All Chapters of ทาสรัก ท่านอ๋องอำมหิต (ตอนที่ 1 - ปัจจุบัน): Chapter 31 - Chapter 40

เมิ่งฉีมองเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างมีความสุข ความโกลาหลในแคว้นหานเป็นสิ่งที่เขาต้องการเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งศึกภายในแคว้นศัตรูมีมากเท่าใด วุ่นวาย แก่งแย่งชิงดีกันมากเท่าใด ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อแคว้นเยว่สำหรับเขามากเท่านั้น หลังจากนี้เขาคงเฝ้าดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้นและคอยหาทางเติมฟืนเข้าไปเพื่อให้เหตุการณ์วุ่นวาย จนคนภายในยากจะสามัคคีกันเสียแล้ว องค์ชายหนุ่มลอบมองน้องสาวตนเองที่ยังคงนิ่งเงียบ หลายวันที่ผ่านมาเขาสังเกตถึงความไม่ลงรอยของจางอวิ๋นซีกับซิ่วอิ่ง แต่วันนี้ทั้งสองกลับสนิทสนทสนทนากันด้วยดีอย่างไม่มีสาเหตุ ชายหนุ่มคาดเดาไม่ออกนักว่าเป็นแผนการทำดีของซิ่วอิ่งหรือจางอวิ๋นซีกันแน่ ความสามารถที่หาตัวคนร้ายได้เจออย่างง่ายดายและความรู้เรื่องยาพิษของจางอวิ๋นซี เป็นความสามารถที่น่าประหลาดใจจากองค์ชายอย่างเขา ยิ่งนางอยู่ใกล้หานไท่หยางมากเท่าใด ซิ่วอิ่งคงไม่มีทางเข้าใกล้อีกฝ่ายได้มากเท่านั้น และจางอวิ๋นซีคงไม่มีวันมาเป็นของเขาอย่างแน่นอน จางอวิ๋นซีมองออกไปด้านนอก ตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างคลี่คลายเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ จนน่าผิดสังเกตยิ่งนัก หากก่อนหน้

หอสุราฉงเซวียน เมิ่งฉีลอบนัดพบกับบุคคลสำคัญบางคนที่หอสุราฉงเซวียน หอสุราเล็กของแคว้นหาน ที่ค่อนข้างปลอดตาผู้คนและสายตาทหารองครักษ์หลวง เนื่องจากเขาได้ทุ่มเงินจำนวนมากซื้อหอสุราแห่งนี้เอาไว้เป็นสถานที่บัญชาการลับบางอย่าง โดยใช้หอสุราเป็นฉากบังหน้าแผนการที่เขากับคนผู้หนึ่งวางเอาไว้ องครักษ์ของเมิ่งฉีเดินเข้ามารายงาน เมื่อเห็นบุคคลที่ผู้เป็นนายต้องการพบเดินเข้ามาในหอสุราแล้ว “ไปพาเข้ามา...” สิ้นรับสั่งของผู้เป็นองค์รัชทายาท บุคคลผู้นั้นพลันเดินขึ้นบันไดมาอย่างทันที ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์แบบเชื้อพระวงศ์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเมิ่งฉี “ขอต้อนรับองค์ชายใหญ่ หานอี้” เมิ่งฉีกล่าวพลางกระดกสุราเข้าปากรวดเดียว “เชิญนั่งก่อนสิ...” ไม่มีพิธีรีตองใดมาก หานอี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึม สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แฝงไปด้วยประกายอำมหิตอย่างชัดเจน หานอี้นั้นลอบติดต่อกับเมิ่งฉีมานานนับหลายปี นับตั้งแต่ก่อนที่หานไท่หยางจะออกไปรบที่ซ่างจิ่งเสียอีก แผนการมากมายที่ตำบลซ่างจิ่งล้วนเป็นฝีมือของเขาคอยแจ้งให้เมิ่งฉีทราบทั้งสิ้น บั

หนิงรื่อหงออกมาจากตำหนักใหญ่ของวังหานอี้ รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏบนใบหน้างดงาม รออีกไม่กี่วันก็จะครบพิธีไว้อาลัยแด่หานไทเฮาแล้ว ถึงเพลานั้นหลิวฮองเฮาก็จะต้องจัดงานล่องเรือชมบงกชอย่างแน่นอน ซึ่งในงานนี้มีเพียงสตรีเชื้อพระวงศ์และบรรดาภรรยาและบุตรสาวขุนนางเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมได้ นางจะใช้โอกาสนี้เขี่ยจางอวิ๋นซีออกไปให้พ้นทางของนาง ส่วนจางเซียวหรู...สตรีที่โง่เขลาเช่นนั้น ให้รอหลังจากนางได้แต่งงานเป็นพระชายาเอกของหานไท่หยางก่อนเถิด นางจะเขี่ยหานอี้และจางเซียวหรูให้พ้นจากเส้นทางราชบัลลังก์แน่นอน “สตรีที่โง่เขลาเช่นนี้ สมควรเป็นหมากในแผนการของข้านัก” ลึกๆ ในใจ หนิงรื่อหงต่อว่าจางเซียวหรูอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินทางกลับจวนของตนเองไป สามเดือนผ่านไป ครบรอบการไว้อาลัยต่อการสิ้นพระชนม์ของหานไทเฮา แม้ว่าการสิ้นพระชนม์ในครั้งนี้จะเป็นปริศนาคลุมเครืออยู่มากก็ตาม แต่ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเอ่ยขึ้นมาสักคนเดียว เพราะทุกคนเชื่อมั่นในคำพูดของจางอวิ๋นซีจนไม่มีใครระแคะระคายเรื่องใด ถัดจากนั้นไม่กี่วัน หยางเต๋อเฟยมีดำริอยากจัดงานเลี้ยงชมบงก

หานไท่หยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขามองพวกบรรดาขุนนางและภรรยาขุนนางที่มารุมดูเหตุการณ์ครั้งนี้ หานอี้กับหยางเต๋อเฟย จงใจสร้างความอับอายให้กับเขาและมารดา หมายให้หลิวฮองเฮาเสื่อมเสียพระเกียรติในวันงานล่องเรือชมบงกชวันนี้ แต่ว่าเขาจะไม่ยอมให้หานอี้ได้ดีใจนานนัก สิ่งใดที่อีกฝ่ายปรารถนาอยากได้ เขาจะไม่มีวันยกให้เด็ดขาด เขาพ่ายแพ้พี่ชายต่างมารดามาทั้งชีวิตแล้ว เขาจะไม่ยอมพ่ายแพ้และไม่ยอมสูญเสียสิ่งใดไปอีก แต่ทว่าครั้งนี้เขาจำต้องยอมตัดขาเพียงข้างหนึ่ง เพื่อรักษาแผนการของตนเองมิให้รั่วไหล หานไท่หยางมองหนิงรื่อหงด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะประกาศออกมาเป็นวาจาต่อหน้าทุกคน “สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้บุตรสาวท่านเจ้ากรมอาญาต้องเสื่อมเสีย ดังนั้นข้าจึงรับผิดชอบนาง...ด้วยการให้นางเข้ามาอยู่ในวัง ในฐานะพระชายารอง...” หนิงรื่อหงแอบซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ ก้าวแรกของนางกำลังจะสำเร็จแล้ว อีกไม่นานตำแหน่งพระชายาเอกก็จะเป็นของนางเพียงผู้เดียว “ส่วนฤกษ์การอภิเษกกับนาง ก็ต้องรออีกหนึ่งปีดังเช่นองค์หญิงซิ่วอิ่ง” นางยิ้มได้ไม่นานนัก ก็ต้องกลับมาโมโหเช่นเดิม หานไท่หยาง จงใจให้นางรอ

เมิ่งฉีทราบมาจากจดหมายที่หานอี้ส่งมาทางนกพิราบสื่อสาร เนื้อความว่าเกี่ยวกับโรคระบาดที่เกิดขึ้นที่เมืองลั่วหยางในตอนนี้ อาจจะเป็นผลดีหากต้องการตัดจางอวิ๋นซี ซึ่งถือเป็นกำลังหลักสำคัญของหานไท่หยาง หากยืมมือนางกำจัดหานไท่หยางได้ เส้นทางขึ้นสู่ราชบัลลังก์ของหานอี้นั้นต้องราบรื่นอย่างแน่นอน องค์รัชทายาทหนุ่มขยำม้วนสาสน์นั้นทิ้งก่อนจะปล่อยพิราบสื่อสารบินกลับไปหาเจ้านายเดิมของมัน ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่แผนการที่ต้องการยืมเหตุการณ์โรคระบาดมาทั้งหมด จากเมื่อวันก่อนที่เขาทำร้ายเฉินหรงและส่งสาสน์บอกซิ่วอิ่ง คาดว่าตอนนี้นางคงมีความเคลื่อนไหวบ้างแล้ว “โรคระบาดที่ลั่วหยางรุนแรงมากเลยหรือ” เมิ่งฉีถามคนข้างกายคนสนิท “กระหม่อมได้ยินมาจากในวังหลวง ว่าเป็นการระบาดกลุ่มเล็กๆ ที่เมืองลั่วหยางพะยะค่ะองค์ชาย แต่ไม่ทราบว่าระบาดรุนแรงเท่าใด” คนของเมิ่งฉีเอ่ยตอบ “เพลานี้หานไท่หยางคงวุ่นแต่กับการหาวิธีรับมือตามที่หานฮ่องเต้บอก เจ้าเร่งส่งพิราบสื่อสารไปบอกน้องสาวข้า ให้นางทำทุกวิถีทางให้จางอวิ๋นซีมาเป็นชายาของข้าให้ได้!” เมิ่งฉีสั่งแววตาพลันเปลี่ยนเป็นประกายแข็งกร้า