All Chapters of กลรักคุณหมอแสนร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

ทันทีที่ประตูปิดลง อิงลดาก็หันมามองสามีเต็มตา ดวงตาเป็นประกายทั้งโกรธ ทั้งหึง ทั้งโล่งใจ“พี่ภีม...พูดแรงมากเลยนะคะ”ภีมวัชถอนหายใจยาว ดึงภรรยาเข้ามากอดไว้แน่น“พี่พูดเท่าที่จำเป็น เพื่อให้เธอรู้ขอบเขต ไม่งั้นเธอจะไม่หยุดสักที”อิงลดาซุกหน้าลงกับอกกว้างของสามี เสียงเธอเบาแต่สั่นเครือ“ขอบคุณนะคะ อิงยอมรับตรงๆเลยว่าตั้งแต่ที่เราเปิดใจกัน อิงก็รักพี่ภีมมากขึ้นทุกวันและไม่อยากมีใครมาแทรกกลางระหว่างเราแล้วจริงๆ” ประโยคนั้นทำเอาคนฟังยิ้มกริ่ม ยิ่งได้ยินคำว่ารักหัวใจที่เย็นชาต่อคนทั้งโลกก็ยิ่งอ่อนไหวต่อคนตรงหน้า“จะไม่มีใครมาแทรกได้ เพราะพี่เลือกอิงแล้ว” เขากดจมูกลงบนเส้นผมของเธออิงลดายังซุกอยู่ในอ้อมกอดสามี แต่สายตาเธอเงยขึ้นสบตาคมคายที่ทอดมองมาอย่างมั่นคง ความลังเลยังค้างอยู่ในหัวใจจนเธอต้องถามออกไปเสียงเบา“พี่ภีม... อิงถามตรงๆ ได้ไหมคะ”“ได้สิ” ภีมวัชก้มลงแตะปลายจมูกกับหน้าผากเธอเบาๆ สีหน้าอ่อนโยน“พี่เคยมีใจให้หมอนัทบ้างไหม”ภีมวัชนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมยังคงจ้องเธออย่างจริงจัง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ“ถ้าพี่รักหมอนัท เราคงไม่เป็นเพื่อนกันมาได้สิบกว่าปีหรอกอิง”อิงลดากะพริบตาถี่ หัวใจเธอเต

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน อิงลดาลืมตาตื่นก่อน หันไปเห็นภีมวัชยังนอนกอดเธอแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกอยู่ตรงไหล่ของเธอ เสียงหายใจสม่ำเสมออย่างคนนอนหลับสนิท“พี่ภีม ตื่นได้แล้วค่ะ” เธอเอื้อมมือเขย่าแขนเขาเบาๆ“อืม...” เขาครางในลำคอ แต่กลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม“ขอนอนกอดอีกนิดนะ”“ไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้ต้องไปทำงานแล้วนะคะ” อิงลดาพูดเสียงจริงจัง พลางพยายามดันตัวเขาออกเล็กน้อยภีมวัชลืมตาขึ้นมาช้าๆ ดวงตาคมยังเปล่งประกายขี้เล่น “งานไม่หนีไปไหนหรอก แต่เมียนี่สิ...ถ้าลุกออกจากเตียงไปแล้ว พี่ก็อดกอด”อิงลดาถอนหายใจ ทำตาดุใส่เขา “พี่ภีม พี่ต้องเปลี่ยนโหมดแล้วนะ กลับมาเป็นหมอที่จริงจังกับงานได้แล้ว” “งั้น...ขอกำลังใจก่อนสิ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็ก เธอเม้มปากอย่างอาย แต่ก็ยอมโน้มตัวลงไปหอมแก้มเขาเบาๆ“พอใจหรือยังคะ” ภรรยาสาวถามเสียงขุ่นน้อยๆแต่ยังไม่ทันลุกออก ภีมวัชกลับพลิกตัวรวบเอวเธอเข้ามาแนบชิดแล้วพลิกเธอให้นอนหงาย “ไม่พอ...” เสียงทุ้มพร่ากระซิบใกล้ใบหูจนเธอขนลุกซู่“เมียให้แค่ห

ในห้องพักแพทย์ยามบ่าย หมอณัชชานั่งก้มหน้าอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงช้ำ เธอแทบไม่พูดคุยกับใครหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าห้องทำงานของภีมวัชประตูเปิดออกเบาๆ ก่อนที่หมอนุ่นจะเดินเข้ามา เธอวางแฟ้มลงบนโต๊ะใกล้ๆ แล้วหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่นั่งกอดอกแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง“หมอนัท…” นุสราเอ่ยเรียกเบาๆ น้ำเสียงแฝงความห่วงใย“เราขอนั่งด้วยได้ไหม”ณัชชาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆเธอนั่งลงข้างๆ หันตัวเข้าหาเพื่อนเต็มที่ “ฉันรู้เรื่องเมื่อกี้แล้ว พยาบาลเล่าให้ฟัง”ณัชชากัดริมฝีปากแน่น เสมองไปทางอื่น ไม่อยากเผชิญกับความจริง“หมอนัท ช่วงนี้เธอเปลี่ยนไปมาก รู้ตัวไหม” หมอนุ่นพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น“เปลี่ยนเหรอ” ณัชชาเอ่ยแผ่วเบา“ใช่” หญิงสาวพยักหน้า“แต่ก่อนเธอเป็นหมอที่มั่นใจ เก่ง เป็นที่นับถือของทุกคน แต่ตอนนี้เธอเหมือนคนที่สติไม่อยู่กับตัว ทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองเลย โดยเฉพาะสิ่งที่กำลังทำในตอนนี้”ณัชชานิ

“ป้าใส่เครื่องแกงแบบนี้นะคะ แล้วก็ค่อยๆ ผัดกับหมูสับจนหอม” อิงลดาอธิบายไปพลาง ใช้ทัพพีคนหมูสับกับพริกแกงแดงที่คั่วจนส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ก่อนจะเติมกะปิลงไปตามสูตรของคุณยายวิไลป้าสมรที่ยืนข้างๆ จ้องมองด้วยความตั้งใจ “อ๋อ…มันต้องให้เครื่องแกงสุกก่อนใช่ไหมหนูอิง ถึงจะค่อยใส่มะเขือเทศตาม”อิงลดาพยักหน้า ยิ้มบาง “ใช่ค่ะป้า ถ้าใส่มะเขือเทศก่อนมันจะไม่หอมจัด น้ำพริกก็ไม่เข้มข้นเท่าที่ควร”“อาหารเหนือคล้ายของบ้านหนูเลยค่ะ คล้ายของพม่านะคะคุณอิง แต่ของพม่าจะเผ็ดไปอีกแบบ หนูอยากกินน้ำพริกอ่องมานานแล้ว วันนี้ต้องขอให้คุณอิงทำเยอะๆ หน่อยนะคะ” ยุพาที่กำลังล้างแตงกวาอยู่ยิ้มด้วยความตื่นเต้น“ไม่ต้องห่วงเลยค่ะพี่ยุพา อิงทำไว้เยอะมาก รับรองว่าพอกินทั้งบ้านแน่นอน” อิงลดาหันไปยิ้มให้อย่างเอ็นดูป้าสมรมองหม้อแกงที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วชี้ “นอกจากน้ำพริกอ่องนี่ก็มีแกงฮังเลด้วยคะคุณอิง ป้าไม่เคยกิน ไม่รู้รสชาติเป็นแบบไหน”“ต้องลองชิมค่ะป้า” อิงลดาพยักหน้าเสริม แล้วเหลือบไปเห็นกับข้าวที่ป้าสมรเตรียมไว้“ของป้านี่ก็น่ากินค่ะ ทั้งผัดคะน้าปลาเค็ม ทั้งหมูสามชั้นทอดน้ำ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในตอนกลางดึก ตามด้วยเสียงเรียกของภาณุ“สินี เปิดประตูหน่อย” น้ำเสียงของภาณุแฝงความหงุดหงิด เขาคิดว่าเธอทำเป็นป่วยเพื่อหลีกเลี่ยงการไปงานเลี้ยงกับเขาแต่เมื่อไม่มีเสียงตอบ เขาหยิบกุญแจสำรองเปิดเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงักทันที สินีรัตน์นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อชุ่มเต็มหน้าผาก“สินี” ภาณุเรียกเสียงดัง พลางรีบเข้าไปนั่งข้างเตียง มือหนาแตะที่หน้าผากทันที“ไม่สบายขนาดนี้ ทำไมไม่บอกกันสักคำ”ดวงตาของสินีรัตน์ปรือขึ้นเล็กน้อย เสียงแผ่วเบา “คุณสนใจฉันด้วยเหรอ”“จะมาประชดอะไร คนจะเป็นลมอยู่แล้ว” ภาณุแทบจะอุ้มเธอขึ้นทันที เสียงสั่นเคล้าโกรธตัวเองสินีรัตน์กัดริมฝีปาก ซีดจนแทบไม่มีแรงพูด “คุณไม่ต้องการฉันกับลูกอยู่แล้ว ไม่ใช่คุณเหรอที่อยากหย่า ไม่ใช่คุณเหรอที่ไล่ให้ฉันไปทำแท้ง”คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางอก ภาณุขบกรามแน่น ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมาอย่างไม่ลังเล“หยุดพูดแบบนี้ ผมจะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” เขาอุ้มภรรยาขึ้นมา ปากก็ตะโกนเรียกหาคนในบ้านเพื่อหาคนขับรถให้ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ภาณุกุม