All Chapters of Confess Love รุ่นพี่ที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

"น้องแกสวยตายแหละ! น้องฉันไม่น่ามาชอบน้องชายของใครบางคนที่ปากยิ่งกว่าหมาซะอีก" ไคชัวร์ไม่พอใจเลยสวนกลับไปด้วยความแรงเป็นทวีคูณ "ชัวร์! ใจเย็นก่อน / พี่ฮานหยุดได้แล้วครับ! ไม่ทันไรเอาอีกแล้ว" เหล่าแฝดน้องพากันห้ามปรามพี่ชายฝาแฝดอย่างไว เพราะเกรงว่าจะเกิดการชกต่อยขึ้นมาจริงๆ จินฮานกำลังจะง้างมือเข้าต่อยใต้ค้างของไคชัวร์เพราะไม่ถูกใจที่มาว่าน้องชายของตนเองแบบนี้ จู่ๆ ก็มีมือขาวมาจับไขว้กันแล้วดึงมาหาตนเอง "พี่ฮาน ผมจำได้นะว่าเคยบอกอะไรไว้ ทำไมไม่ฟัง" เสียงทุ้มนุ่มแข็งกร้าวและทรงพลัง ใบหน้าหวานในเวลานี้ไม่มีแววตาความใจดีหลงเหลืออยู่เลย ทำให้สองหนุ่มต่างพากันมองด้วยความงุนงง เพราะปกติแฝดพี่จะเกรี้ยวกร๊าดแต่ทำไมเวลานี้กลายเป็นน้องแทนเสียแล้วล่ะ "ผมบอกว่าอะไรครับก่อนหน้านี้ ไม่ทันไรทำอีกแล้ว หมายความว่ายังไงครับ" จินฮวนถามอีกครั้งแถมดูเหมือนพี่ชายฝาแฝดจะยังคงไม่ตอบอะไร"ก็ได้ครับ ฉันขอโทษที่ทำตัวไม่ดีกับพวกแกไป" "อย่าโกรธพี่เลยนะครับ นะ" จินฮาน พยายามง้อน้องชายตนเองอีกครั้ง เพราะ

"ผมเป็นห่วงไคชาร์ ขอไปเยี่ยมได้ไหมครับ" เสียงทุ้มนุ่มพยายามต่อรอง ไม่รู้หรอกว่าเป็นความรู้สึกอะไรแต่ไม่อยากปล่อยผ่านไปเฉยๆ แบบนี้"ครับ เดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่รพ.ไปให้ รบกวนส่งไอดีมาให้ทางข้อความด้วยครับ" ไคชัวร์บอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ เพราะไม่คิดว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อช่วยน้องของตนเอง ปกติเขาจะไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวแต่คิดว่าอยากให้รับรู้ไว้ บอกไว้ไม่เสียหายอะไร ไม่นานนักก็มีข้อความบอกไอดีของแอพพลิเคชั่นที่นิยมใช้ในเกาหลีปรากฎขึ้นบนหน้าจอของ   สมาร์ทโฟนของตนเอง หลังจากวางโทรศัพท์นิ้วเรียวยาวไม่รอช้าที่จะรีบพิมพ์ไอดีของตนเองส่งไปหาเจ้าของเบอร์โทรศัพท์ดังกล่าว ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เห็นแฝดของตนเองอาการทรุดลงแบบนี้ ซึ่งถ้าคนที่นอนอยู่โรงพยาบาลตอนนี้เป็นเขา...จินฮานได้อาละวาดไปแล้ว โดนพูดเพียงเท่านี้ยังไม่เท่าไหร่เลย ใบหน้าหล่อเหลาเศร้าหมองลงทันทีหลังจากรับรู้ข่าวแบบนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ใครครับ" "พี่เอง จินฮวน" "เข้ามาสิครับ"

"ร่างกายของแกไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมไคชาร์ ไหนเดินมาดูใกล้ๆ สิ" ไคชัวร์บอกพลางควักมือเรียกอีกคนให้มาใกล้ "อืม ได้" ไคชาร์เดินมาให้อีกคนหมุนตนเองไปมาอยู่หลายรอบมากเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกคนมีนิสัยยังไงเลยปล่อยให้ทำตามใจชอบไปสักพักแล้วกัน "อืม แผลหายดีแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไรแล้ว" "พอใจแกแล้วใช่ไหม ฉันจะได้จัดของที่จะย้ายเข้าหอต่อ" ไคชาร์บอกพลางจัดกระเป๋าต่อไป "อืม ยังไงก็อยู่กันคนละหออยู่แล้ว" "เรียนกันคนละคณะถ้าหอเดียวกันคงจะไม่ใช่แล้วมั้ง นี่ก็คิดแต่ละอย่างไม่ได้เข้ากันเลยไหม" เขาส่ายหัวให้กับพี่ชายฝาแฝดที่คิดอะไรไม่เข้าท่าเอาเสียเลย หวังว่ารูมเมทจะเป็นคนที่พอรับได้นะ ถ้ารับไม่ได้ก็ต้องรับ ต้องอยู่ด้วยกันหนึ่งปีมันก็นานเหมือนกัน "แกบอกว่าพวกเราเรียนที่เดียวกับคนที่แกชอบใช่ไหม" ไคชัวร์ถามอีกครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ "ใช่แล้ว นายถามมาหลายรอบแล้ว สมองเสื่อมหรือไง" ไคชาร์เริ่มหงุดหงิดที่อีกคนพยายามถามย้ำๆ ซ้ำๆ ต้องการอะไรกันแน่ "

ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ "เดี๋ยวทุกคนนั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับ นั่งเรียงแถวกันเลย ส่วนตรงนั้นไม่พอรบกวนต่อแถวใหม่ได้เลยครับ" การรวมตัวกันใต้ตึกนั้นจะเป็นของนักศึกษาใหม่และนักศึกษาปีสองที่ทำหน้าที่ในการจัดกิจกรรมและกระตุ้นให้อยู่ร่วมกันอย่างเป็นระบบ แต่ก็มีหลายคนที่ไม่ชอบกิจกรรมแบบนี้ เพราะมันใช้เวลาค่อนข้างมากและส่วนใหญ่ผู้ชายมักจะแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนผู้หญิงมักจะรอดูกันว่ามีประกาศอะไรหรืออะไรสำคัญจะฟัง ถ้าพูดเรื่อยเปื่อยก็เหมือนจะเอาหูไปนาเอาตาไปไรเช่นกัน "กิจกรรมของพวกเราในวันนี้จะให้ทยอยแนะนำตัวกันทีละคนไปเรื่อยๆ และจะไม่ได้จัดนานเท่าไหร่นัก ถ้าไม่ได้เกี่ยวกับการซ้อมร้องเพลงเชียร์ก็จะให้เข้าเรียนตามปกติ ในช่วงหนึ่งเดือนแรกนี้อาจจะทำกิจกรรมมากกว่าเรียน หลังจากนั้นก็จะเน้นเรียนมากกว่า เข้าใจตรงกันนะครับ" "เข้าใจค่ะ / เข้าใจครับ" ร่างสูงโปร่งหยิบเอกสารออกมาไล่เช็คชื่อน้องในแถวทีละคนเพื่อจะได้รู้ว่ามากันหรือเปล่า หรือตรวจชื่อนามสกุลว่าต้องแก้ตรงไหนบ้าง มือขาว

"ถ้างั้นสิ่งที่คนพูดมาบางอย่างก็ต่างออกไปนิดหน่อยนะ" "นายอย่าไปเชื่อสิ่งที่หนังสือพิมพ์ธุรกิจหรือข่าวซุบซิบของฉันเลย มันไม่ได้ตรงไปทุกเรื่องหรอก" "เหมือนตอนที่นายกับแฝดของนายตกใจที่ฉันพูดแบบนั้นกับแฝดของตัวเอง มันก็เหมือนกันกับคู่ของนาย" ข่าวก็คือข่าวมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมดนั่นหรอก เขาแค่สุภาพและไม่โวยวายหรือปากจัดเท่าจินฮานเท่านั้นเอง นอกนั้นก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ ใบหน้าก็คล้ายคลึงกัน ไคชาร์มองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายในระหว่างการตอบบทสนทนาแล้วทำให้รับรู้ได้ว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องจริง ที่เขาเห็นตอนขากลับจากงานรอบนั้นก็ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบสินะ แต่เป็นนิสัยของเจ้าตัวนั่นเอง ร่างสูงโปร่งหลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ขอตัวกลับก่อนทันที เพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ไม่งั้นจะทำงานไม่ทันและจะมีงานทางมหาลัยเพิ่มขึ้นมาจะยุ่งมากกว่าเดิม เสียงรถยนต์ขับออกจากประตูไปแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านของตนเอง เส้นทางนั้นอีกยาวไกลเพราะซื้อบ้านอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควรและต้องการความเป็นส่วนตัวจึงอ