Todos los capítulos de Isang Mainit Na Gabi (SSPG): Capítulo 211 - Capítulo 220

Chapter 210Hanggang tumunog muli ang phone ko....si Mom ang text sa akin.Nang mabasa ko ang mensahe ni Mom, para akong binuhusan ng malamig na tubig.Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko."Anak, Julie. Oras na siguro na bumalik ka na..."Ilang beses kong binasa ang text, baka sakaling nagkamali lang ako ng intindi — pero hindi, malinaw ang lahat.“Julie, okay ka lang?” tanong ni Adrian habang nakatingin sa akin, halatang nag-aalala.Huminga ako nang malalim at marahang ngumiti, kahit pilit. “Yeah, si Mom kasi… nalaman na.”“About the marriage?”Tumango ako. “Oo. Gusto niyang bumalik ako. At… gusto niya ng proof na totoo ‘tong kasal natin.”“Proof?” ulit niya, sabay bahagyang tawa. “So gusto niya ng ebidensya?”“Exactly,” sagot ko habang naglalabas ng buntong-hininga. “Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinis. Kasi parang… kahit anong gawin ko, kontrolado pa rin niya ang buhay ko.”Tahimik lang si Adrian sa loob ng ilang segundo. Pagkatapos, ngumiti

Chapter 212Adrian POV"Anak ng tukwa!" sigaw ng isip ko habang pilit kong pinapanatiling kalmado ang mukha ko sa harap ng mga magulang ni Julie.Sino ba naman ang hindi mabibigla kung bigla mong malalaman na ang babaeng dapat kong pakasalan noon — ang babaeng pilit kong tinakasan para lang makawala sa arranged marriage — siya pala ang napangasawa ko ngayon… nang hindi ko alam.Napatingin ako kay Julie. Kita ko sa mga mata niya ang gulat, halong kaba at pagtataka. Para kaming parehong binuhusan ng malamig na tubig."Fate talaga ‘to, huh," mahina kong bulong sa sarili habang bahagyang napangiti ng mapait. “Ang galing ng tadhana, pinagtakbo kami noon, tapos ngayon pinagtatagpo ulit.”Habang patuloy na nagsasalita si Mrs. Vellaceran tungkol sa “destiny” at “plans of the past,” ramdam ko ang kakaibang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung kaba ba ‘to o saya.Kasi kung tutuusin, simula nang makilala ko si Julie, may kung anong kakaibang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag.Yung tipong kahit

Chapter 214Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mahihiya sa sinabi ni Mom.“Akalain mo nga naman,” sabay tawa ni Mom habang umiiling. “Yung tinakasan ng anak ko noon, siya pa palang naging daughter-in-law ko ngayon!”Napanganga ako, habang si Julie naman ay tila napako sa kinauupuan niya.“Mom…” tanging nasabi ko, pilit na tinatago ang kaba sa dibdib ko.Ngumiti si Mom, halatang natutuwa. “Destiny nga talaga kayo, son! Hindi mo man siya gustong harapin noon, pero tadhana na mismo ang gumawa ng paraan para magtagpo kayong muli.”Napatingin ako kay Julie, na ngayon ay namumula na ang mukha.“Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis, Ma’am,” mahina niyang sabi sabay kindat sa akin.Nagkatawanan sina Mr. at Mrs. Vellaceran, pati na rin si Dad na halatang aliw na aliw sa sitwasyon.“Claire, mukhang may lahi kang manghuhula,” sabi ni Mr. Sandro. “Sabi mo dati, baka magtagpo pa rin ang mga anak natin kahit anong takas nila.”“Eh ayan na nga!” sagot ni Mom sabay tapik sa braso ni Dad. “Ting

Chapter 216Nang marinig ko ‘yon kay Julie, napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung matatakot ba ako o kakabahan sa kung ano ang gusto niyang pag-usapan.“Oh sure, anak,” nakangiting sagot ni Mrs. Solidad habang nakatingin sa amin. “Maganda nga ‘yan, para makapag-usap kayo nang maayos. Nando’n sa garden ang ilaw, doon na lang kayo.”Tumango si Julie at marahang hinila ang braso ko palabas ng sala. Tahimik kaming naglakad papunta sa garden ng mansion — ‘yong lugar kung saan maririnig mo lang ang hampas ng malamig na hangin at ang tunog ng mga kuliglig.Pagdating namin doon, tumigil siya sa tapat ng fountain, huminga nang malalim, saka humarap sa akin.“Adrian,” panimula niya, “hanggang kailan natin kayang itago ‘to?”Napakuyom ako ng kamao. “Anong ibig mong sabihin?”“Tungkol sa kasal natin. Sa totoo lang, hindi ko alam kung tama bang magpatuloy tayo sa ganitong palabas. Nakikita mo naman kung gaano kasaya sila Mom at Dad.” Halata sa boses niya ang pag-aalala, pero ramdam ko rin an

Chapter 218“Dahil wala nang atrasan ito, balae, kumpadre…” nakangiting sabi ni Mommy Celeste — ang ina ni Adrian — habang tumayo ito, punô ng sigla at tuwa. “I-announce na natin ito sa buong mundo! What do you think?” tanong pa niya kay Mommy Solidad na agad namang napahawak sa dibdib sa sobrang excitement.“Oh my! That’s a wonderful idea!” sagot ni Mommy Solidad, halos mapatalon sa saya. “Matagal ko nang pangarap na makitang ikinakasal ang anak ko. At ngayon pa na sa pamilya Velarde siya mapupunta—mas lalo akong proud!”Natawa si Daddy Alessandro, sabay tapik sa balikat ni Daddy Anderson. “Kumpadre, mukhang kailangan na nating maghanda. Siguradong magiging pinakamagandang kasal ito ng taon!”“Of course,” nakangiting sagot ni Daddy Anderson. “Pag-uusapan namin ni misis ang lahat ng detalye. Ipagpapa-print ko agad ang invitation. Isang grand celebration ito.”Parang lumulutang ako sa ere habang pinapanood silang masayang nagbabalak. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan.Ngay