บทที่ 434

เจียงซู่เพียงตอบรับเสียงอือออสั้นในลำคอ “ก็ดี”

ถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอหน้าเขา เธอคงจะรู้สึกดีมากกว่านี้

โจวซือเหย่ลอบสังเกตท่าทีพลางเลียบเคียงถาม “เมื่อคืนฝันร้ายบ้างหรือเปล่า?”

“เปล่า”

อย่าว่าแต่ฝันร้ายเลย เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าในห้วงนิทราเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้เพียงว่ามันช่างยาวนานและเงียบสงัดจนล่วงเข้าสู่รุ่งเช้า

เมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตาของโจวซือเหย่พลันมืดครึ้มลงทันที ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับดูเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด

เจียงซู่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น แต่เธอกลับเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใยดี เพราะอารมณ์ของเขาไม่ใช่สิ่งที่เธอจะต้องใส่ใจเสียหน่อย ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอแม้แต่น้อย

หลังจากทานมื้อเช้าที่ป้าเฉินจัดเตรียมมาให้ อวี้เจินก็เข้ามาตรวจอาการตามนัด

หลังจากการสอบถามอาการทั่วไปตามระเบียบแล้ว เธอก็เริ่มขั้นตอนการบำบัดจิตใจตามปกติ เมื่อเทียบกับภาวะซึมเศร้าหลังคลอดของคนอื่นแล้ว เคสของเจียงซู่ต้องระวังภาวะซึมเศร้าขณะตั้งครรภ์มากกว่าเป็นพิเศษ

“คุณเจียงคะ ช่วงนี้นอนหลับเป็นยังไงบ้างคะ?”

เจียงซู่ตอบกลับเสียงเรียบ “ปกติดีค่ะ”

อวี้เจินถามต่อ “ถุงหอมช่วยให้นอนหลับที่ฉันให้ไป ใช้แล้วเป็นย