บททั้งหมดของ The Boss and His Secretary : บทที่ 11 - บทที่ 20

Bago pa man ako makahakbang patungong pinto. Mabilis niya akong hinapit sa bewang dahilan para ma-out balance ako at mapahawak sa kaniyang bisig at batok. Napatitig ako sa kaniyang mga mata, na animo'y dahan-dahang nanghihigop ng laman. “Don't forget our conversation yesterday,” marahan niyang saad na nagpabalik sa akin sa katinuan. Ang mga mata niya'y dahan-dahang gumapang pababa sa aking dibdib na para bang ako’y hinuhubaran. Napakurap ako, dahilan para agaran akong mapatayo nang maayos. Bago pa man ako makaalis sa aking pwesto, mabilis niya akong hinatak patungo sa kaniya at pagkatapos ay inangkin nang buo ang nanunuyo ko nang labi. Napapikit ako nang maramdamang muli ang malambot niyang mga labi na hindi humihinto sa pagsiil ng halik sa akin. Para bang nadadala ako sa bawat galaw niyon. Ilang segundo kaming nasa ganoong sitwasyon nang bigla kong maalala ang ginawa niyang pagbabanta kahapon. Para ba akong natauhan bigla. Mabilis akong kumalas, umatras at lumabas ng silid. Iniw

Pasimple niyang tinitigan si Bert at pagkatapos ay palokong sumagot, “I guess, because she’s an employee, my personal secretary. And I respect people around me even if they’re just my employees. If you don't value your own employees, huwag mo akong igaya sa isang tulad mo.” Hindi nakaimik si Bert, ngunit bakas sa mukha nito ang pag-angal. Hindi ko mawari ang pinaghuhugutan nila, pero mas malinaw sa ‘kin na mas lamang si William ng ugali kaysa sa mayabang kong ex. “Put it back, Ms. Brenzuela. Forget about the tea and follow me to my office.” “Y-Yes, sir..” anas ko. Sinulyapan ko si Bert na nag-iigting ang panga habang nakasunod ng tingin kay William. Kaagad kong nilapag ang tray at agad na sumunod sa boss ko. Hindi ko na nilingon pa si Bert. Wala na akong pakialam kung ano ang isipin niya sa aming dalawa ni William. Mas mabuti nga iyon upang tigilan na niya ako sa harap-harapang pang-aalipusta at pang-iinsulto. Nakasunod lamang ako ng tingin kay William habang naglalakad siya

Hindi ko na namalayan na napapatabi na pala ang ilan para bigyan kami ng espasyo. “Hi, Ms. Gorgeous..” bulong nito sa aking tenga. Ang kiliting dulot niyon ay gumapang sa buo kong pagkatao. Lihim na lamang akong napakagat-labi sa kaniyang ginawa. “What’s your name?” tanong nito habang muli akong iginigiya sa bawat galaw niya. “Trisha.. how about you?” mapanukso ko namang tugon. Mas mabuti nang ito ang gawin ko upang makapaghiganti sa dalawang nagtaksil sa ‘kin. Hindi magtatagal alam kong makikilala rin ako ni Bert kahit pa nakatago ang mukha ko sa likod ng suot kong maskara. “What a sexy name, just like you..” Pakiramdam ko’y nagigising ang kung ano sa loob ko sa tuwing naririnig ang masarap niyang pagbigkas ng bawat kataga. Muli pang sumilay ang ngiti sa aking mga labi. Kahit na tanging liwanag lamang mula sa kumikinang na mga malalaking chandelier ang nagbibigay liwanag sa buong ballroom. Aninag ko pa rin ang mapanukso niyang mga mata. Gaya ko, sinadya ko ring lambingan

Napangiti naman ako habang pinagmamasdan ang aking sarili sa harap ng salamin. Unti-unting nagbago ang hitsura ko nang ibahin nila ang hairstyle ko. Matapos niyon ay muli nilang kinulayan ang aking buhok. Napansin ko ang agad na pagliwanag lalo ng aking mukha. Habang nag-aayos ng aking buhok ang dalawang bakla, ang dalawang babae naman, matapos mag-foot spa sa akin ay naglinis na agad ng aking mga kuko. Pakiramdam ko nang mga sandaling iyon ay may kung anong lumuwag sa aking dibdib at sa buo kong pagkatao. Malayo sa kung ano ako noon. Muli kong tiningnan mula sa repleksyon ng salamin ang nagbabasang si William. Nakatuon ang mga mata nito sa magazine. Ewan kung bakit may lungkot na kumudlit sa aking puso, ngunit agad namang nagbago at napalitan ng saya nang makitang napasulyap sa akin ang ngayo'y asawa ko na sa papel. Seryoso siyang tumitig sa ‘kin pero kita ko sa kaniyang mga mata ang nakatagong kaunting kinang. Iba pa rin pala ang pakiramdam nang may nagmamalasakit sa sarili ko.

Ngayon ko lang ito napansin sa loob ng ilang beses kong pagpasok sa opisina niya. ‘Siya ba ang fiancée ni William?’ agad ko namang tanong. Maya-maya pa'y napalingon ako sa isang tila family picture nila. Inisa-isa ko ito ng tingin. Nakilala ko agad ang ama ni William, dahil kamukhang-kamukha niya ito. Napansin ko rin ang babaeng katabi nito na tila ba pamilyar sa akin. Inisip ko agad kung saan ko siya nakita. Maganda naman siya, pero hindi kasingganda ng babaeng una kong nakita sa isang frame. Napaisip ako nang malalim. Hanggang sa masagi ko ang frame na nakapatong sa desk nang magulat ako matapos kong marinig ang pagbukas ng pinto. Halos mataranta ako kaya't wala sa isip ko na kaagad ko itong pinulot. “Aray!” Pakiramdam ko ay nahiwa ako ng isang bagay sa daliri. Agad ko namang isinubo ang nagdurugo kong daliri. Iyon ang nakasanayan ko kahit na noong bata pa ako na sa tuwing nasusugatan ako at dumurugo, sinisipsip ko ito agad. Napaangat ako ng tingin kay William nang makalap