All Chapters of มาเฟียจ้าวชีวิต: Chapter 61 - Chapter 70

เจอาร์ก็ยังคงทำหน้าที่ของตนต่อไป เพราะสำหรับเขาที่ติดตามอดัมมาตั้งแต่วัยเยาว์เรื่องแบบนี้เขาเห็นมาจนชิน เพราะอดัมเลื่องลือในด้านกำจัดศัตรูว่าโหดเหี้ยมมากแค่ไหน และชื่อเสียงด้านนี้ไม่ได้เป็นเพียงเสียงที่เล่าลือกันแต่มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง            แสงสว่างจากท้องฟ้ายามรุ่งอรุณสาดแสงส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อขณะนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่รถบีเอ็มดับเบิลยู เลี้ยวเข้าใต้อาคารคอนโดใจกลางเมืองนิวยอร์ก อดัมค่อยๆช้อนร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนลงจากรถและเดินเข้าสู่ลิฟท์ที่การ์ดเปิดรอการกลับมาของผู้นำ             “ผมไม่เข้าใจ...โรงแรมของพวกคุณก็มีระดับ...คนทั้งคนหายไปโดยที่ไม่มีใครเห็น” ลีโอระเบิดเสียงใส่ผู้จัดการโรงแรมด้วยอารมณ์คุกรุ่น เมื่อน้ำฟ้าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และเป็นอีกครั้งที่เขาไม่รู้จะไปหาเธอได้จากที่ไหน เพราะเมื่อเขาไปดูกล้องวงจรปิดทุกตัวของโรงแรมทุกอย่างไม่มีอะไรผิดปกติ กล้องทุกตัวใช้งานได้เป็นอย่างดี แต่หญิงสาวหายไปอย่างกับเธอหา

“เปิดทำไม?” อดัมถามกลับ ก็ได้! ถ้าเธอจะเล่นสงครามประสาทกับเขา เขาก็จะจัดให้เธอ            “…ก็จะออกไปข้างนอก...” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน            “อยากไปไหน?” อดัมเสียงอ่อนลง เพราะเธอไม่ได้บอกว่าจะ ‘หนี’ เขาไป            “ไปไหนก็ได้...ที่ไกลๆ จากคนใจร้าย” น้ำฟ้าเสียงอ่อนลงบ่งบอกถึงความน้อยใจอย่างชัดเจน อดัมลอบยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับใบหน้าอ่อนแสงลง            “ใครเหรอ?...ที่ใจร้าย” อดัมถามกลับ            “……..” คราวนี้ไร้ซึ่งเสียงตอบ พร้อมกับดวงตาน้ำตาลเข้มก้มลง            “ฮืม?...ไม่บอกพี่ก็ไม่รู้นะ” อดัมพูดพร้อมกับขยับขึ้นบนเตียง และเบียดกายเข้าใกล้ร่างบางที่ยังคงนั่งบนเตียงด้วยแววตาเศร้า &n

“ซี๊ดดดดด” เสียงครางที่บ่งบอกถึงความซ่านเสียวของอดัมดังขึ้น เมื่อร่างบางเหลือชิ้นเล็กเป็นชิ้นสุดท้าย            “ขยับ...ขึ้นมานั่งบนนี้” อดัมกัดกรามข่มอารมณ์และตัวเองไว้ไม่ให้ไปดึงแขนร่างบางมาสอดใส่ตัวตนของเขา เพื่อกำจัดความทรมานของเขาตอนนี้ เขาทำเพียงบอกให้หญิงสาวทำตามคำสั่งต่อไป            “พี่บลู...ช่วยนาวาหน่อย” น้ำฟ้าร้องขอความช่วยเหลืออย่างเอียงอาย เมื่อเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักตามคำสั่งล่าสุด            “…อ้าร์สสส อ้าร์ส...นาวาพร้อมสำหรับพี่แล้ว” อดัมให้ความช่วยเหลือตามที่ขอนั้น และเมื่อแท่งร้อนสัมผัสที่ปากทางเข้าดอกกุหลาบงามเขารับรู้ถึงความชุ่มฉ่ำบริเวณนั้นเสียงครางสองเสียงดังขึ้นอีกครั้งเมื่อสองร่างที่เปลือยเปล่าหลอมรวมเข้าด้วยกัน            อดัมมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำยาม

เมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีที่อดัมกับราฟาเอลปะทะกันตัวต่อตัวเจอาร์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับราฟาเอล ที่ตอนนี้ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดเพราะอดัมส่งหมัดใส่ราฟาเอลครั้งแล้วครั้งเล่า “กร๊อด!” และเสียงนั้นน่าจะเป็นจมูกของราฟาเอลคงหักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และตอนนี้เจอาร์ไม่แน่ใจแล้วว่าที่อดัมยอมที่จะให้ราฟาเอลได้ต่อสู้นั้น เขาทำเพื่อให้โอกาสชายที่อาบไปด้วยเลือดหรือต้องการปลดปล่อยอารมณ์บางอย่างที่ติดตัวเจ้านายเขามาตั้งแต่ที่คอนโด...แล้วกันแน่            “นาย!...คนของเรามาถึงแล้วครับ” เสียงของเจอาร์ทำให้อดัมยอมหยุดและปล่อยร่างของราฟาเอลที่ไม่มีสติลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี ถึงแม้รูปร่างของทั้งสองคนจะพอๆกัน แต่ศิลปะการต่อสู้ของอดัมเหนือชั้นกว่าราฟาเอลมาก            “แกควรจะคิดก่อนทำ...แกน่าจะรู้ว่าฉันไม่เคยทิ้งคนของฉัน...แต่ความผิดครั้งนี้ของแก...มันเกินให้อภัยได้...ฉันจะไว้ชีวิตแก แต่แกต้องไปรับโทษในคุก” อดัมย่อเข่าก้มลงพูดกับร่างที่ไม่รู้ว่าจะ

“ให้นาวา...ช่วยเช็ดผมให้มั้ยคะ” น้ำฟ้าพยายามพูดพร้อมกับสังเกตสีหน้าและอารมณ์ของคนตรงหน้า จะว่าเธอกลัวเขาก็ไม่ผิดซึ่งความจริงแล้วในเวลาอื่นถ้าเขาไม่ต้องการ เธอก็จะไม่ตอแยให้เขารำคาญหรือแปลกใจที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพราะเขามีสีหน้าแปลกใจกับข้อเสนอของเธออย่างเห็นได้ชัด แต่อดัมก็เลือกที่จะพยักหน้าตามข้อเสนอของเธอ            อดัมนั่งลงตรงปลายเตียงและส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้ น้ำฟ้ารับมาและขยับตัวขึ้นไปคุกเข่าบนเตียงนอนเพื่อที่เธอจะได้เช็ดได้อย่างถนัดมากขึ้น  น้ำฟ้าเช็ดผมที่หยิกหยักโศกของอดัมอย่างเบามือ            “เอ่อ!...” น้ำฟ้าครางออกมาเล็กน้อยเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและมองไปยังกระจกเงา ดวงตาน้ำตาลเข้มของเธอก็สบกับดวงตามรกตที่จับจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาขนาดใหญ่ตรงหน้า            น้ำฟ้าที่กำลังจะผละออกเมื่อผมของอดัมแห้งเป็นปกติ แต่ก็ต้องหยุด เมื่อมือใหญ่กลับรั้งเธอ