บททั้งหมดของ Accidentally Yours, Mr. CEO!: บทที่ 271 - บทที่ 280

Pagkauwi ay naabutan ko sina Lola at Ate Demi sa sala. Mukhang hinintay ako ni Ate Demi na makabalik para kausapin. Nang makaupo ako ay malakas akong hinampas ni Lola sa braso. "Ikaw na bata ka ano ang ginawa mo! Nakakahiya kina Ava at Elijah!" "Aray ko, Lola!" muli ako nitong hinampas. Parang walang pinagdaanan na panghihina itong si Lola, kung makahampas ay parang maton. "Masasaktan ka talaga sa aking bata ka! Sa dami ng babae na pwedeng ikalantari ay si Annaliza pa!" Nagsawa sa kakahampas sa akin si Lola at hinihingal na umupo sa tabi ni Ate Demi. Gusto kong sabihin na hindi namin sinasadya ang nangyari dahil pareho kaming nalasing ngunit pinili kong itikom ang aking bibig. What's the point? Baka isipin lang nila na naghuhugas-kamay lang ako. Nakapag desisyon na ako, wala ng magbabago kahit magpaliwanag pa ako. "Din, kilala kita, alam kong hindi mo mahal si Annaliza." Bumuntonghininga si Ate Demi. "Mahal kita, Din. Kapatid kita eh. Pero mahalaga din sa akin si Annaliza, pa

(Eliot pov) Bago pumunta sa pina-reserved kong restaurant ay dumaan muna ako sa isang Flower shop para bilhan ang asawa ko ng bulaklak. Matagal-tagal na rin ng alukin ko itong lumabas kami, naging abala ako sa paglilinis ng mga balitang lumabas tungkol sa kanya at sa nangyari sa kapatid niya. Isang kalaban namin sa negosyo ang nagpakalat ng kwento at nagpalabas ng kwento tungkol sa kwento nila ng kapatid nito. Nang maalala ko ang mga salitang narinig ko sa mga tao ay kumuyom ang kamao ko. Natakpan ang kabutihan ng asawa ko dahil lang namatay ang kapatid nito, naging bulag silang kumilala ng tunay na biktima. Pumikit ako at kinalma ang sarili ko, inalis ko ang galit sa dibdib ko. Na-resolba ko na ang problema kaya gusto ko sanang humarap sa asawa ko na walang bigat sa dibdib ko. Kilala ako ng asawa ko, tiyak na mahahalata nito na may gumugulo sa isip ko. Yup. The problem is solved. Limang Attorney ang ginamit ko upang kasuhan at pabagsakin ang nagpakalat ng walang katotohanang b

Pagdating sa daungan ay inalalayan niya akong bumaba. Sa Isla kasi ang napili naming lugar para maghoneymoon. Kung ganda lang ang pag uusapan ay hindi magpapatalo ang Isla kung saan kami nagkaisip nila kuya. Saka perfect ang lugar na iyon para masolo ko si Din. Walang makakapigil sa akin na gawin ang lahat ng gusto ko sa asawa ko. Namula ako sa mga iniisip ko. “My god! Ano ba ‘tong mga iniisip ko!” Mahina kong bulong. Nang mapatingin ako kay Din ay nahuli ko siyang nakatingin sa akin. “Hindi kita pinipilit na gampana ang tungkulin mo bilang asawa ko, Annaliza. Hindi mo kailangan kabahan.” “Ako napipilitan? No! Gustong-gusto ko nga—“ nanlaki ang mata ko ng madulas ako. “I-I mean, bakit naman ako kakabahan eh natural sa mag asawa ‘yon.” Pumitlag ito ng hawakan ko sa hita. “Mukhang ikaw ang kinakabahan sa ating dalawa.” May ngisi sa labi na tudyo ko sa kanya. Namumulang lumunok ito ng laway at umusod palayo sa akin. Sakay na kami ng Yate ngayon patungo ng Isla. “Sige magp

Kinabukasan ay nagising ako na sobrang sakit ng katawan ko. Para akong binugbog kasampong tao. Nanginginig ang mga tuhod ko at halos hindi ako makatayo. Namamaga ang pagkababâe ko at lamog na lamog. Kinipkip ko ng kumot ang katawan ko. Hanggang ngayon ay wala pa rin akong saplot. Paglingon ko sa tabi ko ay wala ang asawa ko. Nasaan kaya si Din? Tumayo ako kahit na ang sakit ng katawan ko para maligo. Sigurado na maiibsan ang sakit ng katawan ko kapag niligo ko ito. Pagkatapos maligo ay nagbihis na ako at lumabas ng kwarto. Hindi pa ako nakakarating sa hagdan ay tumiklop na ang tuhod ko. Hindi ko maihakbang ang tuhod ko sa sobrang sakit ng pagkababaê ko. Bawat hakbang ko ay kumikirot ang buong katawan ko. Nag aalalang nilapitan ako ni Din ng makita ako. Inalalayan niya akong maglakad hanggang dining room. Pulang-pula ako habang nakakapit sa kanya. Bigla kong naalala ang intense na naganap sa amin kagabi. Kapag naaalala ko kung gaano kami katagal nagtalík ng paulit-ulit at kung

"Nagustuhan? Mali ka, hindi kita gusto, MAHAL kita." Pagtatama ko sa kanya. "Saka bakit ka nagtatanong? Dapat ba maraming dahilan para mahalin ang isang tao?" "Para sa akin, oo." Ngumiti ako. "Sabagay tama ka. Gusto mo talagang malaman? Nakita ko kasi na mabuti kang tao, isa yun sa rason kaya minahal kita. Iba sa mga lalaking nakilala ka. Eh ikaw? Bakit hindi mo ako magustuhan noon?" Lakas-loob kong tanong. Tiningnan niya ako ng diretso sa mata. "Dahil iba ang gusto ko." "Ouch ha ang prangka." "Hindi ako marunong mang-sugarcoat. Pero noon 'yun noong hindi pa ako kasal. Hindi naman ako malalim magmahal." "Wag ka magsalita ng tapos. Baka magulat ka mahal na mahal mo na pala ako." Biro ko sa kanya. Umabot ako ng tubig para uminom pero biglang akong nasubsob sa kanya. "Ops sorry!" Babalik sana ako sa inuupuan ko ng hapitin niya ako palapit sa kanya. "Kung dumating man 'yon, mas maganda. Hindi ka naman mahirap mahalin, Annaliza." Namula ang mata ko sa sinabi niya. Ibig sa