, biglang may ilang tao ang sumulpot mula sa kung saan at sinagip sila, kaya nabigla at hindi nakapaghanda ang mga tauhan ng mga Vascotto.Napakadilim ng gabi, kaya mabilis silang humalo sa kadiliman nang walang iniwang bakas.Samantala, sa loob ng sasakyang nakaparada sa tapat ng gate ng mga Vascotto, nakangiting nakikinig si Damien sa ulat ng kanyang tauhan. "Ano ba ang silbi kung ang isang panig ay mabilis na mananalo at ang kabila naman ay matatalo nang husto? Mas masaya kung walang madaling panalo o talo. Kung nag-aaway ang suso at ang ibon, ang mangingisda ang makikinabang."Kararating lang ng kanyang huling salita nang isang tauhan ang nagmamadaling lumapit sa kanya. "Sir, masama po ang balita. Nandito po si Tygar."Napakun

Chapter 629Kahit noong nakalabas na si Tomas sa mansyon ng mga Vascotto, ang mga salita ni Amara ay patuloy pa ring umaalingawngaw sa kanyang mga tainga, paulit-ulit na bumabalik.Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang ulo. Kanina pa pala nagsimulang umulan, at ang mga patak nito ay humahampas sa kanyang mukha, na nagdulot ng mahapding sakit."Hindi kayang hugasan ng ulan ang mga kasalanan. Kung maglalakad ka pa ng sampung kilometro unahan mula rito, pwede mong subukang tumalon sa bangin," mahinang saad ni Tygar habang naglalakad lagpas kay Tomas bago sumakay sa loob ng kotse.May isang ilog sa unahan paglampas ng sampung kilometro.Ang pagtalon doon ay hindi para linisin ang sarili, kundi para sa sariling kalayaan.Mapait na napangiti si Tomas. "Hindi ako karapat-dapat na lumaya."Dapat silang makulong sa pagsisisi at matinding panunumbat ng budhi sa mga susunod pang buhay....Noong tumawag si Bianca, hindi nagsalita si Tomas kahit isang salita. Kinakabahang hawak ni Bianca ang kan