ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Million Dollar Bet / บทที่ 1 - บทที่ 10

บททั้งหมดของ Million Dollar Bet : บทที่ 1 - บทที่ 10

14

Kabanata 1

(Camille’s POV) "Ten million dollars." Halos mahulog ang panga ko nang marinig ko ‘yon. Sa gitna ng grand function hall, isang lalaki ang nakatayo sa stage—ang lalaki na parang siya ang may-ari ng buong mundo. Tall, broad-shouldered, at parang inukit ng Diyos sa perpekto ang mukha. Adrian Vale. At sa lahat ng tao na pwedeng pagtripan, bakit parang ako? "Ten million dollars," ulit niya, this time, nakatingin siya diretso sa akin. "The bet is simple. Survive three months with me as your girlfriend… and the money is yours." Three months? Girlfriend? Ano ‘to, hidden camera show? I blinked. Mali siguro narinig ko. Kaya naglakad ako palayo, dumiretso sa buffet table, kunwari busy sa pagsalok ng pasta. Hindi pwedeng ako ang target ng ka-weirduhan n’to. "Interested?" Almost nabilaukan ako nang bigla siyang sumulpot sa tabi ko. Close enough na maamoy ko yung mamahaling cologne niya—amoy kayamanan at kayabangan. "Interested saan?" sagot ko, pilit pinipigilan ang inis ko. He smirked,
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 2

(Camille's POV) He stopped walking, turned to face me, and for a second the world shrank to just the two of us and the distant hum of the estate staff. "Camille, when I say 'mine', I mean protection. Not ownership," he said, voice low and oddly sincere. "I won't use you as a trophy. I won't humiliate you." Hindi ko alam kung maniwala. But there was something in his tone — a thread of honesty — that made the ache in my chest loosen, just a notch. We continued the tour. Pinakita niya yung private gym (state-of-the-art, of course), library (floor-to-ceiling books, mahogany ladders), maliit na cinema room, at isang service wing na para bang maliit na bayan mismo. Sa corridor ng library, may isang portrait ng matandang Monteverde na parang nanonood sa amin mula sa canvas; napakaganda at nakakatakot sa iisang eksena. "At dito ka matutulog," sabi niya nang biglang huminto kami sa harap ng isang maliit na guest house—elegant but understated. "Hindi mo kailangan makitira sa main mansion ka
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 3

(Camille's POV)Nagpatuloy kami sa paglilibot, at pinakita niya ang mga warehouse, ang maliit na chapel na parang antique, at ang malaking fountain sa gitna ng hacienda. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang bigat ng lugar. Ang laki ng mundong ginagalawan niya, at ako? Isang ordinaryong babae na parang tinapon lang dito para malunod sa mundo ng mayayaman. Pero habang pinagmamasdan ko siya, confident sa bawat galaw, hindi ko maiwasang mapaisip. Hindi ba siya napapagod? Hindi ba mabigat para sa kanya na maging sentro ng lahat? Napatigil ako sa tanong na iyon, kasi hindi ko dapat siya iniintindi. Three months lang ito. Three months na parang habambuhay kung kasama ko siya. Sa huling parte ng tour, tumigil siya sa harap ng isang maliit na hardin na puno ng rosas. Nakaupo siya sa bench at tiningnan ako na parang nag-aaral. "So, Camille," aniya, mabagal at seryoso. "What do you think? Do you still believe na hindi mo kailangan ng protection dito?" Huminga ako nang malalim. "Honestly? Hindi k
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 4

(Camille's POV) Hanggang sa huminto kami sa harap ng isang lumang bahay na gawa sa bato at kahoy. Medyo luma na, may mga parte ng pader na may bitak, pero halatang inaalagaan pa rin. "Welcome," he said softly, at ngayon lang naging iba ang tono ng boses niya. Hindi sarcastic, hindi commanding. Parang may halong nostalgia. "Dito nagsimula lahat." Napalunok ako. "Ano ibig mong sabihin?" Tumayo siya sa harap ng lumang bahay, tinitigan ang bintana nito na parang may bumabalik na alaala sa kanya. "This used to be my grandparents' house. Bago pa nag-expand ang hacienda, bago pa naging empire ang Vale name, dito lang sila nakatira. Maliit, simple, mahirap. At dito ko natutunang lahat ng ibig sabihin ng survival." Tahimik akong nakinig, kasi ngayon lang siya nagsalita ng hindi mayabang, hindi nagmamagaling. Totoo. Sincere. "Three months, Camille," dagdag niya, lumingon ulit sa akin. "Kung kakayanin mo akong sabayan dito, you might understand kung bakit ako ganito." Tumango ako, hindi d
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 5

(Camille's POV)Nagkatawanan kami nang bahagya pagkatapos, dahil tinuruan niya ako magtakbo ng maayos sa slippery stone path, at dahil bingeing ng halo-halo na inabot niya sa akin sa isang maliit na picnic table. Kumain kami nang tahimik, pero may presensya. Hindi kami nag-usap nang marami, pero sapat iyon. Pagkatapos ng pagkain, dinala niya ako sa isang maliit na silid na puno ng lumang libro. "This is my retreat," sabi niya. "When the noise becomes too loud, I come here. Books quiet the world." Pumasok ako at umupo sa isang upuan. Napansin ko ang mga libro, karamihan economics at old literature, ngunit may isang shelf na puno ng mga lumang diary at sketches. Kinuha niya ang isa at inabot sa akin. "Take it. Read it when you need context. It helps." Tinanggap ko ang diary na may bahagyang pag-aalinlangan. Binalot iyon ng kahoy na parang may proteksyon. Nang buksan ko, nakita ko ang sulat sulat ng isang batang lalaki na nagsasabing natutong magbilang at mangarap kahit maliit ang per
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 6

(Camille's POV) Mag-iisang linggo na ako dito. Ang dami nang naipon sa isip ko na hindi ko pa rin alam kung saan ko ilalabas. Sa mga nakalipas na araw, halos lahat ng lakad at proyekto ay may kasamang kamera, meeting, o formal dinner. Hindi ko man sabihing sanay na ako, pero natutunan kong huminga sa gitna ng lahat. Pero ngayong gabi, iba ang tahimik ng hacienda. Hindi siya yung typical na calm. Mas mabigat, parang may paparating. Mula sa veranda ng guest suite, kita ko ang headlights ng isang sasakyan na pumasok sa main drive. Past eleven na. Alam kong si Adrian iyon dahil siya lang ang lumalabas ng ganitong oras para sa late meetings with board members. Hindi ko sana papansinin, pero napansin ko agad kung paano siya bumaba. Mabigat ang hakbang, at kahit malayo, halata ang pagkahilo. “Shit,” mahina kong sabi, pero mabilis akong bumaba para salubungin siya. Pagdating ko sa entrance, amoy na agad ang alak. Hindi ordinaryo lang. Matapang, parang sumama na lahat ng klase ng alak s
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 7

He blinked at me, parang nagulat na tinapos ko agad ang usapan. Pero imbes na umatras, dahan-dahan siyang umupo sa tabi ko sa kama, shoulders slumping, para bang biglang nawala lahat ng kayabangan niya. “Camille…” tawag niya ulit, this time mas mahina, halos bulong. “Don’t brush it off. Hindi ka dapat sanay sa ganito. Hindi ako dapat ganito.” Napatingin ako sa kanya. The way his voice cracked—hindi iyon yung Adrian Vale na nakasanayan kong matapang, dominante, lagi dapat siya ang masusunod. Sa sandaling iyon, he looked almost… lost. Bago pa ako makasagot, umupo siya ng mas malapit. Ramdam ko ang init ng katawan niya, amoy alak at mamahaling pabango, halo ng bango at bigat. Pinatong niya ang braso niya sa balikat ko at dahan-dahang isinandal ang ulo niya sa akin. “Just… stay like this. Please.” Nanigas ako. Hindi ako sanay sa ganito. Lalo na galing sa kanya. Pero he clung tighter, para bang takot siyang mawawala ako kapag gumalaw ako kahit kaunti. “Adrian,” bulong ko, “baka masan
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 8

(WARNING: MATURE CONTENT🔞)“Camille…” he moaned against my lips, voice breaking. “You’ll be the death of me.”The sound of his voice sent a violent shiver down my spine. Parang lahat ng ipinipigil kong emosyon biglang gustong kumawala, pero I was frozen—hindi dahil ayaw ko, kundi dahil natatakot ako sa kung anong mangyayari kapag nagpadala ako.Pero si Adrian, he didn’t wait. He kissed me harder, hungrier, lips pressing into mine as if gusto niyang burahin lahat ng duda ko. His mouth moved with urgency, but never careless—like he was both desperate and terrified at the same time.My fingers, na kanina nakabaon lang sa shirt niya, found themselves climbing up to his neck, then his jaw. The roughness of his faint stubble tickled my palm, grounding me sa reality ng moment na ‘to. Hindi ito panaginip. Adrian Vale was kissing me like his life depended on it.He pulled back slightly, foreheads still pressed together, both of us panting. “You don’t push me away… bakit, Camille? Tell me why.
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 9

Umaga na. Nagising ako sa init na hindi galing sa kumot. It was him. His arm was draped heavily across my waist, chest pressed against my back, para bang kahit tulog, ayaw niya akong pakawalan. Napapikit ako ulit, trying to recall everything that happened kagabi. The drinking. The confrontation. His words. His lips. His touches. The way he begged not to be alone. God. Napakagat ako ng labi at marahang gumalaw, pero lalo lang humigpit ang yakap niya. “Stay,” bulong niya, half-asleep pa ang boses. My heart skipped. Hindi ako sanay sa ganitong tono mula sa kanya—wala ang yabang, wala ang command, wala ang arrogance. Just a simple, raw plea. “Adrian, it’s morning,” sagot ko mahina. “Exactly. Morning. Which means I can hold you longer.” I rolled my eyes kahit hindi niya kita. “Ang clingy mo pala pag lasing.” Narinig ko ang mahinang tawa niya sa likod ko, mababa, husky. “Then maybe I should drink more often.” I swallowed hard, forcing myself to stay composed. “Hindi. One time de
อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 10

He tightened his hold on my waist, pulling me closer until halos wala nang space sa pagitan namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya, nakatutok diretso sa labi ko. “Camille…” his voice was low, guttural, parang puno ng pagnanasa at sabay pagpipigil.My heart pounded against my chest. This was it. Alam kong any moment, he’d close the gap. His eyes flicked down to my lips, then back sa mata ko. Shit.“Adrian…” I whispered back, barely audible.He leaned in, millimeters na lang, halos nararamdaman ko na yung init ng labi niya—RIIIIINGGGGG!Pareho kaming napahinto.His jaw clenched. Mine dropped.“Seriously?” I muttered, half-galit, half-frustrated.Yung cellphone niya sa mesa ng living room table, nagvibrate pa habang tuloy-tuloy ang ringtone. Tumindig yung ugat sa sentido niya. Kita ko agad, kung pwede lang i-off ng tingin, ginawa na niya.He closed his eyes, forehead pressing against mine. “Of all fucking times…” he growled, low and annoyed.I swallowed, hindi alam kung matatawa ba a
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status