로그인Tatlong taon na ang lumipas, at si Aiden ay malusog na tatlong taong gulang. Masaya at masigla, palaging puno ng tawanan at halakhak ang bahay nina Celestine at Adrian.Sa kabila ng mga pagsubok, unti-unti nilang naayos ang lahat, at ngayon, tila kumpleto na ang kanilang mundo.Isang hapon, habang si Aiden ay natutulog na sa nursery matapos ang mahabang laro sa garden, nagkaroon ng pagkakataon sina Celestine at Adrian para mag-unwind.Nakaupo sila sa kanilang kwarto, magkatabi sa kama, magkahawak ang mga kamay, nakayakap at nakahiga, halos walang saplot sa katawan, simpleng intimate na bonding moment lang.“Anong gusto mo, Adrian… sa susunod nating anak?” tanong ni Celestine, habang hinahaplos ang buhok ng asawa niya at nakangiti.Napaisip si Adrian, tumitig sa kisame sandali bago ngumiti. “I think… gusto ko ng isang princess,” sagot niya.“Ah, ganun ba? At kung lalaki?” tanong ni Celestine, halatang nagtatampo pero nakangiti pa rin.“Ok lang din,” sabi ni Adrian, tumingin sa mga mata
Tahimik ang biyahe pauwi nina Celestine at Adrian. Nasa loob sila ng sasakyan, magkatabi sa backseat, habang unti-unting lumalayo ang dagat at napapalitan ng pamilyar na skyline ng siyudad. Hawak ni Adrian ang kamay ni Celestine, parang ayaw bitawan kahit saglit.“We’re home,” mahina niyang sabi.Napangiti si Celestine, pero may halo iyong kaba. “Oo… home.”Pagdating nila sa bahay, agad silang sinalubong ng katahimikan. Walang iyak ng sanggol, walang tunog ng laruan. Sanay na sanay na si Celestine na marinig ang boses ni Baby Aiden, kaya parang may kulang sa bawat hakbang na ginagawa niya papasok.“Miss mo na agad siya,” napansin ni Adrian.“Oo,” sagot ni Celestine nang hindi nagdadalawang-isip. “Pero alam kong safe siya kina Mom and Dad.”Tumango si Adrian. “We needed that break.Pareho tayong muntik nang maubos.”Huminga ng malalim si Celestine at iniwan ang bag sa sofa. “Salamat sa bakasyon na ‘yon. I needed that… we needed that.”Kinabukasan, maaga silang nagising. Bumalik na sa n
Maagang nagising si Celestine sa tunog ng mahinang alon at huni ng mga ibon. Nakatagilid siya, nakaharap kay Adrian, na mahimbing pang natutulog. Tahimik niyang pinagmasdan ang mukha nito… ang noo, ang ilong, ang bahagyang kulubot sa gilid ng mata. Parang lahat ng pinagdaanan nila ay naroon pa rin, pero mas malinaw ngayon ang kapayapaan.Dahan-dahan siyang bumangon para hindi ito magising. Kumuha siya ng kumot at inilapag sa sofa sa balcony. Gusto niyang namnamin ang umagang iyon… yung pakiramdam na wala munang problema, wala munang takot.Habang humihigop ng kape, napatingin siya sa dagat. Ito pala ang pakiramdam ng pahinga, bulong niya sa sarili.“Thought I lost you,” biglang sabi ni Adrian sa likod niya.Napalingon si Celestine at ngumiti. “Good morning. I just needed some air.”Lumapit si Adrian at niyakap siya mula sa likod. “I’m glad you stayed.”“Where else would I be?” sagot niya, ipinatong ang kamay sa kamay ni Adrian.Pagkatapos ng almusal, nagpasya silang sumakay muli sa y
Nagising si Celestine sa mahinang hampas ng alon at sa amoy ng dagat na pumapasok mula sa bukas na bintana ng resort.Sandaling nakalimutan niya kung nasaan siya, hanggang sa maramdaman niya ang isang braso na mahigpit ngunit maingat na nakapulupot sa bewang niya.Si Adrian.Nakangiti siya kahit tulog, parang kahit sa panaginip ay bantay-sarado pa rin siya.Marahan siyang gumalaw, pero agad humigpit ang yakap ni Adrian.“Don’t go,” paos nitong sabi, hindi pa rin nagbubukas ng mata.Napatawa si Celestine. “I’m not going anywhere.”Dahan-dahang iminulat ni Adrian ang mga mata niya at agad ngumiti nang makita siya. “Good morning, beautiful.”“Good morning,” sagot niya, bahagyang namumula.Humilig si Adrian palapit at hinalikan ang noo niya, pagkatapos ay ang pisngi, at sa huli ay ang labi… banayad, walang pagmamadali, parang sinisiguradong totoo ang bawat sandali.Pagbangon nila, sabay silang nagkape sa balcony. Nakasuot lang si Celestine ng light robe, habang si Adrian ay naka-white sh
Tahimik ang buong villa nang umagang iyon, pero hindi mabigat ang pakiramdam. Karga ni Celestine si baby Aiden, mahigpit ang yakap habang hinahalikan ang pisngi ng anak. May kaunting lungkot sa mga mata niya, pero mas nangingibabaw ang tiwala.“Mommy will be back soon, okay?” bulong niya. “Be good for lola and lolo.”Ngumiti ang mommy ni Adrian at marahang kinuha si Aiden. “Don’t worry, anak. Kami ang bahala.”Tumango si Adrian, kahit halatang nahihirapan ding iwan ang anak nila. “One week lang,” sabi niya. “We need this.”.Huminga nang malalim si Celestine at tumingin kay Adrian. “Yeah. We really do.”Makaraan ang ilang oras, nasa yacht na silang dalawa. Malawak ang dagat, asul na asul, at banayad ang alon na tila inaawit ang katahimikan.Nakaupo si Celestine sa unahan ng yacht, hinahayaan ang hangin na humaplos sa buhok niya. Lumapit si Adrian at isinukbit ang isang light shawl sa balikat niya.“Baka lamigin ka,” sabi nito.Ngumiti si Celestine. “Ikaw talaga. Parang tatay na.”“Tata
Tahimik ang hapon sa villa, pero hindi na ito yung uri ng katahimikan na mabigat sa dibdib. Ito na yung katahimikan na may kapayapaan.Nakaupo si Celestine sa garden, hawak si baby Aiden habang pinapaarawan ito ng banayad na sikat ng araw. May hawak siyang bote ng gatas, dahan-dahang pinapadede ang anak.Habang pinagmamasdan niya si Aiden, hindi niya maiwasang mapangiti. Ang dami nilang pinagdaanan… takot, sakit, galit, pagkawala.Pero heto sila ngayon. Buhay. Magkasama.“Mommy’s here,” bulong niya. “Hindi ka na mawawala sa akin.”Mula sa loob ng bahay, lumabas si Adrian.May hawak siyang phone at halatang may kausap kanina. Lumapit siya kay Celestine at yumuko para halikan ang noo ni Aiden.“They’re here,” sabi niya.Napatingin si Celestine. “Who?”“My parents. Kakalapag lang nila.”Sandaling natigilan si Celestine. Hindi siya kinakabahan… pero ramdam niya ang bigat ng emosyon. Matagal na rin mula nang huli niyang makita ang parents ni Adrian. At alam niyang, gaya nila, marami rin it







