บทที่ 118

หลังแน่ใจว่าพันแผลห้ามเลือดให้เขาถ้วนทั่วแล้ว นางใช้เสื้อคลุมที่นุ่มและสะอาดที่สุดห่มร่างให้เขา จากนั้นก็เริ่มมองหาสิ่งรอบตัวมาทำเป็นแพลาก

“ทีนี้...ดาบ...ไปหาดาบที่ถือไหวมาตัดไม้...” เซียงหรงปาดน้ำตาอีกหน ตอนนี้นางทั้งหวาดกลัวทั้งรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจไปหมด

กิ่งไม้ที่แข็งแรงถูกนางเลือกตัดและหอบหิ้วมาวางเรียงกัน หลังตัดไม้จนแทบจะหมดเรี่ยวแรง นางก็โยนดาบหนักๆ ทิ้ง แล้วใช้มีดสั้นเล่มก่อนหน้าที่เบากว่าตัดเถาวัลย์จากต้นไม้รอบๆ เพื่อใช้ทำเป็นเส้นเชือก ผูกยึดกิ่งไม้เอาไว้ให้แน่น

แม้มือเล็กๆ ของนางจะเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากหญ้าหนาม เปลือกไม้ และคมมีดที่แฉลบมาโดน แต่นางก็ไม่ยอมหยุดมือ

"แบบนี้คงพอใช้ได้!" นางพูดกับตัวเองหลังจากพยายามอยู่พักใหญ่เพื่อเรียกกำลังใจ “เก่งมาก เฉินเซียงหรง! เจ้าอยู่ในเรือน อ่านตำราพวกนั้นไม่เสียเปล่าโดยแท้!” สิ่งที่นางประดิษฐ์ขึ้นมาก็คือแพลากที่ดัดแปลงมาจากเปลสนามอีกที

หลังทำ ‘แพลาก’ ขึ้นจากการตัดกิ่งไม้มามัดรวมกันด้วยเถาวัลย์ นางก็พยายามใช้เสื้อผ้าสะอาดที่เหลือมาขึงทับกันไปมา ก่อนจะยัดพวกมันจำนวนหนึ่งข้างใต้ต่างหมอนและที่นอน...ทำเช่นนี้ ยามเมื่อรู้สึกตัว คนเจ็บที่ต้องทนนอนนิ่งๆ บนนั้นอย่างหลี่จือหลินย่อมไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัวมากนัก ทั้งยังสามารถช่วยลดแรงกระแทกขณะนางพยายามเคลื่อนย้ายเขาได้ด้วย

ท้ายที่สุดก็มาถึงขั้นตอนที่น่าหนักใจและยากนัก

นางพยายามค่อยๆ ยกหลี่จือหลินขึ้นแพไม้

น้ำหนักของเขาทำให้นางซวนเซและล้มลงหลายครั้ง ทุกครั้งนางจะพยายามเอาศอกค้ำร่างไว้ หรือปล่อยให้ตัวเองล้มหงายหลังก้นกระแทกพื้น จะอย่างไรก็ไม่กล้าล้มทับคนเจ็บ พื้นแข็งๆ ทำให้เซียงหรงถึงกับข้อศอกแตก และเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด แต่นางไม่อาจ และไม่คิดจะยอมแพ้

"หลี่จือหลิน! ท่านนี่หนักชะมัด! หึ! กล้าว่าข้าผอมหรือ ท่านต่างหาก แม้จะไม่อ้วนแต่ตะกละตะกลาม กินมากเกินไปแล้ว!" นางบ่นพลางออกแรงดึงสุดกำลัง

กว่าจะลากเขาขึ้นเปลสนามจำเป็นได้ นางก็ถึงขั้นหอบแฮ่ก

“...ทีนี้...ทีนี้ต้องไปทางไหน...?” นางพยายามนึกย้อนดู

ไม่...

ไม่ใช่ว่านางไม่รู้เสียเมื่อไหร่!

เขาเคยกล่าวว่าหมู่บ้านอยู่ทางตะวันออก เป็นทางตะวันออกไม่ผิดแน่ ทั้งยังเคยกล่าวอีกว่า หากพ้นป่านี้ไป ก็จะถึงหมู่บ้านว่อหลงที่มีพี่ซู่ซินของนางกับคนของเขารออยู่!

ทิศตะวันออก...

ถูกแล้ว ต้องไปทางทิศตะวันออก...

เซียงหรงเพ่งหาทิศตะวันออกจากดวงดาว

เอ๊ะ...คล้ายจะ...มีทางเล็กๆ ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกพอดี...

อาจจะเป็นทางนี้ก็ได้!

เซียงหรงมุ่งหมายใจ กัดฟันเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีลากแพไม้ไปตามเส้นทางเล็กๆ ทว่าทอดยาวราวกับไร้จุดสิ้นสุด

แม้จะเป็นการตัดสินใจที่สุ่มเสี่ยง แต่ก็ย่อมดีกว่าไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง

ไม่แน่ว่าหากโชคดี ระหว่างทางอาจพบพวกพรานหรือคนหาของป่าสักคนก็เป็นได้

ครั้งนี้นางจะช่วยเขาบ้าง

ต้องช่วยเขาเอาไว้ให้ได้!