로그인Lumayas na agad wala pa ngang say si Luther e. Karina naman... Huhu Dahil kasi sa trauma na baka makarinig na naman ng masasakit na salita.
CHAPTER 145 THIRD PERSON POV PARANG bombang sumabog ang dibdib ni Karina sa gulat at pag-aalala nang malaman niyang na-kidnap ang kanyang asawa. Kahit wala siyang sapat na pahinga, bumangon siya mula sa kama. Kahit masakit at mahapdi pa ang tahi sa kanyang pagkababae, naglakad siya palabas ng kwarto. Umiiyak na rin siya at hindi maintindihan ang sarili. Mabuti na lang at mabilis siyang napigilan ni Uno. “Ate, kalma lang po... Bawal po kayong mabinat. Huwag po kayong mag-alala dahil agad namang kumilos ang mga pulis,” kalmadong sabi ni Uno. “Kailan pa?” umiiyak na tanong ni Karina. “Actually, mga tatlong oras na, Ate... May nakapansin kasi kanina habang sinusuri ang monitor room ng isang manager dahil may nanakawan. Sakto namang si Kuya ang nakita nila. Mabilis namang tumawag ng mga pulis ang manager,” paliwanag ni Uno. "Nakilala na ba kung sino ang may pakana ng pag-kidnap ni Luther?" Hindi pa rin ito kumakalma kahit na sinabi na ni Uno na may mga pulis ng naghanap at nag-i
CHAPTER 144 THIRD PERSON POV When Ellisia and Tomas heard that Karina and Luther had gotten married, they were furious. May pagtingin pa rin ang magkapatid sa mag-asawa na ngayon ay sina Karina at Luther. Their father, Mr. Santiago, kicked them out of the family. Nawalan ng lisensya si Tomas Braden matapos i-report ni Luther ang ginawa nito sa kanyang asawa. Habang si Ellisia naman ay pinalayas ng kanilang ama matapos nitong malaman ang pagtulong niya sa kaibigang si Venice. Pinalayas man, ipinalabas naman na nasa ibang bansa ang magkapatid. Puno ng galit ang dalawa kay Luther, kaya matagal nilang pinag-isipan kung paano sila makakaganti. Kaya naman nang malaman nilang manganganak na si Karina, agad silang kumilos. They successfully kidnapped Luther without the hospital security noticing because of how cleanly the operation was executed. “What do you think you are doing, Ellisia and Braden?” galit at nanlilisik ang mga matang salita ni Luther, habang pilit na makaalis sa
CHAPTER 143 LUTHER HINDI ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Natatakot ako, kinakabahan, pinagpapawisan, at nanlalamig habang buhat ko ang asawa ko. She was trembling in so much pain, umiiyak na rin siya at halos hindi na makapagsalita sa sobrang sakit. Nandito na kami ngayon sa ospital at kasalukuyan siyang nasa delivery room. Dahil bawal akong pumasok, naghintay na lang ako rito sa labas. Hindi mapakali. Ilang minuto na akong nakatayo rito sa labas ngunit wala pa ring doktor na lumalabas mula sa delivery room. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Naiiyak na rin ako sa sobrang pag-aalala. “Anak, kumusta na?” tanong ni Mama Karen na kararating lang kasama si Papa Alfred. “Halos thirty minutes na kami rito pero wala pa ring lumalabas na doctor or nurse, Ma,” sagot ko habang nakatingin sa pintuan ng delivery room. “Everything will be alright, anak. Ganyan talaga ang mga babae kapag nanganganak. Iba-iba kasi ang pain tolerance nila. Alam kong kaya ni Karina ’to,” sabi ni Mama ka
CHAPTER 142 KARINA I went home late; tumila lang din ang ulan. Hinatid lang ako nina Uno at Ariel kanina, pero hindi pa close ang shop pag-alis ko. Pagdating ko sa bahay, napansin ko na wala pa ang kotse ni Luther. Kaya agad kong chineck ang phone ko kung may tawag ba o text mula sa kanya, pero wala naman. Malapit nang mag-alas-diyes pero wala pa siya. I sent him a text message, pero wala ring reply. Hindi ko rin naman pwedeng tanungin si Kennedy dahil nasa London na siya kasama si Arian. Umalis na nga siya bilang secretary ni Luther. Masaya naman ako para sa kanila dahil magkasama na sila roon. I waited hanggang sa mag-hatinggabi na. Labis na ang pag-aalala ko sa kanya kaya hindi na ako mapakali. Kanina pa ako naghihintay—walang reply o tawag man lang mula sa kanya. Hindi naman siya ganoon. Nagsasabi naman siya kapag male-late siyang umuwi. "Nasaan na ba kasi 'yon?" naiinis kong wika habang pabalik-balik sa aking nilalakaran. Bumaba ako sa sala upang doon na lang siya hint
CHAPTER 141 KARINA Kinahapunan ay dumalaw ako sa shop. Ilang araw din kasi akong hindi nakapunta kaya kailangan ko na ring magpakita roon. Na-miss ko rin ang shop. Masaya kasi kapag may pinagkakaabalahan ka. Nakakawala ng iniisip at problema. Nang makita ko ang flower shop ay natuwa ako dahil malinis at maaliwalas na ito. Maayos na rin ang lahat, at ang gaganda pa ng mga bulaklak. Hindi lang basta bulaklak ang mga ito dahil halatang mataas ang kalidad. Hindi ko alam kung sino ang supplier na nakuha ni Luther. Sa kabilang banda naman ay abala ang mga staff sa coffee shop sa pagse-serve ng mga customer. Nandito rin sina Uno at Ariel. Marahil tapos na ang klase nila kaya naparito silang dalawa. Part-timer silang dalawa rito para may pagkakakitaan habang nag-aaral. Nang nasa pintuan na ako at handa nang pumasok ay may biglang bumangga sa akin na babae. She looked young and arrogant. May kasama rin siyang isang babae at isang lalaki, mukhang mga estudyante mula sa university. “S
CHAPTER 140 KARINA I was staring at my reflection in the mirror. My body had changed a lot. I gained weight, and my tummy was already so big. Noon, they used to call me baboy, but I never let it affect me. May parte lang talaga sa katawan ko ang sexy—my thighs. May laman rin naman ako, pero hindi ako ganoon kataba. I am just sexy, you know. Actually, malapit na akong manganak at kinakabahan ako, sa totoo lang. Kinakabahan na nae-excite. Ganito siguro talaga ang nararamdaman ng isang buntis. Mas lalo pang nakakatuwa kapag sumisipa si baby sa loob ng tiyan ko. Kapag hinihimas ko ang tiyan ko, sinisipa niya ang kamay ko. Kaya nakakawala talaga ng pagod. Paano pa kaya kapag lumabas na siya? “Love, are you judging yourself again?” Baba asked after walking out of our room, bagong gising. “Good morning,” bati ko at hinalikan siya sa lips. “Good morning, my beautiful wife, and to my little precious,” he said before kissing my tummy. “Tinitigan mo na naman ang sarili mo at mag
017 Lumipas ang mga araw at wala pa ring balita si Karina tungkol sa kanyang pamilya. Wala na kasi talaga siyang interes tungkol sa mga buhay ng mga magulang. Ang mga kapatid naman niya ay may balita pa rin sa mga magulang at minsan ay dumadalaw ang mga ito sa Papa nila, pero si Karina ay hindi m
010 AIRPORT Sinalubong ni Kennedy ang mag-inang Lucy at Luther. Isang buwan nang nawala sa bansa si Luther dahil hindi agad naaprubahan ang medical certificate ni Madame Lucy dahil sa kanyang karamdaman. Mabuti na lang at maayos na ang kanyang mga test at maaari na siyang bumiyahe nang mahabang
012 Bigla na namang kinabahan si Karina. Hindi niya alam kung bakit. Para na naman siyang nasusuka, kaya pilit niyang pinapakalma ang sarili. Unang bumaba ng sasakyan si Kennedy at umikot pa ito upang buksan ang pintuan para kay Karina. "Salamat," ani Karina. "Let's go. Ipapakilala kita sa na
011 Si Kennedy Coffer, 36 years old, ay sekretarya ni Luther sa loob ng dalawang dekada. Sila’y mag-best friend at magkababata. Kahit na mataas ang estado sa buhay ni Kennedy, nanatili siya kay Luther, lalo na noong panahong sobrang down nito. Hindi basta-basta nagtitiwala si Luther sa iba, kaya







