ตอนที่161สะใภ้บ้านหวง

"ข้ามีแค่นี้ เงินของข้าหมดแล้ว ถ้าท่านต้องการมากกว่านี้ จะต้องรอท่านพ่อของข้ากลับมาจากการขายสินค้า"พูดเสียงเบา รู้ดีว่าความหวังที่เหลืออยู่ก็แค่ลมปาก ไม่มีอะไรที่จะสามารถการันตีได้ว่าจะมีเงิน

พ่อครัวเสวี่ยนจั๋วยืนจ้องมองหยางลู่ด้วยดวงตาแข็งกร้าว ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างไม่รีรอและโยนตั๋วเงินปึกนั้นไปฟาดหน้าหยางลู่ เสียงของมันดังก้องไปทั่วห้อง

"หากเจ้ากล้าโกหกข้าคงรู้สินะว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เสียงของพ่อครัวเสวี่ยจั๋วดังขึ้นอย่างดุร้าย เขาเดินเข้ามาใกล้หยางลู่ หยุดอยู่ตรงหน้าและจ้องตาหยางลู่ด้วยความโกรธ และคาดโทษ

"ตอนนี้สิ่งที่เจ้าควรทำที่สุดคือภาวนาให้ฮูหยินของข้าพอใจ เพราะถ้าฮูหยินของข้าไม่พอใจ เจ้าจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ นางต้องทนลำบากดูแลโรงเตี๊ยมไห่ถัง เช่นนั้นนางอยากได้อะไรนางก็ต้องได้"

หยางลู่สะอื้นเบาๆ รู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลรินออกมา ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากการถูกฟาด แต่เป็นความสิ้นหวังที่แผ่กระจายไปทั่วทุกส่วนของหัวใจก้มหน้าลงจนมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นมีเพียงดวงตาพร่ามัวจากหยาดน้ำตา ได้แต่พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"ข้าไม่เคยทำร้ายท่าน ทำไมท่านต้องทำกับข้าแบบนี้ด้วยโรงเตี๊ยมไห่ถังท่านก็