All Chapters of ทาสรัก ท่านอ๋องอำมหิต (ตอนที่ 1 - ปัจจุบัน): Chapter 41 - Chapter 50

รอยบาดแผลจากยาพิษของหานฮ่องเต้และหานอี้ คือสิ่งที่หานไท่หยางจะไม่มีวันลืม แผลนี้เขาได้มาโดยความชั่วร้ายของผู้เป็นบิดาและพี่ชายต่างมารดา ที่แม้แต่มารดาของเขาเองก็ยังรู้เพียงแค่ว่าบาดแผลนี้ที่เป็นแผลเก่าที่ถูกซ้ำจากการรบเท่านั้น แต่ถึงแม้เขาจะเคยกล่าวต่อพระมารดาไปเช่นนั้น แต่ลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่าพระมารดายังคงจำเหตุการณ์ร้ายเกี่ยวกับเขาในตอนเด็กได้ไม่เคยลืม วันที่พระมารดาของเขาเกือบถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮา เพราะหานฮ่องเต้ต้องการยกตำแหน่งนี้ให้หยางเต๋อเฟย เนื่องด้วยหลังจากสกุลจางเกือบจะสูญสิ้นอำนาจในราชสำนัก หานฮ่องเต้มีดำริจะแต่งตั้งหยางเต๋อเฟยขึ้นมาแทน เนื่องด้วยนางให้กำเนิดโอรสก่อนฮองเฮา ด้วยเหตุนี้พระมารดาของเขาจึงไม่พอใจ หมายจะสังหารหยางเต๋อเฟยด้วยน้ำกรด แต่ทว่าทรงกลับมีปากเสียงกับหานฮ่องเต้อย่างรุนแรง จนพระองค์พลาดท่าทำน้ำกรดหกใส่สะบักไหล่ซ้ายของเขาอย่างเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้นไม่นาน หานอี้กับหยางเต๋อเฟยผู้เป็นมารดาก็เสนอให้ส่งเขาไปรักษาตัวที่ซ่างจิ่ง พวกนั้นเตรียมแผนการเอาไว้อย่างดีหมายจะสังหารเขา แต่สุดท้ายเขาก็หนีรอดมาได้ด้วยความช่วยเหลือของพระมารดาและเสด็จย่

ยามค่ำ หนิงรื่อหงต้องการทำตามแผนการที่นางวางเอาไว้กับเมิ่งฉี นั่นคือคืนนี้การหลอกล่อให้หานไท่หยางอยู่กับนางตลอดเกือบทั้งคืน ตั้งแต่เมื่อยามสายที่เขาได้บอกกับนางว่าต้องการแต่งนางเป็นพระชายาเอกแทนจางอวิ๋นซี หัวใจนางรู้สึกพองโตยิ่งนัก ยิ่งรู้ว่าเขารักนางขนาดนี้ นางก็ยิ่งอยากให้ตำแหน่งพระชายาเอกเป็นของตนเองเร็วขึ้น หนิงเจี้ยน หัวหน้าศาลไต่สวนพี่ชายของนางได้เดินทางมาเข้าเฝ้าหานไท่หยางตั้งแต่ช่วงบ่าย นางตั้งใจจะดักรอพี่ชายของนางที่ทางเข้าตำหนักใหญ่ก่อน แล้วค่อยไปพบชายหนุ่มทีหลัง ภายในตำหนักใหญ่ หนิงเจี้ยนนั่งปรึกษาหัวข้อราชการกับหานไท่หยางอย่างลับๆ เกี่ยวกับกำลังพลของแคว้นเยว่ที่ค่อยๆ เข้ายึดพื้นที่ชายแดนเหนือแต่ไม่สามารถทำได้สำเร็จ เพราะฝีมือของรองแม่ทัพที่สามารถสกัดกองทัพของเมิ่งฉีเอาไว้ได้ “แจ้งต่อรองแม่ทัพซ่ง ให้ทำตามแผนการต่อไป ปิดล้อมชายแดนเอาไว้ให้หมด แล้วให้คนของเราเตรียมดักซุ่มเอาไว้ปากชายแดนจำนวนหนึ่ง” หานไท่หยางสั่งการลับกับสหายของตนเอง หนิงเจี้ยนขมวดคิ้ว “ดักซุ่มทำไมหรือพะยะค่ะ” “เมิ่งฉีรู้เรื่องข่าวโรคระบาดแน่นอน เขาต้องหาทางนำโรคระบาดนี้ไปปล่อยเพื่อสร้างความวุ่นวายในชายแ

สามวันผ่านไป นับตั้งแต่กลับมาจากวังหลวงเมื่อสามวันก่อน หานไท่หยางกับ จางอวิ๋นซีก็แทบไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย องค์หญิงซิ่วอิ่งกับหนิงรื่อหงช่วงนี้ก็ดูจะเงียบพิกลนัก เมื่อคืนก่อนที่นางเมาสุรา นางแทบไม่รู้สึกตนเองด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับนางในคืนนั้น นางพยายามคิดทบทวนเหตุการณ์หลายอย่าง ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับความฝัน แต่ทว่าหากนั่นคือความฝันจริง นางรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นฝันที่อยู่ใกล้ความจริงที่สุด หญิงสาวเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าตำหนัก นางภาวนาขอให้วันนี้อย่าได้เห็นภาพบาดตาระหว่างหานไท่หยางกับหนิงรื่อหงอีกเลย หากนางเห็นภาพแบบนั้นอีก นางเองก็ไม่รู้ว่าจะอดทนได้หรือไม่ “สำหรับพร้อมแล้วเพคะพระชายา” วันนี้เป็นหยางกูกูที่ยกสำรับมาถวายนางตั้งแต่เช้า โดยไร้เงาของหรูหรง “แล้วหรูหรงเล่า ไม่มาช่วยเจ้าหรอกหรือ” นางถามถึงนางกำนัลคนสนิท “หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะ เมื่อคืนเป็นเวรของหม่อมฉันเฝ้าหน้าตำหนักพระชายา แต่เมื่อเช้าลองไปเคาะประตูห้องของนางก็ไม่มีเสียงตอบรับ เลยไม่ได้ปลุกนางมารับใช้ ต้องขออภัยด้วยเพคะ” หยางกูกูกล่าวอย่างสำนึกผิ

ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวงเรื่องการคัดเลือกโอรสสวรรค์ผู้จะมาเป็นรัชทายาท วันนี้หานอี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษยิ่งนัก ถึงขนาดที่ว่าเขาที่แทบไม่เคยย่างกรายเข้ามาในวังส่วนตัวของตนเองนับตั้งแต่แต่งชายาเข้ามา วันนี้ก็อดเข้ามาไม่ได้ เพราะบิดาของนางมีส่วนที่จะสนับสนุนเขาขึ้นเป็นรัชทายาทในอนาคต ดังนั้นการทำให้นางสนับสนุนเขาย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด จางเซียวหรูที่กำลังแต่งกายเตรียมเข้านอนอยู่ในตำหนักอดดีใจไม่ได้ เมื่อเสินหนี่ว์นางกำนัลของตนเองมาแจ้งว่า ผู้เป็นสามีกำลังจะมาหานางที่ตำหนัก “เจ้าคิดว่าข้างดงามแล้วหรือยัง” จางเซียวหรูถามนางกำนัลคนสนิทด้วยความตื่นเต้น นับตั้งแต่แต่งงานกันมาหานอี้ก็แทบไม่ได้ย่างกรายเข้ามาหานางเลย คงเป็นเพราะข่าวที่แพร่สะพัดทั่ววังเป็นแน่ถึงได้ยอมมาหานางในวันนี้ เสินหนี่ว์จึงออกไปยืนรอต้อนรับด้านนอกตำหนัก “พระชายาทรงงดงามชวนตะลึงนักเพคะ” เสินหนี่ว์ดีใจแทนผู้เป็นนายยิ่งนัก วันนี้อ๋องใหญ่อารมณ์ดีเป็นพิเศษเช่นนี้คงเป็นเพราะข่าวที่แพร่สะพัดทั่ววังหลวงเป็นแน่ หานอี้ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าตำหนักของจางเซียวหรู “ไปทูลพระชายาว่าข้ามาหานาง คืนนี้ข้าจะนอนค้างที่นี่” “เพคะ” เสินหนี่

หลังออกมาจากวังหลวงไม่นาน หานฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการให้เจ้าเมืองลั่วหยาง จัดการอพยพประชาชนเข้ามารักษาที่เมืองหลวง ไม่สนใจคำทัดทานของจางอวิ๋นซีกับหานไท่หยางเลยสักนิดเดียว หนิงรื่อหงเห็นโอกาสที่จะกำจัดจางอวิ๋นซีได้ นางจึงให้ลี่จูปลุกปั่นคนจำนวนหนึ่งให้มีท่าทีต่อต้านจางอวิ๋นซี ท่ามกลางความวุ่นวายขนาดนี้ต่อให้จางอวิ๋นซีเก่งแค่ไหนนางก็ไม่สามารถรักษาโรคระบาดนี้ได้แน่ นับวันอาการของหรูหรงและนางกำนัลคนอื่นๆ เริ่มดีขึ้นมาก ด้วยเพราะตัวยาสมุนไพรที่จางอวิ๋นซีให้กินผนวกกับยาลดไข้แบบแผนตะวันตก ทำให้อาการของพวกนางทั้งหลายเริ่มดีขึ้นตามลำดับจนหายเกือบเป็นปกติ ตอนนี้พวกนางจึงเหลือแค่พักฟื้นให้ร่างกายหายดีเท่านั้น “วิธีของพระชายาได้ผลยิ่งนักเพคะ ไม่กี่วันพวกนางก็เริ่มหายเป็นปกติกันแล้ว” หมอหญิงผู้หนึ่งกล่าวอย่างดีใจ นางเป็นหนึ่งในหมอหลวงที่คอยดูแลรักษาคนป่วยเหล่านี้ จางอวิ๋นซีพอยิ้มออกมาได้บ้าง อย่างน้อยนางก็ยังมีความหวังว่าวิธีการรักษาของนางยังเห็นผลที่น่าพอใจ “หลังจากนี้ ให้พวกเจ้าทุกคนจัดสถานที่ในตำหนักหลันเป่าให้เรียบร้อย ข้าจะย้ายพวกนางที่หายดีแล้วไปพักฟื้นที่เรือนในตำหนักหลันเป่า” นางหั