All Chapters of รักเราไม่เคยเท่ากัน ( NC 18+ ): Chapter 81 - Chapter 90

“พอขอแต่งงานเสร็จมึงจะเอาช่อดอกไม้ไปต้มกิน?” ไธม์มองช่อดอกไม้ที่ผมจะใช้ขอแต่งงานอย่างมีคำถาม “อ้าวทำไมล่ะ ของกินได้ก็กินสิ จะทิ้งทำไม” “กูเคยได้ยินแต่เขาเอาดอกไม้ไปอบเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก เคยได้ยินแต่มึงกับเมียนี่แหละ เอาดอกไม้ขอแต่งงานไปลวกกิน” ก็เมียกูพิเศษ ใช่ เมียผมพิเศษ ทำไมต้องเหมือนใคร “มึงคิดดูนะไอ้ไธม์ เอาไปอบแห้งเก็บไว้เป็นที่ระลึกก็ต้องเสียพื้นที่เก็บ สะสมเป็นขยะให้โลกอีก ไม่มีประโยชน์อะไรเลย กูเชื่อเมีย เชื่อเมียแล้วจะเจริญ” ผมเห็นไอ้ไธม์สั่นหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ผมแนะนำ ไอ้นี่โง่แล้วอวดฉลาด ถึงได้ไม่มีเมีย “เป็นเอามาก ว่าแต่เสร็จหรือยังทุ่งสวนครัวมึงเนี่ย ระวังนั่งทับพริกขี้หนู แสบไข่แล้วกูจะขำให้” “ไอ้ไธม์พูดเพราะ‍ ‍ๆ สิ เดี๋ยวหลานได้ยิน” ผมรีบว่า มาข่งมาไข่อะไรกัน เดี๋ยวลูกชายผมก็พูดตามหรอก “ไม่เพราะตั้งแต่มึงเรียกกูไอ้แล้วแทนตัวเองว่ากูละ” มันย้อนผม ดูสิ เป็นน้องไม่มีสัมมาคารวะ มิน่าไม่มีเมีย “มึงไม่ต้องด่าทางสายตา ที่กูไม่มีเมียเนี่ยกูเลือก” “รู้ดีสมเป็นหมอ มึงว่ากูไม่เลือกเหรอ กูจะฟ้

“ตื่นเต้นไหมมึง” ไธม์เดินเข้ามากระซิบ นั่นมันยังรีบเมาอีก ไม่รู้จะรีบเมาไปไหน งานเช้ายังไม่ทันจับพิธี “ไว้มึงลองแต่งดู” ธาร์ไม่อยากสนใจกับคนรีบเมา เขาเดินตามมารดาจนถึงประตูหน้าบ้านก็เจอประตูเงิน ทั้งญาติเขาและเหล่าพยาบาลรุ่นพี่ของเพื่อนสายน้ำ ด่านแรกคือประตูชัยที่เริ่มตั้งแต่ทางเข้าบ้านซึ่งเป็นเพื่อนและรุ่นพี่ที่เรียนระดับมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน โดยประตูนี้กั้นโดยใช้ดอกไม้ต่าง‍ ‍ๆ ร้อยเรียงกั้นประตูชัยไว้ “มาทำไมคะ” “มาขอน้ำครับ” ธาร์ตะโกนแข่งกับเสียงกลองและเสียงโห่ เขากับเถ้าแก่ต่อรองอยู่นานกว่าจะผ่านประตูนี้ไปได้ ถัดจากประตูนี้ไปธาร์ถึงกับเข่าอ่อน ไหนใครว่าพิธีเล็ก‍ ‍ๆ ไง นี่เล็ก‍ ‍ๆ แน่นะน้ำ เพื่อนเธอและญาติผู้หญิงฝ่ายเขาบางส่วนต่างพากันใช้ทองมากั้นประตู ในความหมายของประตูเงินนั้นหมายถึงให้มีชีวิตคู่ที่สุขสบาย ร่ำรวยด้วยเงินตรา ส่วนประตูทองนั้นหมายถึงให้ร่ำรวยด้วยทอง และมีชีวิตคู่ที่รุ่งเรืองดั่งทองคำ เพราะด้วยความหมายที่ดีเหลือเกิน ไม่ว่ากี่ประตูธาร์ก็ไม่ย่อท้อ ไม่ว่าเพื่อนเจ้าสาวจะให้เขาร้องเพลงหรือเต้น ทั้งเขาและเพื

เราสองคนขับรถจากเชียงใหม่ไปยังลำพูน เพื่อทำเรื่องรับศพไปบำเพ็ญกุศล นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะทำให้พ่อได้เป็นครั้งสุดท้าย แน่นอนว่าฉันแอบโทษตัวเองที่ไม่เคยคิดจะตามหาพ่อในตอนที่ตัวเองสบายแล้ว แต่เพราะไม่อยากให้พ่อมีปัญหากับครอบครัวใหม่ ฉันเลยเลือกที่จะหายไปจากชีวิตพ่อ เหมือนอย่างที่พ่อเองก็หายไปจากชีวิตฉัน ความผูกพันของเราต้องบอกว่าค่อนข้างน้อย เพียงไม่นานฉันกับพี่ธาร์ก็มาถึงโรงพยาบาลที่พี่หมอเบย์ทำงาน เขาออกมารอรับฉันกับพี่ธาร์ พาเราสองคนไปยังห้องเย็นหรือห้องเก็บศพ ‘หัวใจวาย’ นั่นคือสาเหตุการตายของพ่อ ฉันได้รับรู้ว่าท่านเข้ารักษาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน คนนำส่งโรงพยาบาลบอกว่าเจอพ่อนอนหมดสติอยู่ลานวัดขณะกวาดลาน ในตัวของท่านมีเพียงกระเป๋าเงินใบเล็กและบัตรประชาชนเท่านั้น เมื่อทางโรงพยาบาลค้นหาทะเบียนราษฎร์จึงรู้ว่าฉันเป็นลูก คงเพราะความบังเอิญอีกนั่นแหละที่พี่หมอเบย์รับรู้เรื่องนี้เข้าและได้แจ้งข่าวฉัน ฉันไม่รู้ว่าระหว่างพ่อกับครอบครัวใหม่เกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อถึงกลายมาเป็นคนอาศัยวัด ฉันไม่อยากรู้และไม่อยากตามหาคนพวกนั้น เราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ส

เช้าวันใหม่แสนสดใสเริ่มต้นขึ้น แต่วันนี้ที่ต่างออกไปคือน้ำไม่แพ้ท้องแล้ว ตอนนี้อายุครรภ์ของเธอคือยี่สิบสัปดาห์ เรียกได้ว่ากำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโตของทารกน้อย เพราะว่าเป็นลูกแฝด ทำให้ผมที่ไม่มีความรู้ทางสูตินรีสักเท่าไรถึงกับต้องอ่านหนังสือและงานวิจัยเพิ่มเพื่อเพิ่มพูนความรู้ ทั้งยังต้องนำความรู้นี้มาดูแลเมียและลูก “พ่อ น้องดิ้นครับ” ลูกชายของผมที่กำลังจะกลายเป็นพี่ชายคนโตพูดอย่างตื่นเต้น น้ำกำลังเอนกายบนเก้าอี้นั่งในสวน โดยผมกำลังนั่งทำสวนและลูกชายตัวเล็กคอยช่วย แต่ตอนนี้เหนือสนใจเจ้าเด็กแฝดในท้องมากกว่าจะช่วยงานพ่อเสียแล้ว “ดิ้นแรงไหมครับ” “แรงนะครับ น้องเตะมือเหนือ” เหนือยกมือจากหน้าท้องของแม่เมื่อตอนน้องเตะ แล้วก็หัวเราะคิกคักขณะวางมือน้อย‍ ‍ๆ ลงไปใหม่อีกครั้ง “พ่อ พ่อมาจับเร็ว‍ ‍ๆ ครับ น้องเตะใหญ่เลย” นอกจากตัวเองจะตื่นเต้นแล้วยังเรียกผมด้วย ผมจัดการถอดถุงมือออก ล้างมือให้สะอาดอีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงข้าง‍ ‍ๆ เก้าอี้เอนหลังของน้ำ “ดิ้นแรงไหม” ผมถามคนอุ้มท้อง เธอยิ้มรับพร้อมทั้งพยักหน้า ผมวางมือบนหน้าท้องเธอสักพัก จากนั้นไ

“พี่รู้สึกผิดมาก ยิ่งรู้ว่าน้ำท้องไม่มีพ่อ พี่คิดว่าเพราะพี่ทิ้งน้ำ ทำให้น้ำไปเจอไอ้เชี่ยนั่น ใครจะคิดว่าไอ้เชี่ยนั่นคือตัวเอง” ด่าตัวเองอยู่นานกว่าจะรู้ว่าคือตัวเอง สมควรแล้วที่ใครต่อใครว่าผมเป็นคนโง่ อยู่กับเมียกับลูกตั้งนานไม่รู้ว่าเหนือเป็นลูกตัวเอง แม่มาวันแรกยังรู้เลยว่าเหนือคือหลานท่าน เพราะเรื่องนี้แหละที่ไอ้ภูมิมันเอามาด่าผมว่าโง่กว่ามันอีก ในโลกนี้ยังมีคนที่โง่กว่าภูมิอีกเหรอ ผมว่าไม่น่ามีแล้วนะ รักเมียขนาดนั้น กว่ามันจะรู้ตัวว่ารักเกือบโดนเมียทิ้ง แต่ก็อย่างว่า คนอย่างภูมิยอมเสียเปรียบเรื่องการด่าเหรอ ‘กูแค่คิดว่าตัวเองไม่รักเมีย แต่มึงนี่หนักนะ ไม่รู้จักลูกตัวเอง โง่ฉิบหาย’ ในเวลานั้นทุกอย่างมันจูงใจให้ไปทางนั้นนี่นา คิดว่าเหนือไม่ใช่ลูกผม แต่สำหรับผมมันไม่สำคัญเลย ขอแค่เหนือเกิดจากผู้หญิงที่ผมรักก็เพียงพอแล้ว “เข้าบ้านกันเถอะ พี่อยากอาบน้ำ ทำสวนเหนียวตัวมากเลย” ดูเวลาแล้ว เกือบสองชั่วโมงน่าจะได้เวลาออกไปกินขันโตก “อยากกินไส้อั่ว” ยังไม่ถึงเวลากินเลย คนท้องก็พึมพำอยากกินแล้ว “เดี๋ยววันนี้ก็ได้กินแล้วครับ”