All Chapters of Confess Love รุ่นพี่ที่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ใคร" "ผมเองครับ รุ่นพี่จินฮาน" เสียงไคชาร์ดังเข้าประตูมาทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยว่ามีอะไรหรือเปล่า เมื่อวานก็ไม่เห็นจะมาเรียก แสดงว่ามีเรื่องอะไรแน่นอนเขาจึงตัดสินใจใหห้อีกคนเข้ามา "เข้ามาสิ" "ผมอยากจะเรียกให้ลงไปคุยกับเพื่อนผมและเพื่อนพี่จินฮวนครับ" เสียงทุ้มต่ำพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เรื่องนี้มันควรคุยให้รู้เรื่องและแก้ไขความเข้าใจผิดสักที "เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แกไม่มีทางมาหาฉันเพราะเรียกลงไปคุยธรรมดาหรอก" "เดินไปคุยไปก็ได้ครับ ยังไงกว่าจะถึงห้องนั่งเล่นก็ไกลอยู่แล้ว" แกร๊ก! "สรุปว่ามีเรื่องอะไรกัน ถึงเรียกฉันออกมา" จินฮานเร่ง "พี่จินฮวนบอกทุกคนเรื่องที่ตัวเองมีความผิดปกติทางร่างกายไปแล้วครับ แล้วก็น่าจะเครียดเลยร้องไห้แต่ผมปลอบและให้เข้าไปนอนในห้องตัวเองแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี" "แกบอกว่าใครทำให้น้องฉันร้องไห้นะ พูดอีกทีสิ" "ใจเย็น

ตรู๊ด... ตรู๊ด...(ไคชัวร์) "ฮัลโหล ว่ายังไง" "แกช่วยงานรุ่นพี่จินฮวนเสร็จหรือยัง งานแกก็ใกล้กำหนดส่งแล้วเหมือนกัน" "ถ้ายังไม่เสร็จ รีบกลับมาที่บ้านได้แล้ว"  ไคชัวร์เร่งเพราะว่างานส่วนของเขาเสร็จหมดแล้ว จะรีบกลับมาช่วยน้องชายฝาแฝดตัวเองทำงาน จะได้ไม่มีงานอะไรค้างคาอีก ได้เรียนแบบสบายในอีกสองเดือนที่เหลือ "เสร็จแล้ว ตอนนี้พี่จินฮวนเลี้ยงข้าวเช้ามื้อใหญ่อยู่" "ฉันคิดว่าเดี๋ยวตอนสายจะไปเก็บของแล้วกลับไปทำงานต่อเลย" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับไปด้วยใบหน้าจริงจัง ไม่มีแววตาหยอกเล่นเหมือนที่ผ่านมา มือหนาหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินขึ้นชั้นสองไปเงียบๆ แล้วกดวางสายไปหลังจากคุยกับพี่ชายฝาแฝดจบ เขาก็ไม่ได้คิดว่าคนที่ชอบจะมาช่วยหรือเปล่า ขอเพียงแค่เขาช่วยให้อีกคนสบายใจ มีความสุขกับชีวิต ไม่คิดมาก ไม่เสียใจกับอะไรภายหลังก็เพียงพอแล้ว ช่างเป็นจำนวนข้าวของที่เหมาะกับการมานอนสองสามวันมาก จำนวนไม่ได้เยอะเลย เก็บของง่ายแน่นอน แอ๊ด!&nbs

เขาเริ่มทำงานอย่างจริงจังหลังจากสอนงานคนอายุมากกว่าครบทุกอย่าง ว่าให้สานต่องานช่วงไหน ทำอะไรแบบไหน ส่วนอื่นเขาจะมาจัดการต่อเอง มีเพียงเสียงกระดาษที่พลิกไปมาเท่านั้น "เดี๋ยวพรุ่งนี้มาช่วยใหม่นะ ฉันมีเรียนเช้า" "แกมีเรียนตอนไหน" ไคชัวร์ถามพลางบิดขี้เกียจไปมา เพราะตนเองเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรียนเช้าแต่หน้าปัดนาฬิกาบอกว่าเลยไปค่อนคืนแล้ว รีบไปพักผ่อนตอนนี้น่าจะยังทัน "มีเรียนบ่าย แกไปนอนเลย นี่มันตีสองแล้ว" "ได้ ฝันดีล่วงหน้า" "อืม ฝันดี ไคชัวร์" "ผมไปนอนแล้ว ฝันดีล่วงหน้าครับ             รุ่นพี่จินฮวน" "ฝันดีครับ ไคชัวร์" แกร๊ก! "พี่มีเรียนตอนไหนครับ พักก่อนไหม" เขาพลางหันหน้ามามองอีกคนที่เหมือนจะงัวเงียอยู่ "มีเรียนบ่ายแต่ว่าง่วงมากเลย... อยากทำตรงนี้ให้เสร็จก่อน..." เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาเบาๆ ร่างสูงเดินไปหาอีกคนแล้วจูงมือให้ออก

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ไคชัวร์" ไคซีถามด้วยความไม่เข้าใจ มันแปลกตรงไหนที่เธอจะเป็นห่วงน้องชายของเธอ "ผมไม่อยากมีปัญหากับแฝดพี่ของรุ่นพี่  จินฮวนหรอก หลีกเลี่ยงปัญหาได้ก็จะทำ"      ไคชัวร์บอกพลางถอนหายใจ เพราะมันไม่มีอะไรน่าห่วงแบบนั้นเลย ที่แน่ๆ อย่ามายุ่งกับพวกเราเลยจะดีกว่า ในเมื่อไม่เคยดูแลมาตั้งแต่แรก ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาดูเอาป่านนี้ มันหมดเวลาแล้ว "ผมเห็นด้วยกับไคชัวร์ ทุกอย่างปกติดีไม่มีปัญหา แต่มันจะเกิดขึ้นเพราะพี่พยายามเข้ามายุ่งและแทรกแซงความสัมพันธ์ของพวกเรา" "พี่ไคซีทำตัวเหมือนเดิมดีกว่า ไม่ต้องมาดูแลพวกเราหรอก เคยชินกับการอยู่ด้วยกันแค่สองคนนานแล้ว" เขาพยายามหลีกเลี่ยงทุกอย่างออกมา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรของพี่สาวคนโต คิดว่าไม่ควรยุ่งดีกว่า พวกเขาไม่เลือกที่จะเชื่อใจอะไรอีกแล้ว ทำตัวเหมือนเป็นลูกคนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว "เฮ้อ...ไม่มีใครคิดว่าพี่หวังดีเลยสักคนสินะ" ไคซีท้อแท้ที่พยายามทำให้ทุกอย่างกลับมาดีขึ้นแต่มันแย่ลงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สีหน้า ท่าทาง ก

"พี่จินฮานเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ ทำไมถึงได้อยากไปไต้หวันพร้อมกันถึงสี่คน" จินฮวนถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วพี่ชายฝาแฝดของตนเองหากไม่ชอบใครก็จะไม่ไปยุ่งด้วย หรือแม้แต่จะมองหน้า ครั้งนี้มันผิดปกติเกินไป "ยังไงต่อไปในอนาคตก็ต้องเจอหน้ากันอยู่ดี เพราะว่าน้องของพี่ชอบน้องชายของมัน ก็ถือซะว่าเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน" จินฮานมองน้องชายฝาแฝดด้วยความสงสัยเหมือนกัน มันไม่น่ามีอะไรผิดปกติ ทำไมจับพิรุธขนาดนั้น "ปกติเห็นพี่ไม่ชอบไคชัวร์เท่าไหร่ แต่ส่งข้อความมาบอกว่าตกลงกันไปแล้ว ใครจะไม่สงสัยล่ะครับ" "คิดมากเกินไปแล้วล่ะ แค่อยากทำความรู้จักให้มากขึ้น อีกหน่อยยังไงก็ต้องฝากฝังไว้อยู่แล้ว" เขาตอบพลางลูบหัวอีกคนด้วยความเอ็นดู จะให้รู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเป็นการวางแผน ทุกอย่างจะต้องแนบเนียนให้ได้มากที่สุด "ไม่มีอะไรแน่นะครับ" "ไม่มีจริงๆ ตอนนี้คิดว่าจะเตรียมเก็บเสื้อผ้าแล้วให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินที่จะไปแล้วจองพร้อมกันไปเลยสี่คน" "ครับ ถ้างั้นผมเข้าห้องก่อนนะ"