Todos os capítulos de ภรรยาห้าอีแปะ: Capítulo 111 - Capítulo 120

“ตอนที่เจ้ายังเป็นทารก ข้าจำได้ ในตอนนั้นข้าบอกเจ้าว่า ข้าจะคอยปกป้องเจ้าไปชั่วชีวิต...คำพูดประโยคนั้นเป็นทั้งคำสัญญาและคำสาบานแรกในชีวิตข้า” หลี่จือหลินพูดพร้อมกับยิ้มจางๆ “ในเทศกาลหยวนเซียวคืนนั้น ตอนที่ข้าซื้อถังหูลู่ให้เจ้า เจ้าคงไม่รู้หรอกว่ารอยยิ้มที่เจ้ามอบให้ข้ายามนั้นทั้งงดงามอ่อนโยนและหวานล้ำเพียงใด เพราะจดจำภาพนั้นได้ ข้าจึงไม่เคยยอมแพ้ในสงคราม ทุกครั้งที่เพลี้ยงพล้ำ ข้ามักคิดเสมอว่าจะต้องได้กลับมาเจอเจ้าเพื่อทำตามคำสัญญาสาบานและจะต้องปกป้องรอยยิ้มที่บริสุทธิ์งดงามเช่นนั้นเอาไว้ให้ได้ หรงเอ๋อร์ ข้าออกศึกมากมาย แม้กึ่งหนึ่งเพื่อบ้านเมือง แต่อีกกึ่งหนึ่งล้วนเป็นเพราะแผ่นดินเทียนจินคือบ้านของเจ้า เพราะที่แห่งนี้มีคนที่ข้าต้องการปกป้องเอาไว้อย่างเจ้าอยู่ข้างหลัง”เซียงหรงได้แต่จ้องเขาด้วยความงุนงง นางไม่เคยจำเรื่องราวเหล่านี้ได้เลย แต่เขากลับเล่าได้ละเอียดอย่างไม่น่าเชื่อ อีกทั้ง…เรื่องสาเหตุที่เขาออกรบและไม่เคยยอมแพ้จนมีชีวิตรอดกลับมาก็ช่าง…เขายังกล่าวต่อไป “หลายปีผ่านไป ข้าคิดว่าเจ้าอาจลืมข้าไปแล้ว แต่ข้ากลับไม่เคยล

ชั่วขณะนั้น เซียงหรงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะแสงสว่างในรุ่งอรุณของวันใหม่ นางพบว่าตนยังคงอยู่ในอ้อมกอดของหลี่จือหลิน ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอนางเอียงศีรษะมองอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาภายใต้แสงอ่อนๆ ยามเช้าดูสงบนิ่ง แต่นางกลับรู้สึกหนักอึ้งในอก"ฝันแปลกเสียจริง..." นางพึมพำ พลางนึกถึงเด็กชายหญิงในฝันที่ออดอ้อนขออยู่ด้วย น้ำเสียงและแววตาของพวกเขาล้วนยังชัดเจนในความรู้สึกหลี่จือหลินที่ยังหลับตา แต่แขนยังรัดแน่นรอบตัวนาง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำด้วยน้ำเสียงที่เจือความอ่อนโยน "ฝันอะไรหรือ เจ้าเอาแต่ขยับไปมาจนข้านอนไม่หลับ"เซียงหรงพลันตีแขนเขาเบาๆ “บ่นหรือ ข้าจะขยับจนท่านนอนไม่หลับ แล้วจะทำไม”หลี่จือหลินลืมตาขึ้น ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยความพึงพอใจจากคำพูดที่เขาเห็นว่าฟังดูเหมือนคำหยอกเย้าเสียมากกว่าเขากอดนางแน่นขึ้น "อืมมม...นั่นสิ หากเจ้าขยับจนข้าไม่ได้นอน...ความจริงก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ" เขาจุมพิตหน้าผากนางอย่างแผ่วเบาใบหน้างดงามแดงฉานขึ้นมาทันควัน“หยุดพูดจาเหลวไหล!" เซียงหรงดุเสียงขุ่น นางจะพลิกตัวหนี แต่ก็ทำได้เพียงขยับตัวอยู่ในอ้อมกอดแนบแน่นนั้น“เหลวไหลหรือ เจ้าเป็

คืนนี้หลี่จือหลินล่าไก่ป่าได้หนึ่งตัว กำลังทำไก่ขอทานให้นางกิน แต่เหตุใดไม่รู้...นางจึงรู้สึกกระวนกระวายยิ่งนัก ต่างจากเขาที่ยังคงกล่าวกับนางอย่างสุขุมเยือกเย็น พอกไก่ด้วยโคลนอย่างสุขุมเยือกเย็น และสุมไฟ ก่อนจะโยนไก่ที่พอกโคลนทับไว้แล้วลงไปอย่างสุขุมเยือกเย็นเป็นที่สุด“ในเมื่อเจ้ากำลังจะแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง มีสองสามเรื่องที่เจ้าควรจะรู้เอาไว้” จู่ๆ หลี่จือหลินก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้นาง “เจ้าว่าจวิ้นหวังที่มีบุตรชายเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลที่มากความสามารถเช่นข้า สง่างามและชำนาญการรบเป็นที่เลื่องลือเช่นข้า สามารถไต่เต้าขึ้นเป็นแม่ทัพด้วยตนเองตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นข้า...จวิ้นหวังที่พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สินและอำนาจถึงเพียงนี้...จวิ้นหวังจ๋างจื่อที่เก่งกาจได้รับการยอมรับถึงเพียงนี้...และตำหนักจวิ้นหวังที่กำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟูถึงเพียงนี้ จะมีศัตรูบ้างหรือไม่”เซียงหรงกลอกตาเมื่อได้ยินคำว่า ‘แต่งเข้าตำหนัก’คำว่า ‘ศัตรู’ ไม่ได้ทำให้นางตกใจมากนัก อันที่จริง นับตั้งแต่มีข่าวการหมั้นหมายระหว่างนางกับเขา ข้างนอกจวนกั๋วกงก็มี ‘ศัตรู’ คอยหาเหตุใส่ไคล้ทำลายนางมากขึ้นหากเดาไม่ผิด คนเหล่านั้นอย่า

หลี่จือหลินหันมาจ้องนาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโมโหและกังวล "เจ้าโง่หรือ! ถ้าอยู่ที่นี่เจ้าจะตาย ไม่กลัวตายหรือไร!"แต่เซียงหรงกลับยืนนิ่ง น้ำตาเอ่อคลอในดวงตา "ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงเพียงนั้น หากวันนี้ท่านต้องตาย ข้าจะขอสู้ตายไปพร้อมท่าน!"คำพูดของนางทำให้หลี่จือหลินนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะหันกลับมาฟาดฟันศัตรูต่อก่อให้เกิดเสียงกระบี่และดาบปะทะกัน รอบกายยังมีเสียงอาวุธลับพุ่งฉีกอากาศดังขึ้นอีกหลายครั้งเขาสู้ต่อไปอย่างดุดัน แม้จะรู้สึกถึงบาดแผลลึกที่เริ่มเพิ่มมากขึ้น แต่เขาไม่มีทางเลือกเพื่อสตรีที่ยามนี้ถึงขั้นกำหินก้อนหนึ่งไว้ หวังใช้มันช่วยป้องกันภัยให้เขาจากด้านหลัง ศัตรูต้องถูกกำจัดทั้งหมด!ในที่สุด เมื่อเสียงโลหะกระทบกันเงียบลง ศัตรูทั้งหมดก็ล้มลงไปกับพื้นป่าร่างของหลี่จือหลินเองก็ทรุดลงกับพื้นดินเช่นกันยามนี้เขาหอบหายใจหนักหน่วง เลือดที่ไหลออกจากบาดแผลย้อมเสื้อคลุมสีดำของเขาจนโชกชุ่มเซียงหรงรีบทรุดตัวลงประคองเขาด้วยความตกใจ นางพยายามฉีกชายเสื้อของตนเพื่อใช้พันห้ามเลือดให้อย่างทุลักทุเล มือเล็กๆ ของนางสั่นระริกขณะพยายามทำตามคำบอกของเขา"กดตรงนี้...อย่าให้เลือดไหลมากไปกว่านี้..."

หลังแน่ใจว่าพันแผลห้ามเลือดให้เขาถ้วนทั่วแล้ว นางใช้เสื้อคลุมที่นุ่มและสะอาดที่สุดห่มร่างให้เขา จากนั้นก็เริ่มมองหาสิ่งรอบตัวมาทำเป็นแพลาก“ทีนี้...ดาบ...ไปหาดาบที่ถือไหวมาตัดไม้...” เซียงหรงปาดน้ำตาอีกหน ตอนนี้นางทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจไปหมดกิ่งไม้ที่แข็งแรงถูกนางเลือกตัดและหอบหิ้วมาวางเรียงกัน หลังตัดไม้จนแทบจะหมดเรี่ยวแรง นางก็โยนดาบหนักๆ ทิ้ง แล้วใช้มีดสั้นเล่มก่อนหน้าที่เบากว่าตัดเถาวัลย์จากต้นไม้รอบๆ เพื่อใช้ทำเป็นเส้นเชือก ผูกยึดกิ่งไม้เอาไว้ให้แน่นแม้มือเล็กๆ ของนางจะเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากหญ้าหนาม เปลือกไม้ และคมมีดที่แฉลบมาโดน แต่นางก็ไม่ยอมหยุดมือ"แบบนี้คงพอใช้ได้!" นางพูดกับตัวเองหลังจากพยายามอยู่พักใหญ่เพื่อเรียกกำลังใจ “เก่งมาก เฉินเซียงหรง! เจ้าอยู่ในเรือน อ่านตำราพวกนั้นไม่เสียเปล่าโดยแท้!” สิ่งที่นางประดิษฐ์ขึ้นมาก็คือแพลากที่ดัดแปลงมาจากเปลสนามอีกทีหลังทำ ‘แพลาก’ ขึ้นจากการตัดกิ่งไม้มามัดรวมกันด้วยเถาวัลย์ นางก็พยายามใช้เสื้อผ้าสะอาดที่เหลือมาขึงทับกันไปมา ก่อนจะยัดพวกมันจำนวนหนึ่งข้างใต้ต่างหมอนและที่นอน...ทำเช่นนี้ ยามเมื่อรู้สึกตัว คนเจ็บที่ต้องท