All Chapters of ทาสรัก ท่านอ๋องอำมหิต (ตอนที่ 1 - ปัจจุบัน): Chapter 11 - Chapter 20

กว่าหานไท่หยางจะปล่อยให้นางพัก นางก็หมดแรงพอดี บุรุษประสาใดกันเรี่ยวแรงราวกับม้าศึก! เคี่ยวกรำนางมาทั้งคืนยังมิพอ ยังมารังแกนางต่อในห้องสรงน้ำอีก! นางส่งสายตาเขียวปั๊ดให้หานไท่หยางอย่างขุ่นข้องใจ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “เจ้าแกล้งข้าถึงขนาดนี้ ไม่คิดจะขอโทษข้าเลยหรือไร” นางตะโกนถามอย่างไม่พอใจ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดนักที่ปล่อยให้เขารังแกนางได้ตามอำเภอใจเช่นนี้ “แถมท่าน ท่าน ท่านยังปล่อยในอีก! เจ้าคนบ้า!” นางชี้หน้าต่อว่าเขาด้วยความเขินอาย ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่เขารังแกนางในอ่างไม้ นางยิ่งเขินอาย ใบหน้านั้นแดงราวกับผลตำลึงสุกนางได้แต่โกรธจนไม่ทันสังเกตใบหน้าหล่อเหลาที่ลอบยิ้มออกมาด้วยความพอใจ หานไท่หยางกำลังมองนางซึ่งกำลังโกรธเขาตัวสั่นเทิ้มภายในอ่างไม้ นางตะโกนเรียกหรูหรง“หรูหรงๆ” นางตะโกนเรียกนางกำนัลสาวเสียงดัง“เพคะ พระชายา” หรูหรงกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย นางไม่คุ้นชินกับสภาพวังของหานไท่หยางนัก ยิ่งมีเขามานั่งคุมพระชายาของนางนางยิ่งหวาดกลัวสายตาอำมหิตบนใบหน้าหล่อเหลานั่น“ไปเตรียมยาคุมกำเนิดมาให้เราเดี๋ยวนี้เลย!” หญิงสาวสั่งเสียงดัง“ยะ...ยาคุมหรือเพคะ”

บัญชาของหานไท่หยางหลินกงกงไม่อาจขัดได้ ขันทีอาวุโสของวังไม่อาจคาดคิดว่าเจ้านายของตนเองจะกลั่นแกล้งพระชายาอย่างใดต่อไป ตอนนี้ภายในใจนั้นได้แต่หวังให้อาหารหวานฝีมือของพระชายาเป็นที่ต้องพระทัย จนท่านอ๋องโปรดปรานนางด้วยเถิด แต่หลินกงกงอาจทำได้แค่คิดเท่านั้น ไม่มีใครอาจหาญเดาใจหานไท่หยางได้ถูกนัก เนื่องจากอีกฝ่ายมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลายามอยู่กับบ่าวไพร่หรือบรรดาเชื้อพระวงศ์ คงจะมีเพียงแต่พระชายาจางอวิ๋นซีเท่านั้นที่ทำให้ท่านอ๋องเป็นเช่นนี้ ขันทีอาวุโสเดินเท้ามาถึงเรือนหลังเล็กที่จัดเอาไว้ให้จางอวิ๋นซีโดยเฉพาะ บัดนี้อีกฝ่ายมิได้กลับเรือนพัก นางคงอยู่ในโรงครัวเพื่อเตรียมทำสำรับมื้อเย็นเป็นแน่ เมื่อคิดดังนั้นก็เร่งฝีเท้าไปที่โรงครัวของวัง “ขออย่าให้พระชายาดื้อรั้นกับท่านอ๋องเลยนะ!” หลินกงกงกล่าว ภายในใจนั้นหนักอึ้งไปด้วยภาระของเจ้านายทั้งสอง กลิ่นหอมของขนมคละคลุ้งไปทั่วทั้งครัว จางอวิ๋นซีเปิดฝาหม้อนึ่ง มองขนมเค้กกล้วยหอมที่สุกหอมพร้อมรับประทานอย่างภูมิใจ พลางสูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วโรงครัว “ขนมอันใดหรือเพคะพระชายา หอมยิ่งนัก” หรูหรงเดินเข้ามาสูดดมกลิ่นหอมของขนม นางหลับ

ในยามบ่าย หานไท่หยางพาจางอวิ๋นซีขึ้นขบวนรถม้ามุ่งสู่พระราชวังหลวง เพื่อเคารพยกจอกชาต่อเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา รวมถึงผู้อาวุโสในวังอย่างไทเฮาตามขนบธรรมเนียม สีหน้าของหานไท่หยางจากที่เคยดูอมทุกข์ บัดนี้ดูสว่างใสราวกับมีรัศมีแผ่ปกคลุมโดยรอบ ยิ่งเมื่อยืนเคียงข้างจางอวิ๋นซีแล้ว พวกเขาทั้งสองเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกยิ่งนัก สองหนุ่มสาวยกจอกน้ำชาของตนเองต่อเบื้องพระพักตร์ผู้อาวุโสทั้งสาม ต่างถามไถ่สารทุกข์สุขดิบแก่กัน ซึ่งหานไท่หยางยิ้มตอบมารดากับไทเฮาผู้เป็นย่าอย่างมีไมตรี จะยกเว้นเพียงแต่บิดาของเขาที่เขาตอบคำถามแทบนับคำได้ สร้างความอึดอัดใจให้จางอวิ๋นซีไม่น้อย “อาหยาง ช่วงนี้เจ้ากับชายาสบายดีหรือไม่” หานฮ่องเต้ถามอย่างเอื้ออารี จางอวิ๋นซีลอบสังเกตหานไท่หยางเพียงนิดที่ยังคงนิ่งเฉย นางจึงกล่าวตอบกู้สถานการณ์แทน “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงถาม หม่อมฉันกับท่านอ๋อง เอ่อ...สบายดีเพคะ” นางลอบสังเกตสีหน้าของหานไท่หยางหลังจากตอบหานฮ่องเต้ ซึ่งใบหน้านั้นยังคงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดชวนให้นางหงุดหงิดใจยิ่ง ‘ทำไมหน้าตาย เ

ดูแล้วเทศกาลล่าสัตว์คราวนี้คงไม่ปลอดภัยเป็นแน่! หานไท่หยางคิดอย่างระแวดระวัง ในงานนี้เชื้อพระวงศ์มากมายจะถูกเชื้อเชิญเข้ามาร่วมงาน จางอวิ๋นซีก็ต้องเข้าร่วมในฐานะพระชายาเอกของเขาเช่นกัน การให้นางเข้าร่วมงานนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น แต่การห้ามนางเข้าสู่ลานล่าสัตว์นั้นคงทำได้ยากยิ่ง เพราะดูจากอุปนิสัยที่ดื้อรั้นและเอาแต่ใจของนางแล้ว นางไม่มีทางพลาดเรื่องสนุกสำหรับนางแน่นอน อ๋องหนุ่มคิดในใจระหว่างเดินทางไปตำหนักคังเฉวียนของไทเฮา ภายในใจอัดแน่นไปด้วยความเป็นห่วงที่มีต่อนางเป็นอย่างยิ่ง เรื่องการประชุมเกี่ยวกับเทศกาลล่าสัตว์ในคราวนี้ ดูราวกับมีเบื้องลึกเบื้องหลังใดแฝงอยู่ อ๋องหนุ่มหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นชายาของตนเองที่กำลังเฝ้าคิดถึง เดินออกมาจากตำหนักคังเฉวียนของไทเฮา นางเดินออกมาพร้อมกับ หยางเต๋อเฟยและจางเซียวหรู “พระชายาทรงโชคดีนัก พระสวามีมารับถึงตำหนักเลย” จางเซียวหรูกล่าวด้วยความริษยาเต็มอก หานไท่หยางรูปโฉมงามสง่า เป็นถึงโอรสฮองเฮา ผู้จะเป็นโอรสสวรรค์องค์ต่อไป แต่กลับชายตาเลือกน้องสาวนางเป็นชายาแทนนางผู้เป็นพี่สาว หากไม่มีหล

จางอวิ๋นซีควบม้านำหานอ๋องไท่หยางผู้เป็นสามี จนกระทั่งมาถึงบริเวณสนามประลองใจกลางป่า ซึ่งมีธงสีแดงโบกพลิ้วไสวอยู่ ธงสีแดงที่โบกพลิ้วอยู่นี้เป็นสัญลักษณ์ของจุดรวมพล หลังจากเสร็จสิ้นการประลองก่อนหมดเวลาเพียงหนึ่งเค่อทุกคนจะต้องมารวมตัวกันที่นี่ ทางด้านหลังของหานไท่หยางก็ยังมีองค์หญิงซิ่วอิ่งตามติดมาเช่นกัน อีกฝ่ายยังคงควบม้าตามสามีของนางไม่ลดละ หน้าไม่อายยิ่ง! “นึกว่าจะตามท่านอ๋องไม่ทันเสียแล้ว” นางยกสายบังเหียนขึ้นสูงบังคับให้ม้าหยุด พลางส่งยิ้มหวานให้หานไท่หยางอย่างออดอ่อยเต็มที่  “ตามข้ามาทำไม” ชายหนุ่มถามอีกฝ่ายตรงๆ อย่างไม่ไว้หน้านาง ทำเอาองค์หญิงแคว้นเยว่หน้าชาไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่เคยมีบุรุษใดถามคำถามนางเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งรูปโฉมอันงดงามของนางก็ยากจะมีชายใดปฏิเสธ แต่หานไท่หยางเป็นคนแรกที่กล้าทำเช่นนี้กับนาง “อะ เอ่อ คือ...” นางเอ่ยตะกุกตะกัก “หม่อมฉัน ปรารถนาจะร่วมล่าสัตว์กับท่านอ๋องนะเพคะ” หานไท่หยางเบื่อหน่ายท่าทีขององค์หญิงผู้นี้นัก “ถ้าเช่นนั้นองค์หญิงก็ดูแลตนเอง เพ