บททั้งหมดของ Ang Asawa Kong No Read No Write: บทที่ 21 - บทที่ 29

A-aalis ka?”Tanong ni Elaina nang makita na nag-iimpake si Arkin ng mga damit nito sa maleta. Panandalian itong tumigil sa ginagawa at hinarap siya. Kinuha nito ang magkabilang kamay ng asawa at marahang hinagkan ang mga iyon.“Yes, babe. Sorry kung hindi ko agad sa’yo nasabi. But don’t worry, two weeks lang akong mawawala.”Two weeks? Nanlumo siya sa narinig buhat sa asawa. Nilukuban siya ng takot. Tila tambol din sa lakas ng tibok ang puso ni Elaina. Iyong isang linggo na nga lang na wala rito sa mansyon ang asawa niya ay para na siyang mamatay sa mga pinaggagawa sa kanya ng ina nito. Dalawang linggo na naman siyang pahihirapan ng kanyang matapobreng biyenan. At panigurado rin siya na sa dalawang linggo na iyon ay katakot-takot na gutom ang aabutin niya.“Babe, huwag ka nang malungkot. Babalik din naman ako agad. Kailangan ko lang talaga mag-out of the country dahil sa ka-business meeting ko sa US. I need to do this dahil sa naging sunod-sunod na problema ng kumpanya. Saka araw-ara

Halos hindi maigalaw ni Elaina ang katawan mula sa pagkakaupo sa gilid ng kanilang kama. Nasa kwarto na siya at matamang nagpapahinga. Malalim na ang gabi at katatapos lang niya maglinis ng mga pinagkainan ni Donya Octavia at ng mga kaibigan nito. Namumula at namamaga naman ang kamay niya dahil sa mga mabibigat na gawaing ibinigay sa kanya ni Donya Octavia ngayong maghapon. Dinampot niya ang cellphone mula sa lamesa sa gilid ng kama. Malalim siyang napabuntong-hininga nang makitang wala man lamang missed call doon. Kahapon pa umalis si Arkin, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin siya tinatawagan ng asawa. Baka busy. Iyon ang siksik niya sa kanyang isipan. Muli siyang napabuntong-hininga nang maisip ang sinabi kanina sa kanya ni Doray. “Kaya kung ako sa’yo, hiwalayan mo na si Arkin. Dahil hindi kayo nababagay. Langit siya, habang ikaw ay lupa.” Hinding-hindi niya iyon gagawin. Mahal na mahal niya ang kanyang asawa. Magtitiis siya sa mga kalupitan ni Donya Octavia alang-alang kay

Tahimik ang buong laundry area. Nakayuko si Elaina habang kinukuskos ang sahig gamit ang kanyang mga kamay. Namumula na ang kanyang mga palad at nanginginig ang kanyang mga braso sa pagod. Sobrang hapdi na rin ng kanyang braso na natapunan ng kape. Ngunit wala siyang reklamo. Tahimik lamang siyang nagtitiis. Sa kabilang dako ng bakuran, nakasandal si Sonia sa pader habang nanonood sa kanya. Nakatupi ang mga braso nito. At sa labi nito ay nakapinta ang isang mapanuyang ngiti. Masayang-masaya siya na nagtagumpay ang mga plano niya. Sisiguraduhin niya na sa susunod pang mga araw ay hindi lamang sampal, sabunot, at pagbuhos ng mainit na kape ang gagawin ni Donya Octavia kay Elaina. Nangako siya sa kanyang amo na sa pagbabalik nito ay wala na ang babaeng mangmang na ito sa pamamahay ng mga Delavega. “Ang bilis naman niyang maparusahan,” mahinang bulong ni Doray habang lumalapit kay Sonia. Hindi man lang inalis ni Sonia ang tingin kay Elaina. Nakangisi siyang umiling-iling kay Doray

Malungkot na napayuko si Elaina matapos marinig ang mga sinabi ni Manang Erma. Hindi niya alam kung ano ang isasagot sa mga tanong nito dahil siya man ay hindi rin tiyak kung hanggang kailan niya kakayanin ang lahat ng ito. Ang tanging malinaw lamang sa kanyang isip ay ang pagmamahal niya kay Arkin. Iyon ang nagsisilbi niyang sandalan sa bawat araw na lumilipas sa mansyon na iyon. “Manang, hayaan n’yo na po muna,” mahina niyang saad habang ibinababa ang tingin sa hawak niyang plato. “Ayoko po talaga ng gulo. Kapag nalaman po ni Arkin ang lahat, siguradong masasaktan siya. Ayoko rin po na mag-away sila ng mama niya nang dahil sa akin.” Napabuntong-hininga si Manang Erma. Kita sa mukha nito ang awa at panghihinayang para sa kanya. “Elaina, hindi na tama ang lahat ng ito,” malungkot na sambit ng matandang mayordoma. “Hindi ka dapat tinatrato nang ganiyan sa pamamahay na ito. Asawa ka ni Senyorito Arkin, hindi ka katulong.” Mapait siyang napangiti. Ilang beses na ba niyang narinig iyo

Malamig ang hangin sa loob ng conference room. Tahimik. Tanging tunog lamang ng mahihinang pag-click ng ballpen at paglipat ng mga papel ang maririnig. Nasa gitna ng mahabang mesa si Arkin. Diretso ang kanyang likod. Nakaayos ang suot nitong mamahaling suit. Ngunit sa kabila ng pormal nitong anyo, hindi maitago ang bahagyang pagkakunot ng kanyang noo. Pagod. At tila may iniisip. Sa kanyang harapan ay nakaupo ang tatlong foreign investors. Pawang seryoso ang mga mukha habang nakatingin sa presentation na naka-project sa malaking screen. “Mr. Delavega,” ani ng isa sa mga ito, isang matandang banyaga na may salamin, “your proposal is impressive. However, we need more assurance regarding the recent financial setbacks of your company.” Bahagyang tumango si Arkin. “I understand,” kalmado nitong sagot, ngunit may diin ang bawat salita. “The issues you’re referring to are already being resolved. In fact, within the next few weeks, we expect full recovery.” Nagpalitan ng