บททั้งหมดของ พิศวาสมาเฟียเถื่อน : บทที่ 71 - บทที่ 80

ตอนที่ 48 "อธิการบดี" นีน่าเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นว่าเพลิงกำลังเดินตรงมาหานามิที่นั่งอยู่ข้างๆของเธอก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนขยับออกห่างจากนามิอย่างรู้งาน "ฉันมารับเธอกลับบ้าน" เพลิงเอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องมองขอบตาแดงก่ำของนามิไม่วางตา "..." แม้ว่าเพลิงจะยืนอยู่ตรงหน้านามิก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาเพล

ตอนที่ 50 "ปล่อยหนูนะ ออกไปนะ" มือเล็กดันใบหน้าคมคายให้ออกห่างจากซอกคอระหงเมื่อจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอระหงของเธอคุกคามราวกับคนโรคจิต แค่วก! แค่วก! มือหนาฉีกกระชากชุดนักศึกษาถูกระเบียบจนขาดวิ่นอย่างไม่มีชิ้นดีก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กไปที่เตียงนอนหนานุ่มอย่างแรงจนเด็กสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดดวงตาคมกริบจ

บทที่ 51 "นีน่ากับวอแวกลับไปเรียนบริหารเหมือนเดิมก็ได้นะเราเรียนคนเดียวได้" นามิเอ่ยเสียงสั่นใบหน้าหวานจิ้มลิ้มยังคงก้มหน้าอย่างสำนึกผิด "เลิกดราม่าเถอะ โชคชะตาของเราคงกำหนดมาให้เราเกิดมาเป็นหมอเหมือนพ่อกับพี่ชายตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ" นีน่าเอ่ย "เราขอโทษนะ" นามิเงยหน้าขึ้นมาขอโทษนีน่าและวอแวอีกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง! เพียงชั่วพริบตาเดียวร่างไร้วิญญาณมือปืนของศัตรูก็ร่วงหล่นลงพื้นด้วยฝีมือของน้ำฟ้า "เฮียเป็นยังไงบ้างเจ็บมากไหม" น้ำฟ้าเอ่ยถามพี่ชายด้วยความเป็นห่วงพลางประคองท่อนแขนแกร่งเต็มไปด้วยเลือดสีสดของพี่ชายเอาไว้แต่ทว่าเพลิงกลับปัดมือบางของน้องสาวออกเขาขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่จริงแล้วเข

บทที่ 54 "ออกไปให้หมด!" เพลิงคำรามไล่เสียงเหี้ยมโหดพร้อมกับกระชากคอเสื้อแพทย์หญิงเหวี่ยงไปชนกับขอบเตียงผู้ป่วยสะเทือนกับนามิที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยทำเอานามิสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเธอไม่รู้ว่าต่อจากวินาทีนี้ไปเธอจะโดนอะไรบ้าง "อึก" นามิตกใจกลัวจนร้องไห้ตัวสั่นเทิ้ม