ภรรยาห้าอีแปะ의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

หลี่จือหลินได้แต่มองท่าทางอิ่มเอมเหมือนเด็กที่ขโมยกินของหวานสำเร็จของนาง ก่อนหัวเราะเบาๆฝากไว้ก่อนเถอะ ภรรยาตัวแสบ…เมื่อค่ำคืนล่วงผ่าน ลมหนาวก็ยิ่งแรงขึ้น เซียงหรงที่ลากแพมาหยุดอยู่ใต้ชะง่อนหินตัวสั่นเทาทว่าเมื่อหันกลับไปมองหลี่จือหลินที่นอนหลับตาอยู่ ยามนี้ริมฝีปากเขาซีดเซียว ลมหายใจที่พ่นออกมาก็เป็นไอสีขาว เนื้อตัวสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน…ดูเหมือนจะหนาวกว่านางเสียอีก"ถ้าท่านเป็นอะไรไป...ข้าคงเสียใจตลอดชีวิต" นางพึมพำเบาๆเซียงหรงตัดสินใจถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกคลุมทับให้เขาอีกชั้น แล้วมุดเสื้อคลุมหนาๆ ทั้งสองตัวเข้าไปนอนข้างๆ คนเจ็บ สอดแขนนางโอบรอบตัวเขาเบาๆความอุ่นจากตัวนางทำให้หลี่จือหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ"เจ้า...ทำอะไร?""อย่าพูดมาก!" นางตอบกลับเสียงดุ "ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านหนาวตาย!"หลี่จือหลินมองใบหน้าของนางในระยะใกล้ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“มีคนงามคอยโอบกอดข้าไว้เช่นนี้ ต่อให้ต้องตายกลายเป็นผี ก็เป็นผีที่สำราญ…”“บอกว่าอย่าพูดเรื่องตาย!”“ขอรับ น้องหญิง ทุกอย่างล้วนเชื่อฟังน้องหญิง” เขาหัวเราะเบาๆ ซึมซาบไออุ่นจากร่างเล็กบางของ

เซียงหรงใช้ปลายผ้าสะอาดจุ่มน้ำดื่ม แตะไล้ริมฝีปากที่ซีดเซียวของเขา พยายามให้น้ำตามวิธีที่เคยอ่านมาจากตำรา ก่อนค้อมตัวนอนลงแนบกาย กอดเขาไว้ พยายามถ่ายทอดไออุ่นให้เขาด้วยสีหน้ามุ่งมั่นย่างเข้าวันที่สี่ ฟ้าครืนครางเหนือยอดไม้ ด้วยอากาศบนเขาแปรปรวนไม่เหมือนกับอากาศบนพื้นราบ เส้นทางที่แฉะลื่นไปด้วยน้ำบนพื้นหญ้าและดินโคลนทำให้แพไม้ที่นางลากติดขัด เซียงหรงพยายามดึงสุดแรง แต่กลับลื่นล้มจนเกือบทำให้คนบนแพไม้พลอยพลิกตกลงไปด้วย"ข้า...ข้าขอโทษ!" นางพูดเจือสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า ขณะมองใบหน้าที่ซีดขาวของเขา "ข้าไม่ควรทำให้ท่านเจ็บกว่าเดิม ไม่ควรเลย!" ตอนนี้นางทดท้อใจยิ่งนัก...ไม่ได้ทดท้อใจเรื่องพาเขาออกไปจากป่าแห่งนี้ แต่อ่อนใจที่ร่างกายตนเองอ่อนแอเกินไปจนน่าโมโหแม้หลี่จือหลินจะไม่ได้ลืมตา แต่ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อยราวกับจะปลอบโยนนางยามนี้เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงและสติมากพอจะลืมตาขึ้นมาพูดอะไรแล้วด้วยซ้ำท้ายที่สุด สายฝนก็พร่างพรมลงมาเซียงหรงตัดสินใจหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ยามนี้ร่างของนางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่โปรยลงมาไม่หยุด นางเอาตัวบังหลี่จือหลินไว้ แม้แผ่นหลังของนางจะเปียกปอน นางก็ไม่ใส่ใจอีกต่อ

เด็กสาวคนหนึ่งพลันถามเสียงดังไม่แพ้หัวหน้าหมู่บ้าน “พี่ชายของท่านได้รับบาดเจ็บหนัก เพิ่งจะดีขึ้นไม่ใช่หรือ! ก่อนหน้านี้ท่านหมอเทวดายังสั่งห้ามไม่ให้พวกข้าปล่อยให้เขาช่วยหยิบจับการงานเลยด้วยซ้ำ!”ตงหลินปั้นหน้ายิ้มตอบฝืดเฝื่อน “พี่ชายของข้า…ดีขึ้นมากแล้วขอรับ ทั้งหมดเป็นเพราะทุกท่านที่นี่เมตตา…”“โอ้! ดียิ่ง!” เด็กสาวร้องตอบ“แล้วคนเจ็บที่มาใหม่เป็นใครหรือ” ชาวบ้านอีกคนหนึ่งร้องถาม“นั่นสิ” หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มสงสัย “คงไม่ใช่ว่าแท้จริงแล้วพวกเจ้าเป็นโจรผู้ร้ายที่หลบหนีการไล่ล่าของทางการหรอกนะ!”ตงหลินยกมือขึ้นปัดป่ายไปมา ปฏิเสธพัลวัน “ไม่ไม่ไม่ ใช่ที่ไหนเล่าขอรับ! พวกเราพ่อค้าที่พอเป็นวรยุทธอยู่บ้างก็เพียงแต่ถูกดักปล้น จึงแตกกระสานซ่านเซ็น ทว่าล้วนเคยได้ฟังมาว่าที่นี่มีหมอเทวดาที่เก่งกาจ จึงต่างมุ่งหน้ามาเพื่อรักษาตัวกันโดยมิได้นัดหมายมาก่อนเท่านั้น!”เป็นซู่ซินที่ก้าวขาเข้ามาคล้องแขนตงหลินอย่างรักใคร่สนิทสนม ร้องบอกชาวบ้านทุกคนเสียงนุ่ม “ข้าเป็นเพียงสตรีธรรมดาๆ ผู้หนึ่ง หากเขาเป็นโจรจริง ระหว่างทางคงไม่ช่วยข้าที่พลัดหลงกับครอบครัวเอาไว้และใส่ใจดูแลข้าอย่างทะนุถนอมอ่อนโยนถึงเพียงนี้หรอ

เซียงหรงยิ้มน้อยๆ “ในเมื่อพี่ซู่ซินกล่าวว่าดี เขาย่อมจะต้องเป็นบุรุษที่ดีคนหนึ่ง หากใจตรงกันก็แต่งให้เขาเถอะ ข้าจะฝากฝังจวิ้นหวังจ๋างจื่อเอาไว้ หากตงหลินผู้นี้กล้าผิดต่อพี่ซู่ซินของข้า จวิ้นหวังจ๋างจื่อจะไม่เลี้ยงเขาไว้อย่างแน่นอน”“เดี๋ยวนี้ถึงขั้นรับปากแทนท่านเขยได้แล้วหรือเจ้าคะ” ซู่ซินหัวเราะคิกคัก “จะต้องฝากฝังไปไย อีกหน่อยคุณหนูก็ต้องแต่งให้ท่านเขยอยู่แล้วไม่ใช่หรือ เอาไว้รอคุณหนูแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง บ่าวค่อยคิดเรื่องตัวเองอีกครั้งก็ยังไม่สาย...อยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว บ่าวไม่รีบหรอกเจ้าค่ะ”“ตงหลินก็ไม่รีบหรือ” เซียงหรงแย้มยิ้ม แต่แววตายังคงเศร้าสร้อยยิ่งนัก“หากเขารีบ ก็ให้เขาแต่งกับผู้อื่นไปสิเจ้าคะ ยังเหลือตงหยางพี่ชายเขาอีกทั้งคน!”“พี่ซู่ซิน!” เหตุใดนางจึงไม่เคยรู้ ว่าพี่ซู่ซินของนางก๋ากั่นถึงเพียงนี้“บ่าวล้อเล่นเจ้าค่ะ” ซู่ซินรีบแก้ตัวทันที “จะว่าไปแล้ว ระหว่างท่านเขยกับคุณหนู—”“เหตุใดที่พักของจวิ้นหวังจ๋างจื่อจึงว่างโล่งเช่นนั้น” จู่ๆ เซียงหรงก็อดสงสัยไม่ได้ “เอ๊ะ…เมื่อกี้นี้พี่ซู่ซินพูดว่าอะไรนะ” เพียงได้ยินคำว่าท่านเขยอีกคำ ความคิดนางก็วนเวียนไปถึงคนเจ็บที่กำลังรับก

กระท่อมเก็บฟืนเล็กๆ ที่หลี่จือหลินพักรักษาตัวกลายเป็นจุดสนใจของชาวบ้านยิ่งกว่าตอนที่ตงหลินและตงหยางพักรักษาตัวที่นี่เสียอีกทันทีที่มีข่าวว่า ‘สองสามีภรรยาตกระกำลำบากถูกโจรปล้นระหว่างทางและได้รับบาดเจ็บ คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มรูปงาม อีกคนเป็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามอ่อนหวาน’ ชาวบ้านหลายคนก็พากันมาเยี่ยมเยือนด้วยความอยากรู้และอยากเห็นภายในกระท่อม หลี่จือหลินยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ แต่ใบหน้าซีดขาวยังคงบ่งบอกถึงความอ่อนแอเซียงหรงนั่งอยู่ข้างเขา คอยเช็ดเหงื่อและเปลี่ยนผ้าชุบน้ำตามที่ท่านหมอชราสั่ง ก่อนจะฝากให้ตงหลินและตงหยางมารับช่วงต่อ แล้วออกไปหาบรรดาสตรีในหมู่บ้านที่ยามนี้มาออกันอยู่ที่หน้ากระท่อมหลังนี้ พลางพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในหมู่บ้านให้กันฟัง คล้ายกับเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนข่าวคราวกันไปเสียอย่างนั้นเซียงหรงนั่งฟังพวกนางคุยกันอย่างสนใจ ชีวิตของชาวบ้านแท้จริงแล้วเรียบง่ายกว่าที่นางเคยจินตนาการเอาไว้มากมายนัก พวกเขาไม่ได้ต้องการสิ่งใดมากไปกว่าของกินของใช้ที่จำเป็น พวกเขาไม่ได้โลภต้องการบ้านหลังใหญ่หรืออาภรณ์งดงาม เพียงต้องการความสุขง่ายๆ อย่างเช่นการอิ่มท้